historiadora da arte alemá From Wikipedia, the free encyclopedia
Sophie Lissitzky-Küppers, nada en Kiel co nome Sophie Shneider, en 1891 e finada en Novosibirsk en 1978, foi unha historiadora de arte alemá, mecenas da vangarda, autora, e coleccionista de arte.
Biografía | |
---|---|
Nacemento | 1891 ![]() Kiel, Alemaña ![]() |
Morte | 1978 ![]() Novosibirsk, Rusia ![]() |
Datos persoais | |
País de nacionalidade | Alemaña ![]() |
Actividade | |
Campo de traballo | Arte ![]() |
Lugar de traballo | Hannover (1916–) ![]() |
Ocupación | historiador da arte , escritora , historiadora , fotógrafa ![]() |
Período de actividade | 1925 ![]() ![]() |
Lingua | Lingua alemá ![]() |
Familia | |
Cónxuxe | Paul Erich Küppers El Lissitzky |
Cronoloxía | |
claim for restitution of an artwork (en) ![]() ![]() |
Lissitzky-Küppers foi a directora artística da Sociedade Kestner (Kestner Gesellshaft) en Alemaña. O seu primeiro marido foi Paul Erich Küppers. En 1927 trasladouse á Unión Soviética e colaborou en varios proxectos de exposicións a grande escala co seu segundo marido, o artista e deseñador El Lissitzky. Máis tarde escribiu El Lissitzky: Life, Letters, Texts (1967). Antes de mudarse á URSS prestou unhas trece obras, incluíndo un cadro de Paul Klee, Swamp Legend, ao Provinzial Museum de Hannover. En 1937 os nazis apoderáronse das obras prestadas do museo como parte da súa campaña de "arte dexenerada". Os nazis venderon as obras no estranxeiro por divisas e a colección Küppers-Lissitzky dispersouse por todo o mundo. En 1944, tres anos despois da morte de El Lissitzky, Küppers foi deportada como inimiga estranxeira a Novosibirsk, onde viviu durante os seguintes trinta e catro anos.[1][2]
Jen Lissitzky, fillo de Sophie e El Lissitzky, saíu da Unión Soviética en 1989. Nos anos seguintes investigou o paradoiro da colección de arte da súa nai. No caso de once cadros de seu pai adquiridos pola "Galerie Gmurzynska" de Novosibirsk con sede en Colonia a mediados dos anos 70, alcanzouse un acordo logo dun xuízo de catro anos en 1993 ante o Tribunal Rexional Superior de Colonia. Jen Lissitzky recibiu 300.000 marcos alemáns.[3]
Jen Lissitzky formulou reclamacións de restitución do cadro ante un tribunal de Basilea como herdeiro da súa nai. Antes de que o xulgado tomase unha decisión, as partes chegaron a un acordo; o herdeiro renunciou a todas as reclamacións por un importe descoñecido. A pintura quedou en poder da Fundación Beyeler.[4]
Jen Lissitzky presentou unha demanda en 1992 para que o cadro fose entregado ao xulgado rexional de Múnic. Esta demanda foi desestimada con referencia ao prazo de prescrición. Dado que só as coleccións públicas se comprometeron a cumprir a Declaración de Washington, non é posible inducir a unha fundación privada a devolvela segundo estes principios. Só é posible recorrer ao dereito civil.[6] A partir de 2013 a disputa foi tratada de novo polo Tribunal Rexional de Múnic.[7] En xullo de 2017 anunciouse que os herdeiros chegaran a un acordo coa cidade de Múnic. En consecuencia, os herdeiros deberían recibir unha indemnización. Logo de varios cambios de titularidade, o cadro de Klee ('Swamp Legend', A lenda do pantano) acabou no museo Lenbachhaus de Múnic.[8] Finalmente alcanzouse un acordo en 2017 para que o museo conservase a pintura pero que se pagase unha compensación (estimada entre 2-4 millóns de euros) aos herdeiros da propietaria orixinal.[9][10]
En 2001, o museo Kiyomizu Sannenzka de Kyoto, Xapón, restituíu unha acuarela titulada "Deserted Square of an Exotic Town", praza deserta dunha cidade exótica", de 1921, de Paul Klee que fora roubada polos nazis a Sophie Küppers-Lissitzky.[11]
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Every time you click a link to Wikipedia, Wiktionary or Wikiquote in your browser's search results, it will show the modern Wikiwand interface.
Wikiwand extension is a five stars, simple, with minimum permission required to keep your browsing private, safe and transparent.