Το αιθαναμίδιο ή ακεταμίδιο με σύντομο συντακτικό τύπο CH3COΝΗ2, είναι ένα αμίδιο και, πιο συγκεκριμένα, ένα παράγωγο του αιθανικού οξέος, από το οποίο (τυπικά) προκύπτει με αντικατάσταση του υδροξυλίου του καρβοξυλίου από αμινομάδα.
Βρήσκει κάποιες εφαρμογές ως πλαστικοποιητής και ως βιομηχανικός διαλύτης.
Γρήγορες Πληροφορίες Αιθαναμίδιο, Γενικά ...
Κλείσιμο
Με βάση τον χημικό τύπο, C2H5NO, έχει τα ακόλουθα 19 ισομερές θέσης (όχι όλα σταθερά):
- 1-αμινοαιθενόλη με σύντομο συντακτικό τύπο CH2=C(NH2)OH.
- 2-αμινοαιθενόλη με σύντομο συντακτικό τύπο Η2NCH=CH(OH), σε δύο (2) γεωμετρικά ισομερή.
- Αιθενυδροξυλαμίνη με σύντομο συντακτικό τύπο CH2=CHNH2OH.
- 1-ιμινοαιθανόλη με σύντομο συντακτικό τύπο CH3C(=NH)OH.
- 2-ιμινοαιθανόλη με σύντομο συντακτικό τύπο HN=CHCH2OH.
- Αιθανυδροξυλιμίνη με σύντομο συντακτικό τύπο CH3CH=NOH.
- Μεθυλιμινομεθανόλη με σύντομο συντακτικό τύπο CH3Ν=CHOH.
- Μεθυλενιμινομεθανόλη με σύντομο συντακτικό τύπο CH2=ΝCH2OH.
- 1-μεθοξυμεθανιμίνη με σύντομο συντακτικό τύπο CH3OCH=NH.
- N-μεθοξυμεθανιμίνη με σύντομο συντακτικό τύπο CH2=NOCH3.
- Νιτρωδαιθάνιο με σύντομο συντακτικό τύπο CH3CH2NO.
- Αμιναιθανάλη με σύντομο συντακτικό τύπο Η2NCH2CHO.
- N-μεθυλομεθαναμίδιο με σύντομο συντακτικό τύπο HCONHCH3.
- 2,N-εποξυαιθαναμίνη ή 1,2-οξαζετιδίνη.
- 1,1'-εποξυμεθανομεθυλαμίνη ή 1,3-οξαζετιδίνη.
- 1,N-εποξυαιθαναμίνη ή 3-μεθυλο-1,2-οξαζιριδίνη.
- 1,N-εποξυμεθανομεθυλαμίνη ή Ν-μεθυλο-1,2-οξαζιριδίνη.
- 1,2-εποξυαιθαναμίνη ή αμινοξιράνιο.
- 1,2-επαζαιθανόλη ή υδροξυαζιριδίνη.
Περισσότερες πληροφορίες Δεσμός, τύπος δεσμού ...
Δεσμοί[1][2] |
Δεσμός | τύπος δεσμού | ηλεκτρονική δομή | Μήκος δεσμού | Ιονισμός |
Ν-H | σ | 2sp3-1s | 101,7 pm | 17% N- H+ |
C#2-H | σ | 2sp3-1s | 109 pm | 3% C- H+ |
C#1-H | σ | 2sp2-1s | 107 pm | 3% C- H+ |
C=O | σ | 2sp2-2sp2 | 134 pm | 19% C+ O- |
| π | 2p-2p | | |
C-N | σ | 2sp2-2sp3 | 149 pm | 6% C+ N- |
C#1-C#2 | σ | 2sp2-2sp3 | 151 pm | |
Στατιστικό ηλεκτρικό φορτίο[3] |
N | -0,40 |
O | -0,38 |
C#2 | -0,09 |
Η (H-C) | +0,03 |
Η (H-N) | +0,17 |
C#1 | +0,44 |
Κλείσιμο
Αιθαναμίδιο έχει ανιχνευθεί κοντά στο κέντρο του Γαλαξία μας. Αυτή η εύρεση είναι δυνηυικά σημαντική γιατί το αιθαναμίδιο έχει έναν αμιδικό δεσμό, παρόμοιο με τον πεπτιδικό δεσμό μεταξύ των αμινοξέων που σχηματίζουν πρωτεΐνες. Αυτό οδηγεί στη θεωρία ότι οργανικά μόρια που μπορούν να οδηγήσουν στη ζωή (τουλάχιστον όπως τη γνωρίζουμε στη Γη) μπορούν να σχηματιστούν στο διάστημα. Επιπλέον το αιθαναμίδιο έχει ανιχνευθεί, αν και όχι συχνά, σε καιγόμενα ανθρακωρυχεία, ως ένα ομώνυμο ορυκτό[4][5].
Με ακευλίωση αμμωνίας
Με επίδραση αιθανοϋλοαλογονίδιου (CH3COX) σε αμμωνία παράγεται αιθαναμίδιο[6]:
![{\displaystyle \mathrm {CH_{3}COX+2NH_{3}{\xrightarrow {}}CH_{3}CONH_{2}+NH_{4}X} }](//wikimedia.org/api/rest_v1/media/math/render/svg/51acbc7d5dadca43eaeb62e597be523700dd8523)
Με θέρμανση αιθανικού αμμωνίου
Με θέρμανση αιθανικού αμμωνίου παράγεται αιθαναμίδιο[7]:
![{\displaystyle \mathrm {CH_{3}COOH+NH_{3}{\xrightarrow {}}CH_{3}COONH_{4}{\xrightarrow {\triangle }}CH_{3}CONH_{2}+H_{2}O} }](//wikimedia.org/api/rest_v1/media/math/render/svg/623062d25a7cfe2109caa747ab1ec7c96f4e50a9)
Με μερική υδρόλυση αιθανονιτριλίου
Με μερική υδρόλυση αιθανονιτρίλιου παράγεται αιθαναμίδιο[8]:
![{\displaystyle \mathrm {CH_{3}CN+H_{2}O{\xrightarrow {H^{+}}}CH_{3}CONH_{2}} }](//wikimedia.org/api/rest_v1/media/math/render/svg/f36b57e55fcadc5f704b1f488d17363125b20a4a)
Με αμμωνιόλυση αιθανικού αλκυλεστέρα
Με επίδραση αμμωνίας σε κάποιο αιθανικό αλκυλεστέρα (HCOOR) παράγεται αιθαναμίδιο
![{\displaystyle \mathrm {CH_{3}COOR+NH_{3}{\xrightarrow {}}CH_{3}CONH_{2}+ROH} }](//wikimedia.org/api/rest_v1/media/math/render/svg/5d4b713ca1f611fbb4718def87f0a6f4dde4555e)
Υδρόλυση
Το αιθαναμίδιο υδρολύεται σχηματίζοντας αιθανικό οξύ[9]:
![{\displaystyle \mathrm {CH_{3}CONH_{2}+H_{2}O{\xrightarrow {}}CH_{3}COOH+NH_{3}} }](//wikimedia.org/api/rest_v1/media/math/render/svg/1012d4d4da7fab94f6c173a9c39c387556eabae8)
- Η αντίδραση καταλύεται από την ύπαρξη οξέων ή βάσεων. Ο ιονισμός των προϊόντων εξαρτάται από το pH. Σε όξινο pH παράγεται CH3COOH και NH4+. Σε αλκαλικό παράγεται CH3COO- και NH3. Σε κάποια ενδιάμεση περιοχή παράγεται CH3COONH4 (δηλαδή έχουμε ιονισμό και των δύο).
Αφυδάτωση
Με επίδραση αφυδατικών μέσων, όπως πεντοξείδιο του φωσφόρου (P2O5) ή πενταχλωριούχο φωσφόρο (PCl5) ή θειονυλοχλωρίδιο (SOCl2), παράγεται αιθανονιτρίλιο (CH3CN)[10]:
![{\displaystyle \mathrm {CH_{3}CONH_{2}{\xrightarrow {P_{2}O_{5}\;{\acute {\eta }}\;PCl_{5}\;{\acute {\eta }}\;SOCl_{2}}}CH_{3}CN+H_{2}O} }](//wikimedia.org/api/rest_v1/media/math/render/svg/6291cb252541760a7122b1ab1bec94575dda36d9)
Αμφολυτική συμπεριφορά
Με επίδραση ισχυρών οξέων ή ισχυρών βάσεων σχηματίζει αντίστοιχα άλατα[11]. Π.χ.:
![{\displaystyle \mathrm {CH_{3}CONH_{2}+NaNH_{2}{\xrightarrow {}}CH_{3}CONHNa+NH_{3}} }](//wikimedia.org/api/rest_v1/media/math/render/svg/d6a3ca5780982adcafe8523ec784c61dbd9482b5)
Απαζώτωση
Με επίδραση νιτρώδους οξέος (HNO2) παράγεται αιθανικό οξύ και άζωτο[12]:
![{\displaystyle \mathrm {CH_{3}CONH_{2}+HNO_{2}{\xrightarrow {}}CH_{3}COOH+N_{2}\uparrow } }](//wikimedia.org/api/rest_v1/media/math/render/svg/5253d6f7cd2d05b3a29daa6f4c92612382616867)
Αναγωγή
Με επίδραση υδρογόνου ή λιθιοαργιλλιοϋδρίδιου σε αιθαναμίδιο παράγεται αιθαναμίνη[13]:
![{\displaystyle \mathrm {2CH_{3}CONH_{2}+LiAlH_{4}{\xrightarrow {}}2CH_{3}CH_{2}NH_{2}+LiAlO_{2}} }](//wikimedia.org/api/rest_v1/media/math/render/svg/ea2ab78ba68cbdd3b504791c93e389ac8e46dfd7)
Αποικοδόμηση Hofmann
Με επίδραση υποβρωμιούχου καλίου (BrOK) το αιθαναμίδιο αποικοδομείται σε μεθαναμίνη και ανθρακικό κάλιο[14]:
![{\displaystyle \mathrm {CH_{3}CONH_{2}+BrOK{\xrightarrow {}}CH_{3}NH_{2}+K_{2}CO_{3}} }](//wikimedia.org/api/rest_v1/media/math/render/svg/fdda5896780b66f2daa4471f7fb9c0bd538df08d)
![{\displaystyle \mathrm {Br_{2}+2KOH{\xrightarrow {}}2BrOK} }](//wikimedia.org/api/rest_v1/media/math/render/svg/e22cd7fc91c3bdf38704fdf96fecfe5f491a1957)
Στις ΗΠΑ το California Environmental Protection Agency πρόσθεσε το αιθαναμίδιο στη λίστα των ενώσεων που είναι γνωστό ότι είναι καρκινογόννες ή που αναπαράγουν τοξικότητα, για τους σκοπούς του Proposition 65[15].
- Γ. Βάρβογλη, Ν. Αλεξάνδρου: Οργανική Χημεία, Αθήνα 1972
- Α. Βάρβογλη, Χημεία Οργανικών Ενώσεων, παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991
- SCHAUM'S OUTLINE SERIES, ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΧΗΜΕΙΑ, Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999
- Ν.Α. Πετάση: Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας, 1982
- Δημήτριου Ν. Νικολαΐδη: Ειδικά μαθήματα Οργανικής Χημείας, Θεσσαλονίκη 1983.
Τα δεδομένα προέρχονται εν μέρει από το Table of periodic properties of thε Elements, Sagrent-Welch Scientidic Company και Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982, σελ. 34.
LeBlanc, Jr., O. H.; Laurie, V. W.; Gwinn, W. D. “Microwave Spectrum, Structure, and Dipole Moment of Formyl Fluoride” The Journal of Chemical Physics 1960, volume 33, pp. 598-600.
Υπολογισμένο βάσει του ιονισμού από τον παραπάνω πίνακα
Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982, σελ. 296, §13.2.Γ1.
Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982, σελ. 296, §13.2.Γ2.
Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982, σελ. 304, §13.7.1.
Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982, σελ. 302, §13.6.1.
Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982, σελ. 302, §13.6.2.
Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982, σελ. 303, §13.6.3-4.
Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982, σελ. 303, §13.6.5.
Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982, σελ. 303, §13.6.6.
Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982, σελ. 303, §13.6.7.