composición lírica From Wikipedia, the free encyclopedia
A copla é unha composición poética de catro versos de arte menor xeralmente con rima asonante nos versos pares (esquema: -a-a).
O termo utilízase sobre todo para designar un tipo de estrofa e o tipo verso de tradición popular composta por tres ou catro versos de arte menor, xeralmente octosílabos, dispostos en forma de romance ou tirana (8- 8a 8- 8a), de seguidilla (7- 5a 7- 5a) ou de redondilla (8a 8b 8b 8a), con rima asonante ou consonante.[1]
Aínda que esta forma é característica da tradición popular anónima, foi cultivada tamén por escritores como Rafael Alberti ou Federico García Lorca. A influencia entre a corrente anónima da copla e os seus cultivadores na literatura foi mutua: os poetas inspiráronse no modelo popular para construír coplas que, á súa vez, a miúdo foron recollidas pola tradición e incorporadas ao seu caudal, con esquecemento do seu autor. Como escribe Manuel Machado:
- Hasta que el pueblo las canta,
- las coplas, coplas no son,
- y cuando las canta el pueblo
- ya nadie sabe el autor.
- Tal es la gloria, Guillén,
- de los que escriben cantares:
- oír decir a la gente
- que no los ha escrito nadie.
- Procura tú que tus coplas
- vayan al pueblo a parar,
- aunque dejen de ser tuyas
- para ser de los demás.
- Que, al fundir el corazón
- en el alma popular,
- lo que se pierde de nombre
- se gana de eternidad.
A linguaxe das coplas é coloquial e directa, aínda que se recorre a miúdo ao dobre sentido para conseguir efectos cómicos, sobre todo rítmicos. Algo esencial é que ten conexión coa música.