From Wikipedia, the free encyclopedia
A selección de fútbol de Xamaica (en inglés: Jamaica national football team) é o equipo que representa a Xamaica en campionatos internacionais de fútbol. A selección está rexida pola Federación Xamaicana de Fútbol (Jamaica Football Federation), afiliada á CONCACAF e á FIFA. A mellor época da selección foi a finais dos noventa cando conseguiron clasificarse para o mundial de Francia 1998.
![]() | |||
---|---|---|---|
| |||
| |||
Asociación | Jamaica Football Federation | ||
Confederación | CONCACAF (Caribe) | ||
Código FIFA | JAM | ||
Alcume | Reggae Boyz | ||
Clasificación FIFA | 48 (11 de xuño de 2020) | ||
Clasificación ConIFA | {{{Ranking ConIFA}}} | ||
Seleccionador | ![]() | ||
Máis encontros | Ian Goodison (128) | ||
Máximo goleador | Luton Shelton (35) | ||
Estrea internacional Haití ![]() ![]() Porto Príncipe, Haití; 22 de marzo de 1925 | |||
Maior vitoria Xamaica ![]() ![]() Gran Caimán, Illas Caimán; 4 de marzo de 1994 Xamaica ![]() ![]() Kingston, Xamaica; 24 de novembro de 2004 | |||
Maior derrota Costa Rica ![]() ![]() San Xosé, Costa Rica; 24 de febreiro de 1999 | |||
Copa do Mundo | |||
Participacións | 1 (primeira en 1998) | ||
Mellor resultado | Fase de grupos (1998) | ||
Copa Ouro | |||
Participacións | 13 (primeira en 1963) | ||
Mellor resultado | Subcampións (2015, 2017) | ||
Copa América | |||
Participacións | 2 (primeira en 2015) | ||
Mellor resultado | Fase de grupos (2015, 2016) | ||
O primeiro encontro da selección xamaicana foi o 22 de marzo de 1925 en Haití, na estrea dos Reggae Boyz conseguiron unha vitoria por dous goles a un. Este foi o primeiro encontro dos tres que foron programados entre ambas as seleccións en territorio haitiano. Os dous partidos seguintes remataron tamén con vitoria xamaicana [1].
Por mor da ocupación británica do país o conxunto amarelo non podía formar parte da FIFA e polo tanto dos seus torneos [2]. A primeira participación desta selección nun torneo foi nos Xogos Centroamericanos e do Caribe en 1930 que se deron en Cuba, pero non foron quen de pasar de grupos tras caer coa selección anfitrioa e con Honduras [3]. Ese foi o único ano, até a independencia, no que Xamaica participou nestes xogos. Anteriormente ó ano 1962, ano da independencia, a selección xamaicana adicouse a xogar amigables fronte as seleccións de Cuba, Haití, Trinidad e Tobago ou Antillas Neerlandesas.
No ano 1962 Xamaica logrou a independencia do Reino Unido e a selección afiliouse á FIFA e á CONCACAF. Ese mesmo ano os Xogos Centroamericanos e do Caribe celebráronse en Kingston. Os xamaicanos só puideron gañar dous dos cinco encontros fronte a Cuba e Porto Rico polo que remataron cuartos no torneo, só un posto por debaixo das medallas [4].
En 1963 participaron no seu primeiro Campionato Concacaf, agora coñecido como Copa Ouro da CONCACAF, pero perderon todos os partidos na fase de grupos polo que non se clasificaron para a fase final. Tras estas derrotas a selección tiña que prepararse para as clasificatorias do mundial de 1966. Gañaron tanto a Cuba como ás Antillas Neerlandesas e pasaron á segunda rolda, onde foron incapaces de gañar no grupo de Costa Rica e México [5]. Ese mesmo ano nos X Xogos Centroamericanos e do Caribe só conseguiron unha vitoria fronte á selección portorriqueña. No Campionato Concacaf de 1969 o conxunto xamaicano gañou a Panamá pero na rolda final rematou na última posición.
A década dos 70 comezou moi mal para os Reggae Boyz, non foron quen de superar a Cuba na rolda preliminar do Campionato Concacaf de 1971 e ademais non puideron optar á clasificación para o mundial do 74 pola sanción de 17 xogadores da selección. A selección recuperouse para tentar a clasificación para o mundial da Arxentina pero foron eliminados na primeira rolda tras perderen fronte a Cuba con dúas derrotas.
A historia da selección xamaicana durante a década dos oitenta foi desastrosa. Non había cartos suficientes para montar o equipo e ademais as débedas coa FIFA impedíronlles xogar competicións organizadas por esta entidade. Non foi ata o ano 1988 cando volvería a rodar esta selección, foi na fase de clasificación para a Copa CONCACAF 1989, onde venceron a Porto Rico na primeira rolda pero non conseguiron superar os Estados Unidos. Ese mesmo ano xogouse a primeira edición da Copa do Caribe, en Barbados. Xamaica foi encadrada no grupo C, venceu á Antiga e Barbuda e Guadalupe, e empatou contra Santa Lucía e Dominica polo que foi eliminada [6].
No ano 1991 chegou o primeiro título para a selección. Foi na Copa do Caribe 1991; pasou a fase de grupos tras gañar a Güiana e Illas Caimán, nas semifinais venceron a Santa Lucía e na final gañaron por dous goles a cero a Trinidad e Tobago [7] . Esta vitoria deulles o paso á Copa Ouro da CONCACAF 1991 vinte e dous anos despois da súa última participión. Pero nesta copa non lles foi tan ben, xa que perderon todos os encontros que xogaron. No ano 1992 volveron a chegar á final da Copa do Caribe pero non foron quen de superar a Trinidad e Tobago. En 1993 repetiuse a historia perdendo nos penaltis fronte a Martinica, pero ese subcampionato deulles a clasificación para a Copa Ouro da CONCACAF 1993. Neste torneo chegaron ás semifinais, onde caeron contra o que ía ser o campión, México. E perderon fronte a Costa Rica na loita polo terceiro posto pero aínda así conseguiron a súa mellor posición na súa historia neste torneo [8].
No ano 1994 René Simões foi contratado como adestrador co labor de clasificarse para o mundial de Francia 98. O novo corpo técnico fixo un rastrexo intensivo de xogadores con descendencia xamaicana e xogadores xamaicanos que xogaban en clubs ingleses. Aínda así nas Copas do Caribe do ano 1995 e 1996 non foron quen de pasar da fase de grupos. Na primavera do ano 1996 comezou a clasificación para o mundial para Xamaica. Na primeira rolda tocoulle enfrontarse a Suriname e venceron os dous partidos por un gol a cero. No verán do mesmo ano gañaron na segunda rolda á selección de Barbados. Clasificáronse para a terceira fase, onde foron encadrados no grupo B e pasaron de rolda xunto a México. Na hexagonal final só había tres prazas para o mundial e os Reggae Boyz conseguiron a terceira clasificándose por primeira vez para un mundial.
Antes do mundial a selección xamaicana tiña que disputar a Copa Ouro. Os Reggae Boyz fixeron unha gran primeira fase, empatando fronte a Brasil, gañando a Guatemala e a O Salvador conseguindo a primeira praza. E perderon as semifinais fronte a México na prórroga [9].
O 14 de xuño de 1998, Xamaica xogaba o seu primeiro partido nun campionato mundial. Foi contra Croacia de Robert Prosinecki e Davor Suker e o partido rematou cun tres a un a favor dos europeos. O primeiro gol desta selección foi de Robbie Earle nun córner no minuto 45 que empataba o encontro. O segundo encontro foi contra a todopoderosa Arxentina de Gabriel Batistuta á que só puideron parar no primeiro tempo, que rematou cun gol a cero e a expulsión de Darryl Powell. A segunda parte foi un vendaval arxentino e rematou con cinco goles a cero. Na terceira contenda con Xamaica xa eliminada, tocaba xogar fronte á selección xaponesa, pero o conxunto caribeño logrou gañar con dous goles de Theodore Whitmore conseguindo a súa primeira vitoria nun mundial [10].
Na Copa do Caribe 1998 que se xogou un mes despois do mundial, Xamaica foi encadrada no grupo B onde gañou todos os partidos. Nas semifinais enfrontáronse a Antiga e Barbuda e na final a Trinidad e Tobago na súa capital, Porto España, onde gañou por dous goles a un, gañando o seu segundo título [11]. Na seguinte edición desta competición, en 1999, o combinado nacional chegou ata as semifinais onde perdeu contra Cuba. Na Copa Ouro do 2000 Xamaica foi encadrado no grupo A con Honduras e Colombia, e perdeu os dous partidos polo que non se clasificou para as roldas eliminatorias [12]. Na Copa do Caribe 2001 os Reggae Boyz non conseguiron superar a fase de grupos. Para a clasificación do mundial do 2002 os xamaicanos clasificáronse directamente á segunda fase, onde tiñan que enfrontarse ás seleccións de Honduras, O Salvador e San Vicente e Granadinas. Gañou os dous partidos a San Vicente, e un a Honduras e O Salvador polo que pasaron segundos de grupo. Na hexagonal final só conseguiron dúas vitorias e dous empates nos dez partidos, polo que non chegaron á súa segunda participación consecutiva nun mundial.
A Copa Ouro do 2003 contou con dous invitados de gran nivel, a selección colombiana —que estivo no mesmo grupo que Xamaica— e a selección brasileira. Os Reggae Boyz pasaron como segundos de grupos, pero caeron nos cuartos de final contra México [13]. No ano 2005 Xamaica lograba a súa terceira Copa do Caribe gañando todos os partidos da competición e ademais conseguindo a clasificación para a Copa Ouro da CONCACAF dese mesmo ano. Como na anterior Copa Ouro, o combinado nacional foi quen de superar a fase de grupos, pero caeu nos cuartos de final contra os Estados Unidos, que exercían a localía [14]. Na Copa do Caribe 2007 Xamaica foi situada no grupo D, pero non se clasificou para a segunda rolda a pesar de estar empatado a puntos co segundo clasificado e ter a mesma diferenza de goles.
No ano 2008 Xamaica xogou a XV edición da Copa do Caribe; tras pasar como primeiro clasificado na fase de grupos, enfrontouse nas semifinais a Guadalupe, á que venceu por dous goles a cero e na final a Granada, á que venceu polo mesmo resultado. Con esta vitoria Xamaica lograba o seu cuarto título nesta competición [15]. En 2009 xogouse a décima edición da Copa Ouro da CONCACAF nos Estados Unidos, onde Xamaica caeu encadrada no grupo A pero non foi quen de pasar a segunda fase tras perder contra as seleccións do Canadá e Costa Rica aínda que si conseguiu gañar a O Salvador. Para encarar a clasificación para a Copa do mundo de 2010 volveu á bancada o técnico Renê Simões, que xa levara a selección ó mundial de Francia. Tras gañar a Bahamas na rolda previa, Xamaica foi situada no grupo 2 xunto a Honduras, México e o Canadá. Tras empatar fronte ao Canadá e perder contra México e Honduras Renê Simões foi despedido e no seu lugar foi contratado o xamaicano John Barnes. Na segunda volta, liderados por Theodore Whitmore, os Reggae Boyz gañaron todos os partidos pero non se clasificaron para a hexagonal debido á diferenza de goles con México.
A XVI edición da Copa do Caribe xogouse no ano 2010, Xamaica gañou todos os partidos do seu grupo na primeira fase, nas semifinais venceu a Granada e na final tras empatar a un gol con Guadalupe gañou a copa nos penaltis, con Rudolph Austin como mellor xogador do torneo [16]. Era o quinto título de Xamaica nesta competición e clasificaba os Reggae Boyz para a Copa Ouro do ano seguinte. A primeira fase desta Copa Ouro da CONCACAF do 2011, o conxunto amarelo pasouna con claridade vencendo todos os partidos. Nos cuartos de final cruzáronse cos anfitrións, os Estados Unidos, e sucumbiron por 2-0.
No camiño para o mundial do Brasil foi encadrado directamente no grupo A na terceira rolda, no que se encontraban os Estados Unidos, Guatemala e Antiga e Barbuda, quedando na segunda posición e logrando clasificarse para a hexagonal final. Nesta rolda final o conxunto amarelo conseguiu cinco empates e cinco derrotas finalizando na sexta posición e sen lograr a clasificación para o mundial. Na Copa do Caribe do 2014 os Reggae Boyz quedaron primeiros do seu grupo, e na final gañaron a Trinidade e Tobago nos penaltis conseguindo o seu sexto título desta competición, ademais da clasificación para a Copa de Ouro do 2015 e da Copa América de 2016.
A Copa de Ouro do 2015 celebrouse nos Estados Unidos e Xamaica foi encadrada no grupo B, onde conseguiu rematar como primeiro de grupo. Na seguinte rolda eliminaron a Haití e nas semifinais a anfitrioa Estados Unidos. Na final contra México, perderon por 1 a 3 [17]. Na Copa América Centenario os xamaicanos debutaban no grupo C xunto a México, Venezuela e Uruguai, mais tras perder os tres partidos non puideron pasar á seguinte rolda [18].
Xamaica encarou a XIX edición da Copa do Caribe de 2016 baixo a dirección técnica de Theodore Whitmore, pasando directamente á terceira rolda conseguiron a primeira praza do grupo e clasificáronse para a seguinte fase, rematando a competición en terceiro lugar. Na ediciión de 2017 Xamaica acadou a final pero non conseguiu vencer á selección de Martinica. Na clasificación para o mundial de Rusia en 2018, os Reggae Boyz clasificáronse directamente para a terceira rolda, onde venceron a Nicaragua. Na cuarta rolda os xamaicanos tiñan que xogar no grupo B pero foron eliminados tras só gañar un partido e empatar outro. No ano 2017 celebrouse a XIV edición da Copa Ouro, Xamaica pasou as roldas finais rematando coma segunda de grupo e eliminou o Canadá e logo a México para chegar por segunda vez na súa historia á final fronte ós Estados Unidos. Pero como ocorreu a primeira vez perderon a final por dous goles a un. Neste campionato o capitán Andre Blake foi nomeado mellor gardameta da competición [19]
A selección xamaicana xoga os seus partidos como local no Independence Park, na capital Kingston. Este estadio coñecido como The Office foi construído en 1962 e ten capacidade para 35 000 persoas. Ademais de para xogar partidos de fútbol o estadio emprégase para disputar algunhas competicións de atletismo.
Os primeiros partidos pre-independencia eran xogados pola selección cun uniforme de cor negra. Tras a independencia, as tres cores da bandeira xamaicana (amarelo, verde e negro) están sempre presentes nas equipacións do combinado nacional. A única etapa na que o verde prevalece sobre o amarelo é na década dos noventa. Mentres que o amarelo é a cor predominante no resto de uniformes do combinado caribeño.
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() 1925-1930
|
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() 1980-1990
|
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() 1993
|
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() 1994-1997
|
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() 1998-1999
|
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() 2000-2001
|
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() 2001-2002
|
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() 2002-2005
|
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() 2005-2007
|
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() 2008-2012
|
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() 2012-2014
|
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() 2015-2018
|
Actualizado a 4 de agosto de 2017 [20]
Nome | Primeiro/Último | Partidos |
---|---|---|
Ian Goodison | 1996-2009 | 128 |
Linval Dixon | 1993-2003 | 127 |
Theodore Whitmore | 1993-2004 | 120 |
Ricardo Gardner | 1997-2012 | 111 |
Warren Barrett | 1990-2000 | 108 |
Andy Williams | 1997-2008 | 107 |
Durrant Brown | 1992-1998 | 102 |
Donovan Ricketts | 1999-2013 | 100 |
Jermaine Taylor | 2004-2017 | 90 |
Rudolph Austin | 2004-2017 | 88 |
Os xogadores en letra grosa seguen en activo
Actualizado a 4 de agosto de 2017 [20]
Nome | Primeiro/Último | Partidos | Goles |
---|---|---|---|
Luton Shelton | 2004-2013 | 75 | 35 |
Onandi Lowe | 1997-2004 | 81 | 27 |
Theodore Whitmore | 1993-2004 | 120 | 24 |
Paul Young | 1989-1997 | 49 | 22 |
Andy Williams | 1997-2008 | 107 | 22 |
Walter Boyd | 1991-2001 | 75 | 19 |
Paul Davis | 1983-1997 | 61 | 18 |
Hector Wright | 1990-1997 | 16 | 71 |
Paul Hall | 1997-2003 | 14 | 48 |
Deon John Burton | 1997-2009 | 13 | 42 |
Os xogadores en letra grosa seguen en activo
Actualizado a 16 de agosto de 2017[21]
Dorsal | Nome | Posición | Idade | Club |
---|---|---|---|---|
1 | Andre Blake | Porteiro | 26 anos | ![]() |
2 | Rosario Harriott | Defensa | 27 anos | ![]() |
3 | Damion Lowe | Defensa | 24 anos | ![]() |
4 | Ladale Richie | Defensa | 29 anos | ![]() |
5 | Alvas Powell | Defensa | 23 anos | ![]() |
6 | Sergio Campbell | Defensa | 25 anos | ![]() |
7 | Shaun Francis | Defensa | 30 anos | ![]() |
8 | Oniel Fisher | Defensa | 25 anos | ![]() |
9 | Ewan Grandison | Centrocampista | 26 anos | ![]() |
10 | Darren Mattocks | Dianteiro | 26 anos | ![]() |
11 | Cory Burke | Dianteiro | 25 anos | ![]() |
12 | Michael Binns | Centrocampista | 29 anos | ![]() |
13 | Dwayne Miller | Porteiro | 30 anos | ![]() |
14 | Shamar Nicholson | Dianteiro | 20 anos | ![]() |
15 | Je-Vaughn Watson | Defensa | 33 anos | ![]() |
16 | Jermaine Johnson | Centrocampista | 37 anos | ![]() |
17 | Kevon Lambert | Centrocampista | 20 anos | ![]() |
18 | Owayne Gordon | Dianteiro | 25 anos | ![]() |
19 | Ricardo Morris | Centrocampista | 25 anos | ![]() |
20 | Kemar Lawrence | Defensa | 24 anos | ![]() |
21 | Jermaine Taylor | Defensa | 32 anos | ![]() |
22 | Romario Williams | Dianteiro | 23 anos | ![]() |
23 | Damion Hyatt | Porteiro | 31 anos | ![]() |
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Every time you click a link to Wikipedia, Wiktionary or Wikiquote in your browser's search results, it will show the modern Wikiwand interface.
Wikiwand extension is a five stars, simple, with minimum permission required to keep your browsing private, safe and transparent.