![cover image](https://wikiwandv2-19431.kxcdn.com/_next/image?url=https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/12/VW_Golf%252C_Bj._1974_%2528Spu%2529.jpg/640px-VW_Golf%252C_Bj._1974_%2528Spu%2529.jpg&w=640&q=50)
Volkswagen Golf
μοντέλο αυτοκινήτου από τη Volkswagen / From Wikipedia, the free encyclopedia
Το Volkswagen Golf είναι ένα τετραθέσιο συμπαγές αυτοκίνητο μήκους περίπου τεσσάρων μέτρων, στην τροχιά που χάραξε το Σκαθάρι (αυτοκίνητο). Με το VW Golf [1] παρουσιάσθηκε το 1974 στο κοινό το πρώτο εμπροσθιοκίνητο Volkswagen: ένα τρίθυρο / πεντάθυρο compact όχημα με 70 & 50 PS, το οποίο κατασκευάζεται με επιτυχία μέχρι σήμερα. Υπήρξε βέβαια και το NSU/VW K70, [2] (1970-74) με μπροστινη κίνηση, ήταν όμως μια ενδιάμεση λύση ανάγκης. Η Volkswagen ασχολήθηκε -απο το 1954 με την μπροστινή κίνηση, [3] [4] όμως κανένα απο αυτά τα πολυάριθμα πρωτότυπα δεν πλησίασε την υλοποίηση όπως, το Passat, (1973) το Scirocco/Golf, (1974) το Polo. (1975)
![]() |
Το λήμμα δεν περιέχει πηγές ή αυτές που περιέχει δεν επαρκούν. |
Volkswagen Golf | |
---|---|
![]() | |
Σύνοψη | |
Κατασκευαστής | ![]() ![]() |
Μητρική εταιρεία | ![]() |
Παραγωγή | Μάιος 1974 — σήμερα |
Αμάξωμα και σασί | |
Κατηγορία | Μικρομεσαίο αυτοκίνητο |
Χρονολόγιο | |
Προηγούμενο μοντέλο | Volkswagen Beetle |
Με τον Rudolf Leiding (1914-2003) στο πηδάλιο της εταιρίας διαγράφηκαν από τον κατάλογο πωλήσεων, τα δύο μεγαλύτερου μεγέθους μοντέλα της Volkswagen, το VW Typ 3 [5] (1961-73) καί VW Typ 4, [6] (1968-74) τα οποία αντικαταστάθηκαν απο το αδελφό-μοντέλο του Audi 80, (1972) το Volkswagen Passat. (1973) Μια ομολογουμένως ιστορική ανατροπή της παραδοσιακής ιδεολογίας κατασκευής αυτοκινήτων στο Βόλφσμπουργκ, απο το όλα πίσω της Volkswagen -στο όλα μπροστά, μέσα σε 4 χρόνια. [7] Το μόνο οπισθιοκίνητο που παραμένει ειναι το Volkswagen Typ 2. [8] (1950-92)
Η αιτία αυτής της ανατροπής, έχει τις ρίζες της στις αποτυχημένες προσπάθειες αναζητησης ενός οπισθιοκίνητου διαδόχου για το Σκαθάρι. Η τελευταία και πιο πολυδάπανη, ήταν αυτή του 1967-71, όταν στο περίφημο κέντρο σχεδιασμού / εξέλιξης της Porsche στο Weissach, παρουσιάσθηκαν 15 δοκιμαστικά πρωτότυπα του Porsche EA 266 / VW 191, [9] με την τοποθέτηση του κινητήρα του, ιδιόρρυθμα ξαπλωμένο κάτω από το πίσω κάθισμα. Η υπερθέρμανση και υπερκατανάλωση του κινητήρα του έβαλαν το 1971 τέρμα στην υλοποίηση του EA 266. [10] Για τον λόγο αυτό, ο Rudolf Leiding (1914-2003) απο το 1971 στην πρωτοκαθεδρία της Volkswagen, προσανατολισθηκε στην τεχνολογία της Audi, αναθέτοντας τον σχεδιασμό του ΕΑ 337 στον γνωστό βιομηχανικό σχεδιαστη Τζορτζέτο Τζουτζιάρο, έναν βιρτουόζο του κλάδου με επιδέξια χέρια και αίσθηση αναλογίας. [11]
Το 1974 το Σκαθάρι αντικαταστάθηκε από το VW Golf, (ΕΑ 337) το οποίο σαν υπόδειγμα προϊόντος ξεπέρασε κάθε προηγούμενο μέγεθος βιομηχανικής παραγωγής. Σήμερα η ορολογια "ευρείας κλίμακας βιομηχανική παραγωγή", σημαίνει είδικά γιά την Volkswagen A.G. του 2020, την κατασκευή 40.000 οχημάτων σε 70 εργοστάσια ημερησίως, περίπου 4.000 από τα οποια είναι Volkswagen Golf παραγωγής του εργοστασίου του Βόλφσμπουργκ.[12]
Το EA είναι η σύντμηση της λέξης "Entwicklungsauftrag", γιά την "εντολή εξέλιξης" ενός νέου κινητήρα ή οχήματος στο κέντρο σχεδιασμού της VW.
Μέχρι σήμερα, έχουν κυκλοφορήσει 8 γενιές Golf, με παραγωγή που φτάνει τα 27.190.000 αντίτυπα τον Μάιο του 2010,[13], το 2019 τα 35 εκατομμύρια αυτοκίνητα, από τα οποία τα 26 εκατομμύρια κατασκευασμένα στο Βόλφσμπουργκ. Από το 2012 ξεκίνησε η παραγωγή του Golf Variant στο εργοστάσιο του Τσβίκαου, και το 2019 με το VW ID 3, [14] σαν υποψήφιο διάδοχο μοντέλο του Golf, δρομολογείται η εποχή της ηλεκτοκίνησης. [15]
Volkswagen Typ 17, Golf I (1974–83)
Volkswagen Typ 19E / 1G1, Golf II (1983–92)
Volkswagen Typ 1H, Golf III (1991–97)
Volkswagen Typ 1J, Golf IV (1997–2003)
Volkswagen Typ 1K, Golf V (2003–08)
Volkswagen Typ 1K, Golf VI ((2008–12)
Volkswagen Typ AU, Golf VII (2012–20)
Volkswagen Typ CD, Golf VIII (απο τον 12/2019), )=
Το Golf διατήρησε την δημοτικότητα του προκατόχου του (VW Typ 1) και μάλιστα στις 25 Ιουνίου 2002, με αύξοντα αριθμό 21.517.415 οχημάτων, ξεπέρασε το Σκαθάρι. Μέχρι σήμερα, το Golf έχει κερδίσει δύο φορές το βραβείο του Ευρωπαϊκού Αυτοκινήτου της Χρονιάς: η τρίτη γενιά, για το 1992,[16] και η έβδομη γενιά, για το 2013. [17] Το 1974 οι κυριότεροι ανταγωνιστές του Golf στην ευρώπαϊκή αγορά ήταν, το Ford Escort, μέχρι το 1980 οπισθιοκίνητο, [18] και το επίσης μέχρι το 1979 οπισθιοκινητο Opel Kadett, [19] που σήμερα αντιστοιχούν στο Ford Focus και το Opel Astra. Στα επόμενα χρόνια η FIAT απαντησε με το Ritmo, (1978-88) η Mazda με το 323, (1980-95) η Renault με το 14, (1977-82) και η Simca / Chrysler / Talbot με το Horizon. (1978-86) Μια σειρά απο απομιμήσεις του Typ 17 και των διαδόχων του κυκλοφορούν στους δρόμους μας: όπως το Citroen C3, (2016) Cupra Leon, (2020) Fiat 600, (2023) Hyundai i20, (2020) Renault Clio, (2019) και Tayota Yaris. (2019) Ο τύπος του οχήματος, -σε παρένθεση η έναρξη παραγωγής του μοντέλου, είναι στοιχεία του καταλόγου, Auto Plus LE QUIDE 2024, Paris 2024.
Μερικές εβδομάδες πριν την επίσημη πρεμιέρα του Volkswagen Golf (Typ 17), παρουσιάσθηκε στο διεθνές σαλόνι αυτοκινήτου της Γενεύης (Μάρτιος 1974) το VW Scirocco (ΕΑ 398) σαν κουπέ έκδοση του Golf, [20] και διάδοχο μοντέλο του VW Karmann-Ghia, [21] Typ 14. (1955-74) Το Scirocco έχει το ίδιο μεταξόνιο με το Karmann-Ghia, (240 cm) το μήκος του 30 εκατοστά μικρότερο. (388 cm) Ο κινητήρας του, (OHC) είναι εγκάρσια τοποθετημένος εμπρός, και δίνει κίνηση στους εμπρόσθιους τροχούς: διατίθεται σαν 1100 με 50 PS, και σαν 1500 με 70 και 85 PS. Οι 3 αυτοί κινητήρες έχουν τα γονίδια της audi, είναι οικονομικοί και έχουν μικρο βάρος, δεν είναι όμως ακόμη σίγουρο, εάν το Golf θα διατεθεί στην αγορά και με τους 3. Ίσως να του αρκούν, αυτός με τα 70 PS, και εκείνος με τα 50 PS. Ας κάνουμε λιγες εβδομάδες υπομονή... Τελικά τον Μάιο του 1974 παρουσιάσθηκε πρώτα το Golf με 70 PS, και τον Σεπτέμβριο του 1974 με 50 PS. [22] Το VW Scirocco είναι το πρώτο Volkswagen με πίσω πόρτα για τις αποσκευές, διαθετεί ανεξάρτητη ανάρτηση με γόνατα McPherson στους 4 τροχούς, και το αμαξωμα του είναι σχεδιασμένο από τον Τζορτζέτο Τζουτζιάρο. [23]