ռուս քաղաքական գործիչ From Wikipedia, the free encyclopedia
Ալեքսեյ Լեոնիդովիչ Կուդրին (ռուս.՝ Алексей Кудрин, հոկտեմբերի 12, 1960[1][2], Դոբելե, Dobele District, Լատվիական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), ռուս քաղաքագետ և տնտեսագետ։ 2018 թվականի մայիսի 22-ից Ռուսաստանի Դաշնության հաշվիչ պալատի նախագահ[3]։ Տնտեսագիտական գիտությունների դոկտոր։
Ալեքսեյ Կուդրին | |
![]() | |
Կուսակցություն՝ | ԽՄԿԿ և Աջ ուժերի միություն |
---|---|
Կրթություն՝ | Սանկտ Պետերբուրգի պետական համալսարանի տնտեսագիտական ֆակուլտետ (1983) |
Գիտական աստիճան՝ | տնտեսագիտության դոկտոր (2018) |
Մասնագիտություն՝ | քաղաքական գործիչ, տնտեսագետ և ֆինանսների նախարար |
Ծննդյան օր | հոկտեմբերի 12, 1960[1][2] (63 տարեկան) |
Ծննդավայր | Դոբելե, Dobele District, Լատվիական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ |
Քաղաքացիություն | ![]() ![]() |
Կայք՝ | alexey-kudrin.ru |
Ինքնագիր | ![]() |
Պարգևներ | |
Մոսկվայի բորսայի վերահսկիչ խորհրդի նախագահ, վերահսկիչ խորհրդի նախագահի տեղակալ և Ռուսաստանի Սբերբանկի ռազմավարական կոմիտեի ղեկավար, Է. Թ. Գայդարի անվան Տնտեսական քաղաքականության ինստիտուտի հոգաբարձուների խորհրդի նախագահ, «Քաղաքացիական նախաձեռնությունների կոմիտե» հասարակական կազմակերպության նախագահ, «Գայդար ֆորում» կազմակերպության կոմիտեի անդամ[4][5]։
Ռուսաստանի Դաշնության փոխվարչապետ (2000-2004, 2007-2011 թվականներ), Ռուսաստանի Դաշնության ֆինանսների նախարար (2000-2011)։
Տնտեսագիտական բարձրագույն կրթություն ստանալուց և ատենախոսության պաշտպանությունից հետո աշխատեց Սանկտ Պետերբուրգի քաղաքապետ Անատոլի Սոբչակի վարչակազմում։
1996 թվականին սկսեց աշխատել Ռուսաստանի Դաշնության նախագահի աշխատակազմում։ 2000 թվականի մայիսի 18-ին նշանակվեց Ռուսաստանի Դաշնության ֆինանսների նախարար։
Բացի այդ, 2000-2004 և 2007-2011 թվականներին եղել է Ռուսաստանի Դաշնության կառավարության ղեկավարի տեղակալ։ Որպես ֆինանսների նախարար՝ խելամիտ իրականացնում էր ֆինանսական կառավարում, հարկային և բյուջետային բարեփոխումներ և կողմ էր կապիտալիզմին։
Ըստ նրա, ռուսական կառավարությունը վճարելով 90-ականների վերջին կուտակած արտաքին պարտքի զգալի մասը՝ Ռուսաստանը դարձավ խոշոր տնտեսություն ունեցող երկրների մեջ ամենացածր արտաքին պարտք ունեցող երկրներից մեկը[6]։ Նավթի բարձր գների գերակշիռ մասը հավաքվեց պետական կայունացման հիմնադրամում, որն օգնեց Ռուսաստանին 2008-2009 թվականների գլոբալ ֆինանսական ճգնաժամից դուրս գալ ավելի լավ վիճակում, քան ակնկալում էին շատ փորձագետներ[7]։
Իր կարիերայի ընթացքում արժանացավ մի շարք մրցանակների, այդ թվում՝ «Euromoney» ամսագրի «2010 թվականի Ֆինանսների նախարար» մրցանակին[8]։ 2011 թվականի սեպտեմբերի 26-ին, ի պատասխան Կուդրինի քննադատությանը, Ռուսաստանի նախագահ Դմիտրի Մեդվեդևը պահանջեց, որ հրաժարական տա։ 2012 թվականի ապրիլ 6-ին Կուդրինը հայտարարեց Ռուսաստանում «Քաղաքացիական նախաձեռնությունների կոմիտե» ստեղծելու մասին[9][10][11]։ 2012-2015 թվականներին որպես փորձագետ, բազմիցս մասնակցեց նախագահ Վլադիմիր Պուտինի և «Միացյալ Ռուսաստան» կուսակցության հետ քննարկումներին՝ հասարակության, տնտեսության և պետության զարգացման հիմնարար հարցերի շուրջ[12]։ 2014-2018 թվականներին աշխատել է Մոսկվայի բորսա ՓԲԸ-ում՝ որպես դիտորդ խորհրդի նախագահ[13][14]։ 2013 - 2018 թվականներին՝ «Սբերբանկ» ՓԲԸ Դիտորդ խորհրդի ռազմավարական կոմիտեի ղեկավարն էր[15][16][17]։
2016 թվականի ապրիլից մինչև 2018 թվականի նոյեմբերի 19-ը Ռազմավարական հետազոտությունների կենտրոնի խորհրդի նախագահն էր[18]։
2018 թվականի մայիսի 18-ից Ռուսաստանի Դաշնության հաշվիչ պալատի նախագահն է։
Ծնվել է լեռներում` Լատվիայի Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետության Դոբելե քաղաքում՝ ռուս Լեոնիդ Կուդրինի և լատվուհիի Զինտա Միլերայի ընտանիքում, ովքեր 1941 թվականին արտաքսվել էին Սիբիր։ 1967 թվականին ընտանիքը տեղափոխվեց լեռներ։ Տուկումսում Ալեքսեյը գնաց դպրոց[19]։ 1968 թվականի փետրվարին հորն ուղարկեցին Մոնղոլիայում ծառայելու, ով իր հետ տարավ ընտանիքին։ 1971-1974 թվականներին ապրեց լեռներում՝ (Բորզյա Չիտայի շրջան)։ 1974-1977 թվականներին ապրել է Արխանգելսկում, որտեղ էլ ավարտեց ավագ դպրոցը[20][21]։ Միևնույն ժամանակ մասնակցեց կոմերիտմիության (այսպես էին կոչում Արխանգելսկի պիոներների պալատում համայնքային հանդիպումները) դասընթացներին[22]։ Արխանգելսկի ոչ պաշտոնական կորպորացիայի «կոմունարների» միջավայրից դուրս եկան Ռուսաստանի բանկատերերի և պաշտոնյաների մի ամբողջ համաստեղություն[22]։
Մինչ համալսարան ընդունվելը՝ որպես ավտոմեխանիկ և հրահանգիչ աշխատել է Լենինգրադի թիկունքային և տրանսպորտային ռազմական ակադեմիայի մեխանիկական լաբորատորիայում[23][24]։ 1983 թվականին ավարտեց Լենինգրադի Ա. Ա. Ժդանովի անվան պետական համալսարանի տնտեսագիտության ֆակուլտետը։
1983 թվականին ԽՍՀՄ գիտությունների ակադեմիայի սոցիալ-տնտեսական հիմնախնդիրների ինստիտուտի հետազոտողն էր։ 1985-1988 թվականներին ԽՍՀՄ գիտությունների ակադեմիայի տնտեսագիտության ինստիտուտի ասպիրանտն էր, որտեղ 1988 թվականին պաշտպանեց «Համադրելիությունը տնտեսական մրցակցության հարաբերությունների մեխանիզմի մեջ» թեմայով ատենախոսությունը և ստացավ տնտեսագիտական գիտությունների թեկնածուի կոչում։
1988 թվականից աշխատել է ԽՍՀՄ գիտությունների ակադեմիայի սոցիալ-տնտեսական հիմնախնդիրների ինստիտուտում[25]։ 2018 թվականին Ռուսաստանի ժողովրդական տնտեսության և հանրային կառավարման ակադեմիայում տնտեսագիտության դոկտորի գիտական աստիճանի համար պաշտպանեց թեկնածուական ատենախոսությունը՝ «Բյուջետային քաղաքականության հաշվեկշված և արդյունավետ ֆինանսական քաղաքականության տեսական և մեթոդաբանական մոտեցումները» թեմայով։ Պաշտոնական մրցակիցներն են՝ Է. Գ. Գայդարի անվան տնտեսական քաղաքականության ինստիտուտի գիտական աշխատանքների գծով տնօրեն, տնտեսագիտության դոկտոր, պրոֆեսոր Ս. Մ. Դրոբիշևսկին, տնտեսագիտության դոկտոր, Ռուսաստանի Դաշնության նախագահի հովանու ներքո գործող ազգային տնտեսության և հանրային կառավարման ռուսական ակադեմիայի տնտեսության պետական կարգավորման ամբիոնի վարիչ Վ. Կլիմանովը, տնտեսագիտության դոկտոր, պրոֆեսոր Վ. Մորգունովը[26]։
1990 թվականի հոկտեմբերից Լենինգրադի խորհրդի գործադիր կոմիտեի տնտեսական բարեփոխումների հանձնաժողովի փոխնախագահն էր։ Տնտեսական բարեփոխումների հանձնաժողովը լուծարվելուց հետո տեղափոխվեց Լենինգրադի ազատ ձեռնարկությունների գոտու կառավարման կոմիտե։
1991 թվականի նոյեմբերից Սանկտ Պետերբուրգի Տնտեսական զարգացման կոմիտեի նախագահի տեղակալն էր և ներդրումային քաղաքականության հարցերով պատասխանատուն։
1992 թվականի օգոստոսից Սանկտ Պետերբուրգի քաղաքապետարանի գլխավոր ֆինանսների վարչության նախագահն էր (հետագայում վերանվանվեց Ֆինանսների կոմիտե)։
1993 թվականից քաղաքապետի առաջին տեղակալն էր (Անատոլի Սոբչակ) և Սանկտ Պետերբուրգի քաղաքապետարանի տնտեսության և ֆինանսների կոմիտեի նախագահը։ Նա նաև Սանկտ Պետերբուրգում աշխատել է Վլադիմիր Պուտինի հետ[27]։
1996 թվականին Սանկտ Պետերբուրգի նահանգապետի ընտրություններում Վլադիրմիր Յակովլևի հաղթանակից հետո հրաժարական տվեց[28]։
1996 թվականին Ալեքսեյ Կուդրինը տեղափոխվեց Մոսկվա։ 1996 թվականի օգոստոսի 1-ից մինչև 1997 թվականի մարտի 26-ը Ռուսաստանի Դաշնության նախագահի աշխատակազմի փոխնախագահն էր։ Այս պաշտոնին հրավիրվեց նախագահի վարչակազմի ղեկավար Անատոլի Չուբայսի կողմից[29]։
1996 թվականին Սանկտ-Պետերբուրգից Մոսկվա տեղափոխված Վլադիմիր Պուտինի հետ համարվում էր Չուբայիսի թիմի անդամ[30]։
1997 թվականի մարտից Ռուսաստանի Դաշնության Ֆինանսների նախարարի առաջին տեղակալն էր։ Նախարարություն է հրավիրվել է տվյալ ժամանակաշրջանի նախարար Ա. Բ. Չուբայսի կողմից։ Գլխավոր վերահսկիչ վարչության ղեկավարի պաշտոնում Կուդրինին հաջորդեց Վլադիմիր Պուտինը[31][32]։
1997 թվականի ապրիլի 29-ից 1999 թվականի ապրիլի 6-ը Արժույթի միջազգային հիմնադրամում ՌԴ փոխնախագահն էր։
1997 թվականի մայիսի 6-ից մինչև 1999 թվականի մարտի 22-ը Վերակառուցման և զարգացման եվրոպական բանկում Ռուսաստանի ղեկավարի տեղակալն էր[33]։
1998 թվականի նոյեմբերի 13-ից մինչև 1999 թվականի սեպտեմբերի 25-ը Բելառուսի և Ռուսաստանի Միության գործադիր կոմիտեում Ռուսաստանի ներկայացուցիչն էր։
1999 թվականի հունվարի 14-ին Ռուսաստանի Դաշնության Կառավարության նախագահ Եվգենի Պրիմակովը Կուդրինին հեռացրեց ֆինանսների նախարարի առաջին տեղակալի պաշտոնից[34][35]։
1999 թվականին նշանակվեց «Ռուսաստանի միասնական էներգետիկ համակարգ» ռուսական համատեղ ձեռնարկության կառավարման խորհրդի նախագահի առաջին տեղակալ Անատոլի Չուբայիսի պաշտոնում[36]։
1999 թվականի մայիսի 31-ին ՌԴ ֆինանսների նախարարի առաջին տեղակալն էր[37][38]։
2000 թվականի մայիսի 18-ից Ռուսաստանի Դաշնության փոխվարչապետն էր և Ռուսաստանի Դաշնության ֆինանսների նախարարը։
2004 թվականի մարտի 9-ից Ռուսաստանի Դաշնության ֆինանսների նախարարն էր[39][40]։
2007 թվականի սեպտեմբերի 24-ից մինչև 2008 թվականի մայիսի 7-ը Ռուսաստանի Դաշնության փոխվարչապետն էր և Ռուսաստանի Դաշնության ֆինանսների նախարարը։ 2008 թվականի մայիսի 7-ից մինչև մայիսի 12-ը իր պարտականությունները շարունակեց կատարել մինչև նոր կառավարության նշանակումը։
2008 թվականի մայիսի 12-ին նշանակվեց Ռուսաստանի Դաշնության կառավարության ղեկավարի տեղակալ` Վ. Վ. Պուտինի նոր կառավարության կազմում՝ ՌԴ ֆինանսների նախարար[41]։
2008 թվականի հոկտեմբերի 17-ից Ռուսաստանի Դաշնության Նախագահի հովանու ներքո Ռուսաստանի Դաշնության Ֆինանսական շուկայի զարգացման խորհրդի անդամ էր, 2008 թվականի դեկտեմբերի 3-ից`փոխնախագահ, իսկ 2010 թվականի հունվարի 4-ից` նախագահ։
Հունվարի 11-ից տնտեսական զարգացման և ինտեգրման հարցերով կառավարման հանձնաժողովի անդամ էր։
2011 թվականի գարնանը ստացավ «Ճիշտ գործարք» կուսակցությունը ղեկավարելու առաջարկ՝ որից հրաժարվեց։ Ինչպես նշեց 2011 թվականի սեպտեմբերին, «Ճիշտ գործարք»-ի առաջնորդելու ենթադրյալ հնարավորությունն իր համար չկար[42]։
Ես արհեստական նախագծին մասնակցելու հեռանկար չունեի»։ Փաստացի վարկաբեկելով լիբերալ-դեմոկրատական գաղափարը, դեկտեմբերին ասաց, որ հրաժարվել է, քանի որ անհրաժեշտ էր ստեղծել նոր կուսակցություն, իսկ «Ճիշտ գործարք»-ը մարդկանց համար անհասկանալի էր և նույնիսկ Կրեմլի որոշակի հսկողությունը ներքո անարդյունավետ կլինի»[43]։
Հունիսի 27-ից միաժամանակ Սանկտ Պետերբուրգի պետական համալսարանի Ազատական արվեստի և գիտությունների ֆակուլտետի դեկանն էր[44]։
2011 թվականի սեպտեմբերի 25-ին Վաշինգտոնում՝ լրագրողների հետ զրույցում, որտեղ մասնակցեց Արժույթի միջազգային հիմնադրամի (ԱՄՀ) հանդիպմանը, նա զգալի տարաձայնություններ ունեցավ նախագահ Դմիտրի Մեդվեդևի հետ և հրաժարվեց աշխատել Մեդվեդևի ապագա կառավարության կազմում, որը կարող է ստեղծվել 2012 թվականի նախագահական ընտրություններից հետո։ Անհամաձայնության պատճառները ռազմական և սոցիալական ծախսերի աճն էին, նավթի գներից բյուջեի կախվածությունը[45]։ 2011 թվականի սեպտեմբերի 26-ին, Մեդվեդևի քննադատության պատճառով Կուդրինի հեռուստխցիկների առջև դժգոհության համար, Մեդվեդևը նրան առաջարկեց հրաժարական տալ։ Նույն օրը երեկոյան Ռուսաստանի Դաշնության կառավարության ղեկավարի՝ Պուտինի առաջարկով Կուդրինն ազատվեց փոխվարչապետի և ֆինանսների նախարարի պաշտոնից։ Ռուսաստանի Դաշնության Նախագահի հրամանագրով Կուդրինը նաև հեռացվեց Ռուսաստանի Դաշնության Անվտանգության խորհրդի կազմից[46]։
Կուդրինի հայտարարությունը հրաժարականի մասին.
Իմ դիմումը պայմանավորված է նրանով, որ ես ինձ չեմ տեսնում 2012 թվականի կառավարության կազմում, ինչը մտածված ու կշռադատված է։
Առաջին․ Մի քանի ամիսների ընթացքում, չնայած իմ բազմաթիվ առարկություններին, այդ թվում՝ հանրային, բյուջետային քաղաքականության բնագավառում ընդունվեցին որոշումներ, որոնք անշուշտ կմեծացնեն բյուջեի կատարման ռիսկերը։ Իսկ բյուջետային ռիսկերը, որոնք հիմնականում կապված էին պաշտպանության և սոցիալական ոլորտներիի հետ՝ անխուսափելիորեն կտարածվեն ամբողջ ազգային տնտեսության վրա[47]։ Այս տարվա փետրվարին հայտնեցի վարչապետի պաշտոնից հրաժարվելու ցանկությունս։ Այդ ժամանակ հրաժարականն անցանկալի էր, քանի որ այս տարի բյուջետային գործընթացին ավելացավ ընտրական գործընթացը։ Այնուամենայնիվ, իմ մասնակցությունը Ռուսաստանի Դաշնության գործադիր ճյուղում չի քննարկվում։
Երկրորդ Սեպտեմբերի 24-ին մեր երկրի իշխանության կառուցվածքը որոշվեց երկարաժամկետ հեռանկարում։ Ես որոշեցի, բացատրել իմ դիրքորոշումը։ Հույզերը բացարձակ կապ չունեն։
Երրորդ․ «Ճիշտ գործարք»-ն առաջնորդելու ենթադրյալ հնարավորությունն իրականում բացակայում էր ինձ համար։ Ես արհեստական նախագծին մասնակցելու հեռանկար չունեի, որը փաստացի վարկաբեկում է լիբերալ-դեմոկրատական գաղափարները։
Չորրորդը, բայց ոչ վերջինը։ Ես շնորհակալ եմ բոլոր նրանց, ովքեր այսօր ինձ աջակցում են։ Նաև շնորհակալ եմ նրանց, ովքեր ինձ վերջին երկու օրվա ընթացքում տվեցին անգնահատելի ապարատային, քաղաքական և կենսական փորձ[48]։
Տարիների ընթացքում Կուդրինի և Մեդվեդևի միջև եղած հակամարտությունը լուծվեց, քաղաքական գործիչները գործնական և ընկերական մթնոլորտում բազմիցս հանդիպել են։ 2016 թվականի սեպտեմբերի 21-ին Կուդրինը և Մեդվեդևը քննարկեցին 2018-2024 թվականներին ՌԴ զարգացման ռազմավարության հիմնական գերակայություններն ու նպատակները։
2011 թվականի հոկտեմբերի սկզբին Պուտինը հայտարարեց, որ Կուդրինը «կմնա թիմում» և կշարունակոի աշխատել։ Նա նաև նշեց, որ Կուդրինը «օգտակար և անհրաժեշտ մարդ է»[49]։
Նա դուրս եկավ այն պետական հանձնաժողովների կազմից, որոնց անդամակցում էր, ինչպես նաև Կրասնոյարսկի տնտեսական համաժողովի նախապատրաստման և անցկացման կոմիտեից և «Ռուսաստան-2018» կոմիտեի դիտորդական խորհրդից[50]։
2011 թվականի դեկտեմբերին Պուտինը վերահաստատեց, որ Կուդրինն իր թիմից դուրս չի եկել։ Պուտինը Կուդրինին բնութագրեց որպես իր շատ հին, բարի, մտերիմ ընկեր։ Պուտինը նշեց, որ ինքն ու Կուդրինը երբեմն ունենում են տարաձայնություններ, սակայն դրանք հիմնարար բնույթ չեն ունենում[51]։
Դեկտեմբերի 24-ի գիշերը «Կոմերսանտ-online» հրատարակությունը հրապարակեց Կուդրինի հոդվածը, որտեղ նա կողմ էր դեկտեմբերի 10-ին կազմակերպված հանրահավաքում հնչեցրած կարգախոսներին։ Մոսկվայի Սախարովի պողոտայում կայացած հանրահավաքի ժամանակ Կուդրինը կոչ արեց օրենսդրության փոփոխությունից մի քանի ամիս անց անցկացնել արտահերթ խորհրդարանական ընտրություններ՝ խոսելով ԿԸՀ ղեկավար Չուրովի հրաժարականի մասին։ Կասկածներ կային, որ Կուդրինը (Միխայիլ Պրոխորովի հետ միասին) իր այժման քաղաքական գործունեությամբ զբաղվում է երկրի ղեկավարության համաձայնությամբ[52]։
Դեկտեմբերի 29-ին նա հանդիպեց Վլադիմիր Պուտինի հետ, ում տեղեկացրել էին հանրահավաքների մասնակիցների բարձրացրած հարցերի մասին՝ ակնարկելով Թվիթթերում հետագա երկխոսության հնարավորությունը։ Նա նաև հայտարարեց, որ ցուցարարները «իշխանություններին չունեն կոնկրետ առաջարկություններ՝ ոչ իր որոշումների իրականացման մեխանիզմով, ոչ էլ երկխոսության ձով» (մինչ նրան Պուտինն արդեն ասել էր)՝ առաջարկելով կենտրոնանալ արտահերթ խորհրդարանական ընտրությունների և իշխանությունների հետ շփման «աշխատանքային խմբի» ստեղծման վրա[53]։
2012 թվականի ապրիլի 5-ին նա ղեկավարեց իր կողմից ստեղծված «Քաղաքացիական նախաձեռնությունների հանձնաժողով»-ը՝ միավորելով տնտեսագիտության, գիտության, կրթության, առողջապահության, մշակույթի բնագավառներում մասնագիտացած քաղաքական ու հասարակական գործիչների, որոնց նպատակն էր «որոշել ու կիրառել երկրի զարգացման լավագույն տարբերակները»։
Դեկտեմբերյան իրադարձությունները՝ 2011 թվականի դեկտեմբերի 24-ին կայացած ընտրությունները և Ճահճային հրապարակում (ռուս.՝ Болотная площадь) ու Մոսկվայի Սախարովի պողոտայում տեղի ունեցած հանրահավաքները կոմիտեի ստեղծման համար դարձան նախադրյալներ։ «Նախորդ ընտրությունները ցույց են տվել, որ քաղաքացիների ցանկությունն իսկապես ազդել է մեր երկրի իրավիճակի վրա՝ ընտրելով նրա զարգացման ընթացքը», - ասվում է Կուդրինի պաշտոնական կայքում հրապարակված «Քաղաքացիական նախաձեռնությունների հանձնաժողով»-ի ստեղծման մասին հայտարարության մեջ։
2012 թվականի ապրիլին մի շարք քաղաքագետներ հանդես եկան Մեդվեդևի փոխարեն Կուդրինի նշանակման հայտարարությամբ[54]։
2018 թվականի նախագահական ընտրություններից հետո, նոր կառավարության ձևավորման ժամանակ Դմիտրի Մեդվեդևը հաշվիչ պալատի նախագահ Տատյանա Գոլիկովային առաջադրեց որպես փոխվարչապետ[55][56]։ Մայիսի 10-ին «Եդինայա Ռոսիա»-ն հաշվիչ պալատի նախագահի պաշտոնում առաջարկեց Ալեքսեյ Կուդրինի թեկնածությունը[57]։
Մայիսի 11-ին Դմիտրի Մեդվեդևը համաձայնեց Կուդրինի թեկնածությանը՝ խորհրդարանական խմբակցության հետ։ Մայիսի 4-ին խմբակցության ղեկավարության հետ հանդիպման ժամանակ Կուդրինը պաշտոնապես համաձայնեց իր թեկնածությունն առաջադրել[58][59]։ Կուդրինից բացի, առաջադրվել էին նաև Անատոլի Ակսակովը, Յուրի Սինելշիկովը և Մաքսիմ Ռոխմիստրովը[60][61]։ 2018 թվականի մայիսի 21-ին Ռուսաստանի Դաշնության նախագահ Վլադիմիր Պուտինը Պետդումայում հաշվիչ պալատի նախագահի պաշտոնում առաջադրեց Ալեքսեյ Կուդրինի թեկնածությունը[62]։
Մայիսի 22-ին Պետդուման հաստատեց Կուդրինի պաշտոնը` 264 «կողմ» ձայնով։ Նույն օրը Պետդումայի նախագահ Վյաչեսլավ Վոլոդինը Կուդրինին ներկայացրեց Հաշվիչ պալատի աուդիտորներին։
Կուդրինն իրեն դասում է տնտեսագետների ազատական սպեկտրին։ Նա Ռուսաստանի Դաշնության Ֆինանսների նախարարի պաշտոնում իրականացրեց հարկային բարեփոխումների լայնածավալ բարեփոխումներ. շրջանառության հարկի և վաճառքի հարկի հաշվարկը վերացվել է, ԱԱՀ-ն և եկամտահարկը կրճատվել են, իսկ հարկերի ընդհանուր քանակը կրճատվել է երեք անգամ, վերացվել են ներքին օֆշորները և այլն[63][64][65]։
Միևնույն ժամանակ Կուդրինը հայտնի է որպես պահպանողական բյուջետային քաղաքականության կողմնակից։ Ֆինանսների նախարարի պաշտոնավարման ընթացքում Ռուսաստանի դաշնային բյուջեի ավելցուկը պակասեց։
2007 թվականի հուլիսին հայտարարեց, որ Ռուսաստանի տնտեսական քաղաքականությունը և տնտեսական զարգացման բարձր տեմպերը հնարավորություն կտան առաջիկա տասնամյակում երկիրը դարձնելու աշխարհի խոշորագույն տնտեսություններից մեկը։ Երեք տարի անց, 2010 թվականին Ռուսաստանի Համախառն ներքին արդյունքը (ՀՆԱ) ըստ գնողունակության համարժեքության աշխարհի երկրների շարքում զբաղեցրեց 6-րդ տեղը[66][67]։
2011 թվականին՝ Կրասնոյարսկի տնտեսական ֆորումի ժամանակ նա նկարագրելով Ռուսաստանի տնտեսական խնդիրները և զարգացման հեռանկարները՝ վկայակոչեց նավթի և գազի ռիսկերի կախվածությունը։
2011 թվականի դեկտեմբերին Կուդրինի պաշտոնից հրաժարվելուց հետո, Ռուսաստանի վարչապետ Վլադիմիր Պուտինը հայտարարեց, որ Կուդրինը «շատ բան է արել երկրի տնտեսության ամրապնդման համար»։ Պուտինը հպարտացավ, որ իր կառավարության կազմում Կուդրինի նման մարդ է աշխատել։
2017 թվականի մայիսին իշխանությունները սկսեցին քննարկել 2018 թվականից սկսած տնտեսական բարեփոխումների ծրագրի փորձագիտական զարգացումները և Ալեքսեյ Կուդրինը, «Կոմերսանտ» թերթի հոդվածում նշեց, որ իր կարծիքով որ սկզբունքները չեն կարող կիրառվել հետագա բարեփոխումներում[68]։
2017 թվալանի հունիսի 6-ին առաջարկեց 2018-2024 թթ. մոտ 30% -ով նվազեցնել պետական ապարատի ծախսերը, պետական կառավարման համար ստեղծել թվային տվյալների էկոհամակարգ, իսկ կառավարությունում՝ փոխվարչապետի կողմից կառավարվող «ռազմավարական դաշինք»[69]։
Տնտեսագիտության և ֆինանսների բնագավառում ավելի քան 40 գիտական աշխատության հեղինակ է[74]։
Ամուսնացել է 2 անգամ։ Առաջին կինը՝ Սանկտ-Պետերբուրգի առևտրական Վերոնիկա Շարովան է[92]։ Երկրորդ կինը `Իրինա Տինտյակովան առաջին մասնագիտությամբ լրագրող է, իսկ մինչ ամուսնությունը աշխատել է աշխատել է որպես մամուլի քարտուղար։ Այժմ նա զբաղվում է բարեգործությամբ, ղեկավարում է «Հյուսիսային Թագ» ռուսական հիմնադրամը՝ օգնելով մանկատներին և գիշերօթիկ դպրոցներին[93]։ Նրա խոսքով, ընտանիքը նախընտրում է ձմեռային տոներն անցկացնել ավստրիական լեռնադահուկային հանգստավայրերում։ Առաջին ամուսնությունից ունի աղջիկ՝ Պոլինա Կուդրինան, ով «Գրան Պրի արվեստի կենտրոն» ՍՊԸ-ի հիմնադիրն է[94]: Որկորդ ամուսնությունից ունի որդի՝ Արտյոմ Կուդրինը։
Ալեքսեյ Կուդրինը սիրում է ջազ և նվագում է հարվածային գործիքներ[95]։
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Every time you click a link to Wikipedia, Wiktionary or Wikiquote in your browser's search results, it will show the modern Wikiwand interface.
Wikiwand extension is a five stars, simple, with minimum permission required to keep your browsing private, safe and transparent.