From Wikipedia, the free encyclopedia
Վացլավ Վացլավովիչ Վորովսկի (ռուս.՝ Вацлав Вацлавович Воровский, լեհ.՝ Wacław Worowski, գրական և կուսակցական ծածկանունները՝ Պ․ Օռլովսկի, Շվարց, ժոզեֆինա Ֆավն, հոկտեմբերի 15 (27), 1871, Մոսկվա, Ռուսական կայսրություն[1] - մայիսի 10, 1923[1], Լոզան, Շվեյցարիա[1]), ռուս բոլշևիկ, մարքսիստ հեղափոխական, գրականագետ, հրապարակախոս և խորհրդային դիվանագետ։
Վացլավ Վորովսկի լեհ.՝ Wacław Worowski | |
---|---|
![]() | |
Ծնվել է | հոկտեմբերի 15 (27), 1871 |
Ծննդավայր | Մոսկվա, Ռուսական կայսրություն[1] |
Մահացել է | մայիսի 10, 1923[1] (51 տարեկան) |
Մահվան վայր | Լոզան, Շվեյցարիա[1] |
Գերեզման | Կրեմլի պատի պանթեոն |
Քաղաքացիություն | ![]() ![]() |
Կրթություն | Պետրոպավլովի տղամարդկանց ուսումնարան, Մոսկվայի պետական համալսարան և Մոսկվայի Ն. Բաումանի անվան պետական տեխնիկական համալսարան |
Մասնագիտություն | դիվանագետ, գրական քննադատ և քաղաքական գործիչ |
Զբաղեցրած պաշտոններ | դեսպան |
Կուսակցություն | ԽՄԿԿ |
Անդամություն | All-Union Society of Old Bolsheviks? |
![]() |
1891-1897 թվականներին սովորել է Մոսկվայի բարձրագույն տեխնոլոգիական ուսումնարանում, մասնակցել ուսանողական շարժմանը։ 1894 թվականին դարձել է Մոսկվայի բանվորների միության անդամ։ 1902 թվականին աշխատակցել է լենինյան «Իսկրա»-ին, եղել դրա շրջիկ գործակալը։ 1904 թվականին եղել է Օդեսայում ՌՍԴԲԿ ԿԿ Հարավային բյուրոյի կազմակերպիչներից։ Մասնակցել է կուսակցության III (1905 թվական) և IV (1906 թվական) համագումարներին։ Եղել է բոլշևիկների ներկայացուցիչը Լեհաստանի թագավորության և Լիտվայի ս-դ-ի V համագումարում (1906 թվական)։
Հհասարակական-հեղափոխական աշխատանքի Էական մասը կազմել է գրական գործունեությունը բոլշևիկյան «Վպերյոդ» («Вперёд»), «Պրոլետարիյ» («Пролетарий»), «Պրավդա» («Правда») և այլ թերթերում ու ամսագրերում։ Գեորգի Պլեխանովի, Անատոլի Լունաչարսկու հետ Վորովսկին Ռուսաստանում մարքսիստական գեղարվեստական քննադատության հիմնադիրներից է, հանդես է եկել որպես մարքսիզմի պրոպագանդիստ։ 1917 թվականի Փետրվարյան հեղափոխությունից հետո գլխավորել է Ստոկհոլմում գտնվող ՌՍԴԲ(բ)կ ԿԿ արտասահմանյան ներկայացուցչությունը։ 1917 թվականից ստանձնել է Խորհրդային Միության դեսպանի պաշտոնը Սկանդինավյան երկրներում (Շվեդիա, Դանիա, Նորվեգիա)։ 1921 թվականից՝ լիազոր ներկայացուցիչ Իտալիայում։ Եղել է խորհրդային պատվիրակության գլխավոր քարտուղարը Ջենովայի (1922 թվական), Լոզանի (1922-1923 թվականներին) միջազգային կոնֆերանսներում։ Լոզանում սպանվել է սպիտակգվարդիականների կողմից։
Թաղված է Մոսկվայում, Կարմիր հրապարակում։ 1961 թվականին ԽՍՀՄ-ում սահմանվեց Վորովսկու անվան մրցանակ միջազգային ժուռնալիստիկայի գծով՝ տարվա լավագույն աշխատանքի համար։