معاهده هوانوردی غیرنظامی بینالمللی
From Wikipedia, the free encyclopedia
معاهده هوانوردی غیرنظامی بینالمللی که به کنوانسیون شیکاگو نیز شناخته میشود مهمترین معاهده مربوط به هوانوردی و حقوق هوایی است که اجرای آن از ۴ آوریل ۱۹۴۷ آغاز شد.[2]
اطلاعات اجمالی نام بلند:, تاریخ امضا ...
نام بلند:
| |
---|---|
امضای کنوانسیون شیکاگو در سال ۱۹۴۴ | |
تاریخ امضا | ۷ دسامبر ۱۹۴۴ |
مکان امضا | شیکاگو |
تاریخ اجرا | ۴ آوریل ۱۹۴۷ |
شرط اجرا | تصویب در ۲۶ کشور |
گروهها | ۱۹۲[1] (جزایر کوک و همه کشورهای عضو سازمان ملل متحد به جز لیشتن اشتاین و دومینیکا) |
ضامن | حکومت فدرال ایالات متحده آمریکا |
زبانها | انگلیسی، فرانسوی، روسی، اسپانیایی |
بستن
این کنوانسیون در کنفرانسی در شیکاگو به تصویب رسید که از ۱ نوامبر تا ۷ دسامبر ۱۹۴۴ (میلادی) با حضور بیش از پنجاه کشور که به دعوت دولت ایالات متحده آمریکا گرد هم آمده بودند. معاهده شیکاگو به تأسیس سازمان بینالمللی هوانوردی غیرنظامی (ایکائو) انجامید و اساسنامه آن نیز بهشمار میرود.[3]
با امضای قرارداد شیکاگو، کنوانسیون مربوط به مقررات هوانوردی با نام دیگر "کنوانسیون ۱۹۱۹ پاریس" و معاهده هواپیمایی بازرگانی ۱۹۲۸ هاوانا بیاثر شدند.[4]