لئونارد برنستاین[persian-alpha 1] (انگلیسی: Leonard Bernstein؛ ۲۵ اوت ۱۹۱۸ – ۱۴ اکتبر ۱۹۹۰) رهبر، آهنگساز، پیانیست، مدرس موسیقی و مؤلف آمریکایی بود. او را یکی از مهمترین رهبران ارکستر زمان خود میدانند[1] و نخستین رهبر ارکستر آمریکایی بود که مورد تحسین بینالمللی قرار گرفت. به گفتهٔ دونال هناهان، منتقد و روزنامهنگارِ حوزهٔ موسیقی، برنشتاین «بهطور شگفتانگیزی یکی از با استعدادترین و موفقترین موسیقیدانان تاریخ آمریکا» بود.[2] او در طول دوران فعالیتش افتخارات گوناگونی شامل هفت جایزه امی،[3] دو جایزه تونی[4] و ۱۶ جایزه گرمی[5] دریافت کرد و نیز نامزد جایزه اسکار شد. در سال ۱۹۸۱ جایزه مرکز کندی به او داده شد.[6]
لئونارد برنستاین | |
---|---|
![]() برنستاین در ۱۹۷۷ | |
نام هنگام تولد | لوئیس برنستاین |
زادهٔ | ۲۵ اوت ۱۹۱۸ لارنس، ماساچوست، ایالات متحده |
درگذشت | ۱۴ اکتبر ۱۹۹۰ (۷۲ سال) نیویورک سیتی، ایالات متحده |
آرامگاه | گورستان گرین-وود |
تحصیلات | دانشگاه هاروارد (بیای) مؤسسه موسیقی کرتیس (دیپلم) |
پیشهها |
|
آثار | فهرست قطعات |
همسر | فلیشا مانتیلگره (ا. ۱۹۵۱–۱۹۷۸) |
فرزندان | ۳ |
جوایز | فهرست کامل |
برنستاین در دانشگاه هاروارد تحصیل کرد[7] و با کار در فیلارمونیک نیویورک شهرت یافت.[8] او رهبر یهودی[9] ارکستر موسیقی کلاسیک در جهان بود و آثار زیادی نوشت که از مشهورترین آنها میتوان به نمایشهای موزیکال داستان وست ساید، پیتر پن و شهر شگفتانگیز ، اپرای کندید (که قطعهٔ «بدرخش و شاد باش»[persian-alpha 2] از آن بسیار مشهور است)، و موسیقی فیلم در بارانداز اشاره کرد.
برنستاین نخستین رهبر ارکستر آمریکاییتبار بود که رهبری یک ارکستر سمفونیک شاخصِ آمریکایی را بر عهده گرفت.[10] او سرپرست موسیقی فیلارمونیک نیویورک بود و رهبری ارکسترهای بزرگ جهان را بر عهده داشت و میراث قابل توجهی از آثار شنیداری و تصویری بر جا گذاشت.[11] برنستاین همچنین در احیای مدرن موسیقی گوستاو مالر (که بیشترین علاقه را به موسیقی او داشت) نقش مهمی ایفا کرد.[12] بهعنوان پیانیست چیرهدست،[13] برنستاین اغلب کنسرتوهای پیانو را از روی کیبورد رهبری میکرد. او نخستین رهبر ارکستری بود که موسیقی کلاسیک را در تلویزیون با مخاطبان انبوه از طریق دهها برنامهٔ ملی و بینالمللی از جمله کنسرت جوانان با فیلارمونیک نیویورک به اشتراک گذاشت و بررسی کرد.[14]
برنستاین علاوه بر موسیقی، یک بشردوست بود و در پشتیبانی از جنبش حقوق مدنی نقش داشت؛[15] به جنگ ویتنام اعتراض کرد[16] و طرفدار خلع سلاح هستهای بود. او همچنین بهمنظور تحقیقات و آگاهی راجع به اچآیوی/ایدز، پول جمعآوری میکرد و در طرحهای بینالمللی متعددی بهمنظور حقوق بشر و صلح جهانی مشارکت داشت. او سمفونی رستاخیزِ مالر را به مناسبت مرگ رئیسجمهور جان اف. کندی اجرا[17] و پس از جنگ ششروزه، کنسرتی را در اسرائیل برگزار کرد.[18] او در پایان عمر، سمفونی شماره ۹ بتهوون را در برلین بهمنظور بزرگداشت سقوط دیوار برلین اجرا کرد.
![Thumb](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/39/Leonard_and_Felicia_Bernstein_leaving_for_Israel%2C_1957_%28cropped%29.jpg/640px-Leonard_and_Felicia_Bernstein_leaving_for_Israel%2C_1957_%28cropped%29.jpg)
برنستاین دو خواهر و برادر کوچکتر داشت.[19] این سه کودک با والدینشان، در حومهٔ بوستون در جامعهای از اکثریت مهاجران یهودی اروپای شرقی زندگی میکردند.[20] برنستاین به آسم مبتلا بود و این وضعیت او را از خدمت در ارتش هنگام جنگ جهانی دوم بازداشت.[21]
برنستاین در سال ۱۹۵۱ با بازیگر فلیشا مانتیلگره کوهن ازدواج کرد.[22] آنها سه فرزند داشتند.[23] خانواده برنستاین در شهر نیویورک و فیرفیلد، کنتیکت زندگی میکردند.[24] برنستاین در هر یک از خانههای خود یک استودیو با پیانو داشت. محتویات استودیوی سابق او در دانشکده موسیقی جاکوبز دانشگاه ایندیانا نگهداری میشود.[25]
برنستاین با مردان و زنان رابطه داشت. در آوریل ۱۹۴۳ او از آرون کوپلند در خصوص زندگی بهعنوان همجنسگرا در انظار عمومی مشاوره خواست.[26][27][28] او در ژوئیهٔ همان سال در نامهای به دیوید اوپنهایم دوباره به این موضوع اشاره کرد.[29] آدولف گرین چند ماه بعد در نامهای از برنستاین دربارهٔ وضعیت این ایده پرسید.[30] فلیشا در نامهای خصوصی که پس از ازدواجشان نوشته شد، گرایش جنسی همسرش را تأیید کرد؛ او نوشت: «تو همجنسگرا هستی و ممکن است هرگز تغییر نکنی — تو به احتمال یک زندگی پنهانی اعتراف نمیکنی اما اگر آرامش ذهنی، سلامتی و کل سیستم عصبیات به یک الگوی جنسی خاص بستگی دارد، چه کاری میتوانی انجام دهی؟»[31][32]
در سال ۱۹۷۶، برنستاین برای مدتی فلیشا را ترک کرد تا در کالیفرنیای شمالی با تام کوتران (محقق موسیقی که به او کمک کرده بود) زندگی کند.[33][34] سال بعد، فلیشا به سرطان ریه مبتلا شد. برنستاین بازگشت و تا زمان مرگش از او مراقبت کرد.[35] برنستاین تا زمان مرگش در ۱۴ اکتبر ۱۹۹۰ به روابط با مردان ادامه داد.[36]
Wikiwand in your browser!
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Every time you click a link to Wikipedia, Wiktionary or Wikiquote in your browser's search results, it will show the modern Wikiwand interface.
Wikiwand extension is a five stars, simple, with minimum permission required to keep your browsing private, safe and transparent.