From Wikipedia, the free encyclopedia
A nefropatía diabética, tamén coñecida coma síndrome de Kimmelstiel-Wilson, glomeruloesclerose nodular diabética ou glomerulonefrite intercapilar, é unha doenza renal progresiva producida por un dano anxiopático nos capilares do glomérulo renal por mor de anos de evolución da diabetes mellitus (DM). Constitúe a primeira causa de nefropatía terminal nos Estados Unidos, e unha das principais causas de mortalidade relacionadas coa DM.[1]
Nefropatía diabética | |
---|---|
Clasificación e recursos externos | |
![]() Biopsia dunha glomerulosclerose nodular nun síndrome de Kimmelstein-Wilson. | |
ICD-10 | E10.2, E11.2, E12.2, E13.2, E14.2 |
ICD-9 | 250.4 |
MedlinePlus | 000494 |
MeSH | D003928 |
![]() Se cre que pode requirir tratamento, por favor, consúltello ao médico. |
A afectación renal na diabetes adoita aparecer nun terzo dos diabéticos, e semella ser máis frecuente nos afectos por diabetes mellitus tipo I. Os síntomas renais aparecen aproximadamente 10 anos após o diagnóstico de diabetes, e teñen máis propensión a esta afectación renal os doentes cuxo control dos niveis de glicemia foi inaxeitado ou difícil.[2]
A nefropatía diabética caracterízase por producir afectación de múltiples estruturas renais, dende o glomérulo, a estrutura tubular e o intersticio ou parénquima renal.
O ril diabético é, de xeito paradoxal, de maior tamaño que un ril normal. Isto establece un feito diferencial con outras nefropatías que caracteristicamente cursan con riles minguados de tamaño. Este aumento de tamaño prodúcese a expensas do engrosamento do glomérulo e da membrana basal glomerular respectivamente, producido por unha proliferación do coláxeno tipo IV.
Dentro da afectación glomerular distinguimos dous tipos de procesos:
Está lesión é tamén característica das nefropatías causadas por paraproteinemias, coma a amiloidose ou o mieloma, polo que ante unha pescuda deste tipo na biopsia, cómpre realizar un diagnóstico diferencial con estas doenzas.
O parénquima renal ou intersticio tamén presenta alteracións por mor da acción da diabetes mellitus. É típica a fibrose e inflamación do parénquima, e poden atoparse células de Armani-Ebstein. As células de Armani-Ebstein son células con infiltrados intracelulares de glicóxeno.
As mesmas células que infiltran o parénquima renal, as células de Armani Ebstein, poden afectar tamén ao túbulo, en especial ao túbulo proximal e á asa de Henle.
A nivel vascular aparece arteriosclerose e arteriolosclerose hialina. Os doentes diabéticos adoitan presentar outras doenzas comórbidas ou concomitantes. As máis habituais, a hipertensión arterial e a hiperlipemia ou dislipemia, contribúen a agravar e perpetuar estas lesións a nivel dos vasos sanguíneos renais.
Tamén se pode presentar un depósito de inmunoglobulinas detectábeis co microscopio de inmunofluorescencia. A inmunoglobulina que adoita aparecer é tipicamente a IgG.
A mudanza máis temperá que pode ser detectada nun doente con nefropatía diabética é o engrosamento do glomérulo. Neste estadio, o ril pode perder máis cantidade de proteínas que o ril normal (proteinuria ou albuminuria), feito que pode ser detectado medicamente mediante tiras reactivas de urina. Esta perda de proteínas é pequena en cantidade, denominándose microalbuminuria.
A medida que avanza a doenza vanse producindo cambios histolóxicos no ril. O exceso de glicosa en sangue comporta o depósito de glicóxeno nas células do epitelio tubular.
O fallo renal provocado pola glomeruloesclerose leva a un déficit na función do ril, quen comeza a ter dificultades para filtrar o sangue. Para contrarrestar este feito, prodúcese un aumento da tensión arterial (hipertensión), presente nunha grande porcentaxe das persoas diabéticas con afectación renal. Prodúcese tamén unha retención de fluídos corporais, que sumado a diminución da presión oncótica do plasma leva á produción de edemas. Outras complicacións poden ser a arteriosclerose da arteria renal e a proteinuria (perda de proteínas pola urina).
Nas primeiras etapas da doenza, a nefropatía diabética non presenta síntoma ningún. Esta etapa denomínase fase silente, non proteinúrica ou precoz.[5] A medida que aparece dano renal comeza a existir microalbuminuria progresiva. Ulteriormente, en estadíos máis tardíos, desenvólvense unha serie de síntomas derivados da proteinuria:
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Every time you click a link to Wikipedia, Wiktionary or Wikiquote in your browser's search results, it will show the modern Wikiwand interface.
Wikiwand extension is a five stars, simple, with minimum permission required to keep your browsing private, safe and transparent.