У паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл.
Астрог.
Астрог (укр.: Острог) — горад абласнога падпарадкавання ў Ровенскай вобласці Украіны, на рацэ Гарынь пры ўпадзенні ў яе Віліі. Адміністрацыйны цэнтр Астрожскага раёна. Насельніцтва 14 801 чал. (2001).
Хуткія факты Краіна, Вобласць ...
Горад
![Thumb](//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d3/Ostroh1.JPG/640px-Ostroh1.JPG) Паспект Незалежнасці
Астрог на карце Украіны ±
|
|
Закрыць
Знаходзіцца за 55 км ад Роўна, за 14 км ад чыгуначнай станцыі Астрог на лініі Здалбуніў — Шэпэціўка. Праз горада праходзіць аўтамабільная дарога Старакасцянцініў — Роўна — Сарны — Жыткавічы М21.
- 1100: першы пісьмовы ўспамін пра паселішча ў Іпацьеўскім летапісе; уваходзіў у склад Валынскага і Галіцка-Валынскага княстваў.
- XIV стагоддзе: уладанне князёў Астрожскіх, у складзе Вялікага Княства Літоўскага.
- 1340: у Густынскім летапісе згадваецца першы князь з дынастыі Астрожскіх — Даніл.
- 1421: пры Астрожскім замку збудавалі Богаяўленскую царкву.
- 29 ліпеня 1528: атрымаў магдэбургскае права[1].
- 1540: у Астрозе, паводле запрашэння князя І. Астрожскага, знаходзіліся дамініканы, дзейнічаў касцёл.
- 1565/1566: у Валынскім ваяводстве.
- 1569: згодна з умовамі Люблінскай уніі перайшоў да Каралеўства Польскага.
- 1576—1582: у Астрозе дзейнічала друкарня, тут працавалі Іван Фёдараў, а пасля яго смерці Васіль Суражскі[2]; князь Канстанцін-Васіль Канстанцінавіч Астрожскі заснаваў Грэка-славяна-лацінскую акадэмію (Астрожскую школу).
- 1604: вялікі пажаў знішчыў горад.
- 1624: Ганна Алаіза Хадкевіч заснавала ў Астрозе езуіцкі калегіум, дзе былі класы граматыкі, рыторыкі, паэтыкі і філасофіі, бурса для збяднелай валынскай шляхты, музычная бурса, бібліятэка, аптэка[1].
- 1636: праваслаўныя прыходы Астрога прынялі Унію.
- XVII стагоддзе: у Астрозе дзейнічаў кляштар кармелітаў абутых, а з сяряэдзіны XVIII стагоддзя — кляштар капуцынаў.
- 1648: казакі Б. Хмяльніцкага захапілі і спустошылі горад.
- 1673: па смерці апошняга прадстаўніка роду Астрожскіх перайшоў да Вішнявецкіх.
- 1793: у выніку другога падзелу Рэчы Паспалітай апынуўся ў складзе Расійскай імперыі, у Валынскай губерні.
- 1921: згодна з Рыжскім мірным дагаворам увайшоў у склад міжваеннай Польскай Рэспублікі.
- 1939: у складзе Украінскай ССР.
- 3 ліпеня 1941 — 13 студзеня 1944: знаходзіўся пад нямецкай акупацыяй.
- 1835 год — 5500 чал.
- 1861 год — 8926 чал.
- 1882 год — 7717 чал.[3]
- 1896 год — 11 758 (5545 мужчын і 6213 жанчын), з іх паводле веры: праваслаўных 2578, рымска-каталікоў 1612, пратэстантаў 102, юдаістаў 7368, магаметанаў 39, іншых спавяданняў 59; паводле саслоўя: шляхты 526, духоўнага звання 49, ганаровых грамадзян і купцоў 318, мяшчан 9555, вайскоўцаў 342, сялян 879, іншых станаў 89.[4]
- 1921 год — 12 975 чал.
- 1931 год — 13 265 чал.
- 1974 год — 10,9 тыс. чал.[5]
- 1991 год — 13,3 тыс. чал.[6]
- 2001 год — 14 801 чал.
Прадпрыемствы харчовай (масларобнай, цукровай, разлівання мінеральных водаў і інш.), будматэрыялаў і інш. прамысловасці.
Славутасці
- Богаяўленская замкавая царква (XVI ст.)
- Былы касцёл капуцынаў (XVIII ст., цяпер царква Св. Фёдара)
- Замак князёў Астрожскіх (XV, XVI стст.)
- Капліца Беззаганнага Зачацця Найсв. Дзевы Марыі
- Гарадскія ўмацаванні (XVI ст.): Луцкая і Татарская брамы
- Могілкі: яўрэйскія, татарскія
- Сінагога (XVII ст.)
- Фарны касцёл (XIX ст.)
Страчаная спадчына
- Касцёл і кляштар езуітаў (1624)
- Касцёл і кляштар кармелітаў (1779)
- Палац Яблонскіх (XVIII ст.)
Умацаванні
Замак
Новая (Круглая) вежа
Татарская брама
Барэльеф
Острог // Большой энциклопедический словарь (руск.) / Гл. ред. В. П. Шишков. — М.: НИ «Большая Российская энциклопедия», 1998. — 640 с.: ил. — ISBN 5-85270-262-5.