From Wikipedia, the free encyclopedia
Էլիզաբեթ Բիշոփ (փետրվարի 8, 1911[9][10][11][…], Վուստեր, Մասաչուսեթս, ԱՄՆ[2] - հոկտեմբերի 6, 1979[9][10][11][…], Բոստոն, ԱՄՆ[12]), ամերիկացի բանաստեղծ և արձակագիր։ 1949 թվականից մինչև 1950 թվականը աշխատել է Կոնգրեսի գրադարանում որպես պոեզիայի բաժնի խորհրդատու, 1956 թվականի Պուլիցերյան մրցանակի հաղթողն է[13], 1970 թվականի Գրքի ազգային մրցանակի (National Book Award) հաղթողը, 1976 թվականին ստացել է Գրականության Նեուստադյան միջազգային մրցանակը (Neustadt International Prize for Literature)[14]: Նա համարվում է 20-րդ դարի լավագույն բանաստեղծներից մեկը[15]։
Էլիզաբեթ Բիշոփ | |
---|---|
![]() | |
Ծնվել է | 1911 փետրվարի 8 |
Ծննդավայր | Վուսթեր, Մասսաչուսեթս, ԱՄՆ |
Մահացել է | Հոկտեմբերի 6, 1979 թ․ (68տարեկան) |
Մահվան վայր | Բոստոն, Մասսաչուսեթս, ԱՄՆ |
Գերեզման | Hope Cemetery |
Քաղաքացիություն | ![]() ![]() |
Կրթություն | Walnut Hill School?[1][2], Վասար քոլեջ (1934)[1][2] և Saugus High School? |
Երկեր | One Art? |
Մասնագիտություն | բանաստեղծուհի, գրող, թարգմանչուհի, համալսարանի դասախոս և ակնարկագիր |
Աշխատավայր | Հարվարդի համալսարան[2], Մասաչուսեթսի տեխնոլոգիական ինստիտուտ և Վաշինգտոնի համալսարան |
Ամուսին | Լոտա դե Մասեդո Սոարես (1952–1967) Էլիս Մեթֆեսսել (1971–1979) |
Պարգևներ և մրցանակներ | |
Անդամություն | Արվեստների և գիտությունների ամերիկյան ակադեմիա և Արվեստի և գրականության ամերիկյան ակադեմիա |
Ստորագրություն![]() | |
![]() |
Էլիզաբեթ Բիշոփն՝ ընտանիքի միակ զավակը, ծնվել է Վուսթերում (Մասսաչուսեցթս, ԱՄՆ) Ուիլիամ Թոմասի և Գերթրուդ Մեյ Բիշոփի ընտանիքում։ Էլիզաբեթի հայրը հմուտ շինարար էր, ով մահացավ, երբ Էլիզաբեթը ընդամենը ութ տարեկան էր։ Իր հոր մահվանից հետո Բիշոփի մայրը ձեռք բերեց մտավոր հիվանդություն և 1916 թվականին հոսպիտալացվեց (հետագայում Բիշոփը գրեց իր մոր տանջանքների մասին «Գյուղում» պատմվածքում)[16]։ Վաղ մանկության տարիներին ապրել է իր տատիկի և պապիկի հետ Նոր Շոտլանդիայի Գրեյթ գյուղի մի ագարակում։ Իր գրական գործունեության մեջ նա նաև անդրադարձել է կյանքի այս շրջանին։ Բիշոփի մայրը մինչև կյանքի վերջ (1934 թվականը) ապրել է հեգեբուժարանում, և նրանք այլևս երբեք չեն վերամիավորվել[17]։ Բակալավրի աստիճանը ստացել է 1934 թվականին Վասսարի քոլեջում` Նյու Յորք, Պոուկպիզի[18]։
Մանկության հետագա տարիներին Բիշոփի խնամակալությունը անցավ իր հայրական ընտանիքին, և նա տեղափոխվեց Վուսթեր, Մանչեստր՝ ապրելու իր հոր հարուստ ընտանիքի հետ։ Այդուհանդերձ, Բիշոփն այնտեղ դժբախտ էր, քանի որ իր մայրական ընտանիքից բաժանվելը ստիպում էր իրեն միայնակ զգալ։ Վուսթերում ապրելու տարիներին նա ձեռք բերեց քրոնիկ բրոնխյալ ասթմա, ինչից նա տառապել է իր ողջ կյանքի ընթացքում[16]։ Վուսթերում ապրած տարիները հակիրճ նկարագրված են իր «Սպասարահում» բանաստեղծության մեջ։ Հասկանալով, որ աղջիկը դժբախտ է իրենց հետ՝ 1918 թվականին հայրական տատիկն ու պապիկը Էլիզաբեթին ուղարկում են իր մեծ մորաքրոջ՝ Մոդ Բալմեր Շեֆերդսոնի և նրա ամուսնու՝ Ջորջի հետ ապրելու։ Բիշոփները Մոդին վճարում էին իրենց թոռնուհու կեցության և կրթութայն համար։ Շեֆերդսոնները բնակվում էին Ռեվերում (Մասսաչուսեթ))՝ մի հանրակացարանում։ Թաղամասում հիմնականում բնակվում էին իռլանդացի և իտալացի փախստականներ։ Հետագայում ընտանիքը տեղափոխվեց Քլիֆթոնդեյլ և սկսեց ապրել ավելի լավ պայմաններում։ Հենց մորաքույրն է Բիշոփին ներկայացրել վիկտորիանական գրողների (Ալֆրեդ Թեննիսոն, Թոմաս Քարլայլ, Ռոբերտ Բրաունինգ և Էլիզաբեթ Բարեթ Բրաունինգ) աշխատանքներին[19]։
Մանուկ հասակում Բիշոփը հաճախ էր հիվանդանում, այդ պատճառով էլ մինչ Սաուգուսի ավագ դպրոցը հաճախելը չի ստացել ֆորմալ կրթություն։ Ավագ դպրոցի երկրորդ կուրսում նա ընդունվեց Վալնաթ Հիլ Սկուլ (Walnut Hill School), բայց չհաճախեց դպրոց, քանի որ հետ էր ընկնում պատվաստումներից։ Դրա փոխարեն ուսումնական այդ տարին Բիշոփը անցկացրեց Սվամպսկոթի «North Shore Country Day» դպրոցում[19]։ Հետագայում նա ուսանել է Վալնաթ Հիլ Սկուլում (Walnut Hill School), որտեղ էլ ուսումնասիրել է երաժշտություն[16]։ Այդ դպրոցում իր ընկերներից մեկը՝ Ֆրանի Բլոթը, տպագրել է Բիշոփի բանաստեղծությունները ուսանողական ամսագրում[20]։ 1929 թվականի աշնանը Էլիզաբեթը ընդունվեց Վասսարի քոլեջը՝ նպատակադրվելով դառնալ երգահան։ Նա հրաժարվեց երաժշտությամբ շարունակելու մտքից հանրության առաջ ներկայանալու սարսափի պատճառով և փոխեց մասնագիտացումը՝ անգլերեն։ Կուրսը նաև ներառում էր 16 և 17-րդ դարերի գրականության ուսումնասիրությունը[16]։ Բիշոփը իր աշխատանքը հրատարակեց ավարտական կուրսում «The Magazine» ամսագրում[16]։ 1933 թվականին նա գրող Մերի ՄքՔարթիի, Մարգարետ Միլլերի և Էունիս և Էլեանոր Քլարք[21] քույրերի հետ դարձավ «Con Spirito» ապստամբ գրականագիտական ամսագրի համահիմնադիրը։ Էլիզաբեթ Բիշոփը ավարտեց քոլեջը 1934 թվականին։
Բիշոփի վրա խոր ազդեցություն է ունեցել բանաստեղծ Մարիաննա Մուրը[22], ում հետ նրան ծանոթացրել է Վասսարի գրադարանավարներից մեկը 1934 թվականին։ Մուրը չափազանց հետաքրքրված էր Բիշոփի աշխատանքներով և նույնիսկ հետ պահեց նրան Քորնելի բժշկական դպրոցը հաճախելու մտքից (Վասսալն ավարտելուց հետո՝ Նյու Յորքում ապրելու ընթացքում, բանաստեղծը ցուցակագրվել էր բժշկական դպրոց ընդունվելուն)։ Խոսելով Բիշոփի աշխատանքների վրա ունեցած Մուրի ազդեցության մասին՝ նրա ընկերն ու վասսալական համակուրսեցի գրող Մերի ՄքՔարթնին ասել է․ «Անշուշտ, Բիշոփը և Մարիաննա Մուրը նմանություններ ունեն՝ փորձի որոշակի մասի մանրակրկիտ ուսումնասիրությունը։ Ես կարծում եմ, որ Մարիաննա Մուրի մոտ լրջությունը մի քիչ շատ է, իսկ Էլիզաբեթ Բիշոփի մոտ՝ բացակայում է»[23]։ Մուրը օգնեց, որ նախ Բիշոփը հրատարակի իր բանաստեղծությունները Trial Balances կոչվող քրեստոմատիայում, որտեղ կայացած բանաստեղծները ներկայացնում էին երիտասարդ, սկսնակ բանաստեղծների աշխատանքները[23]։
Միայն չորս տարի շփումից հետ Բիշոփը «Սիրելի օրիորդ Մուր»-ին սկսեց դիմել որպես «Սիրելի Մարիաննա» և միայն ավագ բանաստեղծի խնդրանքով։ Երկու կանանց ընկերությունը` պահպանված երկար նամակագրությամբ (տես՝ One Art), տևեց մինչև Մուրի մահը (1972)։ Բիշոփի «Ձկների խանութներում» (1955) բանաստեղծությունը որոշակի ակնարկներ է պարունակում Մուրի «Մի գերեզման» (1924) բանաստեղծությունից[24]։
Ռանդալ Ջարելը 1947 թվականին Էլիզաբեթին ներկայացրել է Ռոբերտ Լովելին, և նրանք դարձան լավ ընկերներ (հիմանականում պահպանելով նամակագրական կապ) մինչ 1977 թվականի Լովելի մահը։ Նրա մահվանից հետո Էլիզաբեթը գրում է․ «Մեր ընկերությունը, որը բաժանման տարիներին հաճախ կենդանի էր մնում նամակագրական կապի շնորհիվ, մնաց անսասան և սիրով լի, և ես միշտ խորապես երախտապարը կլինեմ դրա համար»[25]։ Նրանք նաև ազդեցություն են ունեցել միմյանց գրական ստեղծագործությունների վրա։ Լովելը մեջբերել է Բիշոփի ազդեցությունը իր «Skunk Hour» բանաստեղծության մեջ՝ ասելով․ «Հիմնված է օրիորդ Բիշոփի «The Armadillo» բանաստեղծության վրա[26]։ Նաև իր «The Scream» բանաստեղծությունը բխում է «Գյուղում» (In the Village) պատմվածքից»[27]։ Կյանքի վերջում հրատարակված իր վերջին բանաստեղծություններից մեկը` «Հյուսիսային դրախտ»-ը (North Haven), գրվել է 1978 թվականին Լովելի հիշատակին։
Վաղ չափահաս տարիներից սկսած Բիշոփը արդեն ուներ իր սեփական փոքր եկամուտը՝ իր հանգուցյալ հորից ստացած ժառանգությունը, որը չվերջացավ գրեթե մինչ իր կյանքի վերջ։ Այս եկամուտը թույլ էր տալիս ակտիվորեն ճամփորդել։ Թեև ճամփորդությունները ճոխ չէին, բայց նա չէր անհանգստանում ծառայությունների և շատ քաղաքներում և երկրներում կեցության ծախսային խնդիրների մասին։ Այս ճամփորդությունները նկարագրված են իր բանաստեղծություններում[16][28]։ Նա հաճախ էր գրում, թե որքան է սիրում ճամփորդել՝ «Questions of Travel», «Over 2000 Illustrations and a Complete Concordance»։ 1930-ականների կեսերին Լուիս Քրեյնի հետ մի քանի տարի ապրել է Ֆրանսիայում։ Նրանք համալսարանական ընկերներ էին։ Լուիսը թուղթ արտադրող մի ընկերության ժառանգորդուհի էր։
1938 թվականին նրանք երկուսով Ֆլորիդայում՝ Քի Վեսթում,մի տուն գնեցին։ Այնտեղ ապրելու տարիներին Բիշոփը ծանոթություն հաստատեց Պաուլին Պֆայֆերի հետ, ով 1940 թվականին բաժանվել էր Էռնեստ Հեմինգուեյից։
Հետագայում նա տեղափոխվեց Ֆրանսիս 611 փողոց։
1949-1950 թվականներին նա Կոնգրեսի գրադարանի պոեզիայի բաժնի խորհրդատուն էր և ապրում էր Վաշինգթոնում՝ Ջորջթաունում[29]։
1951 թվականին Բրին Մաուր քոլեջից կրթաթոշակ ստանալով ($2,500)՝ Բիշոփը Հարավային Ամերիկայում շուրջծովային նավարկության դուրս եկավ։ Այդ տարվա նոյեմբերին Էլիզաբեթը ժամանեց Սանտոս, Բրազիլիա։ Նա նպատակադիր էր այնտեղ մնալ երկու շաբաթ, բայց մնաց տասնհինգ տարի։ Բիշոփն ապրում էր Պետրոպոլիսում ճարտարապետ Լոտա (Մարիա Կարլոտա) դե Մակեդո Սոարեսի հետ, ով մի հռչակավոր քաղաքական գործիչների ընտանիքի ժառանգն էր[30]։ Թեև Բիշոփը չէր մանրամասնում Սորեսի հետ իրենց մոտալուտ սիրո պատմությունը, նրանց հարաբերությունների մանրամասները հայտնի են դառնում իր և Սամուել Էշլի Բրաունիի նամակներից։ Հետագա տարիներին նրանց փոխհարաբերությունները վատթարացան՝ դառնալով անկայուն և կատաղի, առանձնանալով դեպրեսիվ բախումներով, զայրույթի պոռթկումներով և հարբեցողությամբ[31]։ Նրանց հարաբերությունները նկարագրված են 2013 թվականին էկրանավորված «Հասնելով Լուսնին» (Reaching for the Moon) ֆիլմում։
Բրազիլիայում անցկացրած տարիներին Բիշոփը տարվեց Լատինական Ամերիկայի լեզուներով և գրականություններով[32]։ Հարավային և Կենտրոնական Ամերկայի բանաստեղծները՝ ներառյալ մեքսիկացի պոետ Օկտավիո Պասը և բրազիլացի պոետ Ժոաո Կաբրալ դե Մելո Նետոն, ոգևորում էին նրան։ Էլիզաբեթ Բիշոփը թարգմանեց նրանց աշխատանքները անգլերեն։ Անդրադեի մասին նա ասել է․ «Ես նրան ընդհանրապես չէի ճանաչում։ Նա, կարծում եմ, պետք է շատ ամաչկոտ լինի։ Ես պետք է շատ ամաչկոտ լինեմ։ Մենք մեկ անգամ ենք հանդիպել գիշերը մայթեզրին։ Մենք հենց նոր էինք դուրս եկել նույն ռեստորանից, և նա քաղաքավարի համբուրեց ձեռքս, երբ մենք ծանոթացանք»[33]։ Սոարեսի՝ 1967 թվականին տեղի ունեցած ինքնասպանությունից հետո Բիշոփը իր կյանքի մեծ մասը անցկացրել է Միացյալ Նահանգներում[34][35]։
Ի տարբերություն իր ժամանակի նշանավոր բանաստեղծների, ովքեր իրենց անձնական կյանքը դարձնում էին իրենց ստեղծագործական գործունեության կարևոր մասը, Բիշոփը խուսափում էր այս սովորությունից[36]։ Հակառակ այս անկեղծ ոճին, որը ներառում է ինքնամերկացում, Բիշոփի գրական ոճը հայտնի է, քանի որ ներկայացնում է չափազանց մանրակրկիտ, օբյեկտիվ և չեզոք տեսանկյուն և ցուցաբերում է զսպվածություն, թեև երբեմն ընդրկում է աղոտ մանրամասներ անձնական կյանքից։ Նա խոհեմությամբ էր գրում իր կյանքի մանրամասների և ծանոթների մասին։ «Գյուղում» (In the Village) ստեղծագործությունում ներկայացնում է հոգեպես անկայուն մորը և մի հատված իր մանկությունից։ Բանաստեղծությունը գրված է երրորդ դեմքով, հետևաբար ընթերցողը կարող է իմանալ բանաստեղծության ինքնակենսագրական բնույթի մասին, միայն եթե ծանոթ է Բիշոփի մանկության մասնրամասներին[37]։
Բիշոփը իրեն չէր համարում լեզբուհի կամ կին գրող։ Այս պատճառով նա հրաժարավում էր իր գործերը տպագրել կին բանաստեղծների քրեստոմատիաներում։ Այլ կին գրողներ, ովքեր ներգրավված էին կանանց շարժման մեջ, կարծում էին, որ Էլիզաբեթը թշնամաբար է տրամադրված շարժման նկատմամբ։
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Every time you click a link to Wikipedia, Wiktionary or Wikiquote in your browser's search results, it will show the modern Wikiwand interface.
Wikiwand extension is a five stars, simple, with minimum permission required to keep your browsing private, safe and transparent.