خویشاوندی رضاعی
From Wikipedia, the free encyclopedia
خویشاوندی رضاعی نوعی نسبت خانوادگی است که با شیر خوردن نوزاد از زنی که مادر طبیعی او نیست، حاصل میشود. تأثیر این نوع قرابت فقط در منع ازدواج میان خویشان رضاعی است و آثار دیگر قرابت نسبی مانند ارث بردن و انفاق در آن مطرح نیست.
این نوع از خویشاوندی مختص حقوق اسلامی و کشورهای مسلماننشین است و پیشینه آن به سنتهای اعراب پیش از اسلام میرسد. پس از اسلام نیز این نوع از خویشاوندی تأیید شد و هماکنون نیز در قوانین کشورهای اسلامی (حتی قانون مدنی ترکیه که ترجمه قانون مدنی سوئیس است) به رسمیت شناخته شدهاست.[1]