From Wikipedia, the free encyclopedia
Empúries (en grego antigo: Ἐμπόριον, transcrito Emporion, "comercio"; en latín: Emporiae) foi unha antiga colonia grega e romana situada no extremo sur do golfo de Roses, no actual concello de L'Escala, na provincia de Xirona. Estaba situada ao sur da localidade de Sant Martí d'Empúries, que conserva o seu nome.
Localización | |||||
---|---|---|---|---|---|
| |||||
Estado | España | ||||
Comunidade autónoma | Cataluña | ||||
Ámbito funcional territorial | Comarques Gironines | ||||
Comarca | Alt Empordà | ||||
Concello | L'Escala ![]() | ||||
Xeografía | |||||
Superficie | 250.000 m² ![]() | ||||
Creación | 575 a. C. ![]() | ||||
Candidato a Patrimonio da Humanidade | |||||
Data | 20 de decembro de 2002 | ||||
Identificador | 1051 | ||||
Ben de interese cultural | |||||
Data | 3 de xuño de 1931 | ||||
Identificador | RI-55-0000023 | ||||
Ben Cultural de Interese Nacional | |||||
Tipo | Zona Arqueológica | ||||
Data | 3 de xuño de 1931 | ||||
Codi BCIN | 2027-ZA ![]() | ||||
Codi BIC | RI-55-0000023 ![]() | ||||
Id. IPAPC | 4518 ![]() | ||||
Esténdese dende a antiga foz do río Fluvià ( El Riuet ) ata preto do antigo brazo do río Ter, que desembocaba ao norte da vila de l'Escala, na praia do Rec del Molí. O espazo é unha das sedes do Museo de Arqueoloxía de Cataluña e a escavación arqueolóxica de máis duración de Cataluña. No recinto atópase o antigo convento de Santa Maria de Gràcia d'Empúries, practicamente reconstruído durante a década de 1910, onde se atopa o Museo Monográfico de Empúries.
Empúries fundouse nunha pequena illa na desembocadura do río Fluvià, nunha rexión habitada polos indigetes (na actualidade, a desembocadura do Fluvià está a uns 6 km ao norte). Esta cidade pasou a ser coñecida como Palaiápolis, a "cidade vella" cando, cara ao 550 a. C., os habitantes trasladáronse ao continente, creando a Neapolis, a "cidade nova".
Despois da conquista de Focea polo rei persa Ciro II no 530 a. C., a poboación da nova cidade aumentou considerablemente grazas á afluencia de refuxiados. Ante a forte presión de Cartago, a cidade conseguiu manter o seu carácter helénico independente. Concluíronse acordos políticos e comerciais coa poboación indigeta asentada dende hai tempo na cidade próxima de Indika. Situada como estaba na ruta comercial costeira entre Massalia (Marsella) e Tartessos no extremo sur de Hispania, a cidade converteuse nun gran centro económico e comercial ademais de ser a colonia grega máis grande de España na Península Ibérica.
Durante as Guerras Púnicas, Empúries aliouse con Roma, e Publio Cornelio Escipión iniciou a conquista de Hispania desde esta cidade no 218 a. C.
Despois da conquista de Hispania polos romanos, Empúries seguiu sendo unha cidade estado independente. Porén, na guerra civil entre Pompeio e Xulio César, optou por Pompeio, e tras a súa derrota desposuíselle da súa autonomía. Unha colonia de veteranos romanos, chamada Emporiae, estableceuse preto de Indika para controlar a rexión.
A partir dese momento Empúries comezou a decaer, escurecida polo poder de Tarraco (Tarragona) e Barcino (Barcelona). A finais do século III converteuse nunha das primeiras cidades de España en admitir evanxelistas cristiáns. Nese século, tamén, a cidade grega abandonouse mentres que a cidade romana sobreviviu como unha ceca e como sede maioritariamente cerimonial dun condado costeiro, Castelló d'Empúries,[1] ata as incursións dos viquingos de mediados do século IX. A cuñaxe de moeda comezou de novo baixo o conde Hugo II de Empúries (1078–1117).