From Wikipedia, the free encyclopedia
Το Τελτς (τσέχικα: Telč, γερμανικά: Teltsch) είναι πόλη στην Περιοχή Γιχλαβά, στο Κράι Βίσοτσινα της Τσεχίας. Έχει περίπου 5.300 κατοίκους. Η πόλη είναι γνωστή για το ιστορικό της κέντρο, το οποίο προστατεύεται με νόμο ως αστικό μνημείο και αποτελεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.
Τελτς | |||
---|---|---|---|
![]() | |||
| |||
49°11′3″N 15°27′10″E | |||
Χώρα | Τσεχία[1] | ||
Διοικητική υπαγωγή | κομητεία Γίσλαβα | ||
Ίδρυση | 1099 | ||
Διοίκηση | |||
• Δήμαρχος | Vladimír Brtník (από 2021)[2] | ||
• Μέλος του/της | Czech Inspiration | ||
Έκταση | 24,873079 km²[3] | ||
Υψόμετρο | 514 μέτρα | ||
Πληθυσμός | 5.185 (1 Ιανουαρίου 2024)[4] | ||
Ταχ. κωδ. | 588 56[5] | ||
Ιστότοπος | Επίσημος ιστότοπος | ||
![]() | |||
Το ρεύμα Τέλτσκι ρέει μέσα από την πόλη και συμβάλλει στο Μοραβικό Τάγια στο νότο. Ο ποταμός Μοραβικός Τάγια αποτελεί εν μέρει τα ανατολικά σύνορα της δημοτικής επικράτειας. Υπάρχουν πολλές λίμνες, το σύνολο των λιμνών Στσεπνίτσκι, Ουλίτσκι και Σταρομέστσκι βρίσκεται στην αστική περιοχή.
Σύμφωνα με έναν τοπικό μύθο, η πόλη ιδρύθηκε το 1099, ωστόσο η πρώτη γραπτή αναφορά είναι από το 1335. Το γοτθικό κάστρο, τα γοτθικά σπίτια και η οχύρωση του νερού χτίστηκαν στα μέσα του 14ου αιώνα. Η ανάπτυξη τελείωσε κατά τη διάρκεια των Πολέμων των Χουσιτών. Η πόλη κατακτήθηκε από τους Χουσίτες, αλλά το κάστρο αντιστάθηκε.[6]
Ο Τελτς ανέκαμψε σιγά σιγά και μια άλλη περίοδος ευημερίας σημειώθηκε κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του Ζαχαρία του Χραντέτς. Στα μέσα του 16ου αιώνα, είχε ξαναχτίσει το μεσαιωνικό κάστρο σε αναγεννησιακό στυλ. Είχε επίσης ξαναχτίσει τα γοτθικά σπίτια σε αναγεννησιακά σπίτια με στοές και διακοσμημένες προσόψεις. Κατά τη διάρκεια του Τριακονταετούς Πολέμου, η πόλη καταλήφθηκε σύντομα από το Σουηδικό Στρατό. Η αντιμεταρρύθμιση έφερε τους Ιησουίτες στην πόλη, οι οποίοι έχτισαν την Εκκλησία του Ονόματος του Ιησού το 1667 και ίδρυσαν τη Σχολή Λατινικής Γραμματικής των Ιησουιτών.
Κατά τη διάρκεια του 18ου αιώνα, η πόλη επωφελήθηκε από πλούσιους κατοίκους της πόλης που έχτισαν αγάλματα, σιντριβάνια, παρεκκλήσια και στήλες των Μαριανών. Το 1773, τα δικαιώματα του Τάγματος των Ιησουιτών ακυρώθηκαν. Από το 1785, το Τελτς γερμανοποιήθηκε. Κατά τον 19ο αιώνα, αναπτύχθηκε η βιομηχανία. Ο σιδηρόδρομος κατασκευάστηκε το 1898.[6]
Το ιστορικό κέντρο της πόλης βρίσκεται ανάμεσα στις λίμνες Στσεπνίτσκι και Ουλίτσκι και επίσης οριοθετείται από τα τείχη της πόλης. Το ιστορικό κέντρο προστατεύεται ως αστικό μνημείο και το τμήμα της Παλιάς Πόλης του Τελτς είναι μια ζώνη αστικού μνημείου. Από το 1992, το Τελτς αποτελεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.[7]
Η πλατεία της πόλης είναι ένα μοναδικό συγκρότημα μεγάλης αστικής πλατείας με καλά διατηρημένα αναγεννησιακά και μπαρόκ σπίτια με ψηλά αετώματα και στοές. Τα σπίτια έχουν ανακατασκευαστεί ομοιόμορφα σε στυλ της Αναγέννησης και αργότερα τα αετώματα και οι προσόψεις ορισμένων από αυτά αναδιαμορφώθηκαν ξεχωριστά, στις περισσότερες περιπτώσεις σε στυλ μπαρόκ.[8]
Το αναγεννησιακό κάστρο του 17ου αιώνα με ένα πάρκο αγγλικού στιλ είναι ένα από τα κύρια ορόσημα της πλατείας και ολόκληρης της πόλης. Ένα από τα πιο πολύτιμα μέρη είναι το παρεκκλήσι των Αγίων Πάντων με γυψομάρμαρο. Υπάρχουν πολλές εκθεσιακές διαδρομές και το κάστρο στεγάζει επίσης ένα παράρτημα του Μουσείου Βισότσινα με εθνογραφικές, ιστορικές και αρχαιολογικές συλλογές.[9]
Το 1963, ο Βόιτσεχ Γιασνί γύρισε την ταινία Μια μέρα ένας γάτος (Az prijde kocour) στο Τελτς. Το 1979, ο Βέρνερ Χέρτζογκ γύρισε την ταινία Βόιτσεκ στο Τελτς.
Πολλές τσέχικες ταινίες παραμυθιού γυρίστηκαν στο Κάστρο του Τελτς, με τις πιο γνωστές να είναι Η περήφανη πριγκίπισσα (1952) ή η Z pekla štěstí («Ευτυχία από την κόλαση», 1999).[10]
Το Τελτς είναι αδελφοποιημένο με τις:[11]