Loading AI tools
Amerikalı rock müzik grubu Vikipedi'den, özgür ansiklopediden
Bon Jovi, 1983 yılında ABD'nin New Jersey eyaletinde gitarda Richie Sambora, bateride Tico Torres, klavyede David Bryan, bas gitarda Alec John Such'dan oluşan klasik kadrosu ile Jon Bon Jovi tarafından kurulan Amerikalı rock grubu. Grubun ilk bas gitaristi Alec John Such'ın 1994 yılında, 30 yıl boyunca grubun gitaristi ve şarkı yazımında Jon Bon Jovi'nin en önemli partneri olan Richie Sambora'nın ise 2013 yılında gruptan ayrılmasından sonra 1995 yılından beri basta Hugh McDonald 2013'ten beri gitarda ise Phil X yer almaktadır.
Bon Jovi | |
---|---|
![]() Soldan sağa: Tico Torres, Richie Sambora, Jon Bon Jovi ve David Bryan | |
Genel bilgiler | |
Başladığı yer | ![]() |
Etkin yıllar | 1983'ten günümüze |
Resmî site | www.bonjovi.com |
Üyeler | Jon Bon Jovi Tico Torres David Bryan Phil X Hugh McDonald |
Eski üyeler | Alec John Such Richie Sambora |
Jon Bon Jovi'nin 1982 yılında kaydettiği Runaway adındaki şarkısının New York ve çevresindeki radyo istasyonlarında en çok çalınan şarkılardan biri olmasının ardından Mercury Records ile 1983 yılında yapılan albüm anlaşmasını takiben kurulan grubun kendi adını taşıyan ilk albümü 1984 yılında yayınlandı. Grup asıl büyük çıkışını 1986 yılında yayınlanan üçüncü albümü Slippery When Wet ile gerçekleştirdi. Albümde yer alan You Give Love a Bad Name, Livin' on a Prayer ve Wanted Dead Or Alive şarkılarıyla birlikte grup dünya çapında büyük bir üne erişti. 1988 yılında yayınlanan New Jersey albümü de benzer bir başarı yakaladı.[1] Grup, New Jersey albümünün ardından çıkılan dünya turnesinin sonunda, yedi yıldır aralıksız albüm çalışmaları ve arka arkaya uzun turnelerin grup üyelerinde yarattığı tahribat neticesinde bir süre ara verdi. Bu arada Jon Bon Jovi ve Richie Sambora kendi solo albümlerini yayınladılar. Jon Bon Jovi'nin, 1990 yılında yayınlanan, Young Guns II filminin müziklerini içeren Blaze of Glory ile büyük başarı elde etmesinin ardından grubun dağılacağı söylentilerine rağmen dört senelik bir aradan sonra 1992 yılında yayınlanan Keep The Faith albümü ile grup müzik dünyasına geri döndü. Jon Bon Jovi'in saçlarını kısaltıp yeni bir görünüm edindiği ve grubun 80'lerdeki soundundan ve gösterişli imajından uzaklaşarak daha sade bir rock n roll imajı benimsediği "Keep The Faith" albümüyle Bon Jovi, 90'lı yıllarda da büyük kitlelere ulaşmaya devam etti. 1994 yılında yayınlanan best of albümü Cross Road içerisinde yer alan iki yeni şarkıdan biri olan Always, Amerikan müzik listeleri'nin ilk onunda altı ay boyunca yer alarak Bon Jovi kariyerinin en başarılı single çalışması oldu. 1995 yılında yayınlanan ve grubun en olgun albümü olarak nitelendirilen These Days ile Bon Jovi kariyerinin en olumlu eleştirilerini aldı. Albüm için çıktıkları büyük dünya turnesinin ardından bir kez daha ara verme kararı alan grup, solo projelerle geçen beş senelik aradan sonra 2000 yılında yayınlanan Crush ve albümde yer alan It's My Life şarkısı ile büyük bir geri dönüş gerçekleştirerek genç ve yeni bir hayran kitlesi edindi. Bon Jovi "Crush" ve "It's My Life" ile kariyerinde ilk kez "En İyi Rock Albümü" ve "En İyi Rock Şarkısı" dallarında Grammy'ye aday oldu. 2002 yılında 11 Eylül saldırılarından ilham alan ve trajedinin yaralarını sarma temalı şarkıların yer aldığı Bounce albümü yayınlandı. Grup, 2005 yılında yayınlanan Have A Nice Day albümünde yer alan Who Says You Can't Go Home şarkısının Country müzik dünyasındaki başarısından sonra 2007 yılında baştan sona Country etkileşimli Lost Highway albümünü yayınladı. 2009 yılında ise "Lost Highway" albümünün ardından grubun rock & roll'a geri dönüş olarak nitelendirdikleri 11. stüdyo albümü The Circle yayınlandı. Bon Jovi bu dönemde kariyerinin en büyük turnelerine imza attı. Bon Jovi, 2008 yılının bir numaralı turnesi "Lost Highway" turnesinin ardından 2010 yılının en çok hasılat elde eden turnesi olan "The Circle" turnesi ile üç sene içinde iki kez yılın en büyük turnesini gerçekleştirerek, tarihte The Rolling Stones ve Grateful Dead ile bu başarıyı elde eden üçüncü grup olmayı başardı.[2] 2013 yılında gerçekleştirdikleri Because We Can turnesi de yılın en çok hasılat yapan turnesi oldu. Fakat turne esnasında grubun 30 yıllık gitaristi Richie Sambora'nın beklenmedik ayrılışından sonra grup turneyi Kanadalı gitarist Phil X ile tamamladı. Richie Sambora'nın yer almadığı ilk Bon Jovi albümü This House Is Not For Sale 2016 yılında yayınlandı.
Heavy Metal ile rock ve pop arasındaki boşluğu köprü görevi görerek doldurmasıyla bilinen Bon Jovi[3], 90'larda MTV'nin gerçekleştirdiği MTV Unplugged serisine ilham kaynağı oldu.[4] Bon Jovi, kariyeri boyunca on altı stüdyo albümü, iki derleme albüm, bir akustik albüm ve bir de konser albümü yayınladı. Tüm dünyada günümüze dek 130 milyonluk[5][6] albüm satışı yakalayan grup, Kuzey Amerika, Güney Amerika, Avrupa, Asya, Afrika ve Avustralya'da çeşitli şehirlerde toplam 50 ülkede 3000 konser verdi ve 35 milyon kişi canlı performanslarını izleme şansı buldu.[7] 2018 yılında Rock and Roll Hall of Fame tarafından onurlandırılan Bon Jovi,[8] 2006 yılında İngiltere'de UK Music Hall of Fame tarafından onurlandırıldı[8] ve İngiliz Q dergisinin 2004 yılında hazırladığı Tüm Zamanların En Büyük Elli Grubu sıralamasında 14. sırada yer aldı.[9] 2004 yılında Amerikan Müzik Ödüllerinde Yaşam Boyu Onur ödülü,[10] 2005 yılında ise Dünya Müzik Ödülleri'nde tüm dünyada 100 milyonu aşan albüm satışları nedeniyle Elmas Ödülü ile onurlandırıldı.[11]
Sırasıyla kurduğu Atlantic City Expressway, The Rest, The Lechers ve John Bongiovi and the Wild Ones isimli gruplarda New Jersey'de ufak kulüp ve barlarda sahne alan John Bongiovi, 1980 yılında New York'ta Power Station stüdyolarında kuzeni Tony Bongiovi'nin yanıda çalışmaya başladı. Haftalık 50 dolar kazanan Jon Bon Jovi stüdyoda müzisyen veya teknisyen olarak çalışmıyordu, stüdyonun temizliğinden, getir götür işlerinden ve kahve servisinden sorumluydu. Bu durumdan şikayetçi olmamakla beraber çeşitli müzisyenleri izleyip bazen onlara eşlik ediyordu. Boş zamanlarda ise şarkılar besteliyor ve kiraladığı ucuz müzisyenlerle kayıtlar yapıyordu.
John Bongiovi, 1980 ile 1983 arasında 50 tane demo kaydetti. Elindeki demo kayıtlarla plak şirketleri ile görüşüp yanıt alamayınca 1982 yılının Haziran ayında bir yaz gecesi kaydettiği "Runaway"'i New York'ta yerel bir radyo olan WAPP 103.5 FM deki bir DJ'e dinletti. Şarkıyı çok beğenen Chip Hobart ismindeki DJ, şarkıyı radyonun hazırlayacağı amatör şarkıcıların şarkılarının yer aldığı derleme albüme koymaya karar verdi. Şarkı albüme girdi, Runaway kısa sürede sadece New York ve çevresinde değil Detroit, Denver, Tampa ve Minneapolis radyolarında en çok çalınan şarkılardan biri oldu.
Plak şirketleri vakit kaybetmeden John Bongiovi adıyla, grubu olmadan menajeri olmadan ve bir plak şirketi ile anlaşması olmadan tek başına Runaway gibi bir hiti yaratan bu gencin peşine düştü. John Bongiovi, 1983 yılının Mart ayında Polygram/Mercury Records ile kontrat imzaladı. Fakat bir grubu yoktu. Runaway, Power Station stüdyolarında çeşitli müzisyenlerle beraber kaydedilmişti. John Bongiovi, ilk olarak o yıllarda "Julliard" isimli müzik okulunda eğitim almakta olan lise arkadaşı David Bryan'ı grupta çalması için ikna etti. Ardından New Jersey'deki gruplarda bas gitar çalan Alec John Such ile tanıştı. Alec John Such'ın vasıtasıyla Franke & The Knockouts isimli grupta davul çalan Tico Torres'i grupta çalmaya ikna ettiler. Alec John Such ve Tico Torres daha önce New Jersey'de yerel bir grup olan Phantom's Opera adlı grupta beraber çalmışlardı. Jon'un arkadaşı ve komşusu Dave Sabo ("The Snake"), "Runaway"i destekleyen kısa bir turne için gitar çalmak üzere seçildi, ancak gruba resmi olarak hiç katılmadı.[12] O ve Jon birbirlerine, ilk başaranın diğerine yardım edeceğine dair söz verdiler. Dave Sabo daha sonra Skid Row grubunu kuracak ve Jon Bon Jovi onu menajarleriyle tanıştırarak albüm anlaşması yapmasını sağlayacaktı. Grup, küçük topluluklar önünde kulüp konserleri vermeye başladı. Alec John Such o dönemde başka bir grupta beraber çaldığı gitarist Richie Sambora'yı gruba katılmaya ikna etmek için bu konserlerden birine davet etti. O sıralar bir plak şirketi ile anlaşması olan fakat albümleri hiçbir zaman çıkmayacak olan "Message" isimli grupta çalan ve Kiss için seçmelere katılan Richie Sambora izlediği konserden sonra John Bongiovi'nin yanına giderek birlikte çalmayı teklifi etti. John Bongiovi' de deneyimli bir gitarist arıyordu ve birkaç gün sonra Richie Sambora'yı arayıp beraber çalmayı önerdi. Richie Sambora ilk çalışmada grup üyelerini tatmin etmişti. Böylece gelecekte grubun Jon Bon Jovi'den sonraki en popüler elemanı olacak olan gitarist Richie Sambora gruba katılmış oldu.[13] Grubun menajerliğini ise o yıllarda Mötley Crüe''nun menajerliğini yürüten Doc McGhee üstlenmişti. Doc McGhee, Bon Jovi ile anlaştıktan sonra tüm enerjisini Bon Jovi'yi dünyanın en büyük gruplardan biri yapmaya adadı. John Bongiovi bir grup adı istiyordu. Richard Fischer'in arkadaşı ve Doc McGhee'nin bir çalışanı olan Pamela Maher, Van Halen gibi diğer ünlü iki kelimeli grupları örnek alarak kendilerine Bon Jovi adını vermelerini önerdi. Asıl adındaki "H" harfi çıkartıldı ve soyadı da Bon Jovi şeklinde daha anlaşılır bir hale dönüştürüldü. Grubun ismi olarak ise Bon Jovi'de karar kılındı. Grup 1983 yazında ABD'nin doğu yakasını dolaştıkları kısa bir bar turnesine çıktı. Böylece canlı şov deneyimleri artıyor kayıt için malzeme hazırlıyorlardı. 1983 yılının Eylül ayında New York Madison Squere Garden'da gerçekleşen ZZ Top konserinde alt grup olarak çıktılar.
Bon Jovi'nin kendi adını taşıyan ilk albümü 21 Ocak 1984'te yayınlandı. Single olarak yayımlanan Runaway, Amerikan müzik listelerinde Top 40'a girerek Bon Jovi'ye kariyerinin ilk hitini kazandırdı. Grup ABD'de Scorpions'ın alt grubu olarak sahneye çıktı. 11 Ağustos 1984 tarihinde MSG, Whitesnake ve Scorpions ile birlikte Japonya'da "Super Rock Festivali"ne katıldılar. Bon Jovi'nin festival kapsamında verdiği konserler beklenmedik derecede büyük ilgi gördü. Albüm Japonya'da altın plak ile ödüllendirdi Bon Jovi ise Japonya'da yılın grubu seçildi. Avrupa'da ise Kiss'in alt grubu olarak sahne aldılar. Grup, albüm için oldukça olumlu eleştirilerde bulunan İngiliz rock müzik dergisi Kerrang! tarafından yılın en iyi yeni grubu seçildi. 1984 yılının Kasım ayında turne sona erdikten sonra grup hemen yeni albüm çalışmalarına başladı. Grup ikinci albümü Philadelphia'da altı haftada kaydetti.
1985'in Mart ayında grubun ikinci albümü 7800° Fahrenheit yayınlandı. Albümden yayınlanan iki single Only Lonely ve In And Out Of Love ABD'de Billboard Hot 100 listesine girdi ve albüm gruba ABD'deki ilk altın plağını kazandırdı. Albümün yayınlanmasını takiben grup turneye ilk albümleri ile birlikte büyük bir dinleyici kitlesi edindikleri Japonya'dan başladı. Japonya ve Avrupa'da ana grup olarak sahne aldılar ve İngiltere'de düzenlenen Donnington Monsters of Rock festivaline katıldılar. Grup ABD'de dönemin popüler gruplarından Ratt ile birlikte 6 aylık bir turne gerçekleştirdi. Grup o sene Texas Jam Festivali ve 22 Eylül 1985 tarihinde Illinois Memorial Stadyumunda Amerikalı çiftçiler yararına düzenlenen Farm Aid konserine de katıldı. Jon Bon Jovi ve Richie Sambora Farm Aid için Heart Of America şarkısını besteledi ve sahnede bu şarkıyı seslendirdiler.
Grup 1985 yılının Aralık ayında turne biter bitmez üçüncü albümlerinin hazırlıklarına başladı. İki orta derecede başarılı albümden sonra grup elde edecekleri büyük başarının üçüncü albümlerine bağlı olduğunu ve bu albümün ya tamam ya devam albümü olduğunu düşünüyordu. Bunun için Loverboy ile yaptığı çalışmalarla ünlü olan Kanadalı prodüktör Bruce Fairbairn ile anlaştılar ve ilk defa profesyonel bir şarkı yazarı olan Desmond Child ile beraber çalıştılar. Grup albümü Kanada'nın Vancouver şehrinde kaydetti. 18 Ağustos 1986'da Slippery When Wet adı altında yayınlanan grubun üçüncü albümü, Bon Jovi'nin kariyeri için bir dönüm noktasıydı. Slippery When Wet Bon Jovi'yi zirveye taşıyan albüm oldu. ABD'de Billboard 200 albüm satış listesinde sekiz hafta 1 numarada yer alan albümden yayınlanan You Give Love a Bad Name ve Livin' on a Prayer singleları da Billboard Hot 100 single listesinde 1 numaraya kadar yükselirken ilk ona giren üçüncü single Wanted Dead Or Alive'ın video klibi ise MTV tarihinin en uzun süre 1 numarada kalan video klibi olmayı başardı.[14] Albümün başarısı birçok ödülü de beraberinde getirdi. Slippery When Wet, 1987'de Billboard dergisi tarafından yılın en çok satan albümü olarak belirlenirken,[15] Livin' On A Prayer, Jukebox Association Of America tarafından yılın en çok çalınan şarkısı olarak belirlendi. Bon Jovi ise People's Choice Ödülleri'nde Yılın Rock Grubu olarak seçilirken[16] MTV Video Müzik Ödülleri'nde Livin' on a Prayer ile En İyi Sahne Performansı Videosu ödülünü,[17] Amerikan Müzik Ödülleri'nde de Yılın Grubu ödülünü kazandılar.[18] Slippery When Wet'in yaptığı etki sonucu grubun ilk iki albümü de ABD'de platin plak ile ödüllendirilirken bu iki albümünden yayınlanmış video kliplerin yer aldığı Breakout: Video Singles adındaki video kaset yılın en çok satan müzik videosu olmayı başardı.
Grup, 1986 yılının Ağustos ayında Japonya'dan başladıkları ve 15 ay süren turne boyunca 200 konser verdi. 1987 yılının Ağustos ayında İngiltere'de düzenlenen Donnington-Monsters of Rock'a ana grup olarak katıldılar. Grubun biste söylediği We Are an American Band şarkısına Kiss grubunundan Gene Simmons ile Paul Stanley, Twisted Sister grubundan Dee Snider ve Iron Maiden grubundan Bruce Dickinson eşlik etti. Konser, 70.000 kişinin katılımıyla o güne kadarki en fazla katılımın gerçekleştiği Donnington-Monsters of Rock festivaliydi. Turne, Eylül ve Ekim ayı içerisinde gerçekleşen Avustralya, Yeni Zelanda ve Japonya konserlerinin ardından 1987 yılının Ekim ayında Hawai'de sona erdi.[19] Albüm yılın en çok satan albümü turne ise yılın en başarılı turnesi idi. Daha fazla kanıtlayacak bir şey olmadığını düşünen grup bir an önce geldikleri yerin tesadüf olmadığını ve Slippery When Wet'in rastlantılarla gelen bir başarı olmadığını ispat etmek için hiç dinlenmeden yeniden stüdyoya girdi.
Slippery When Wet albümünün ardından iki sene sonra yayımlanan grubun dördüncü albümü New Jersey 13 Eylül 1988'de yayınlandı. Albüm, ABD'de 4 hafta, İngiltere'de ise 2 hafta 1 numarada yer aldı. Bad Medicine ve I'll Be There for You singleları da ABD'de 1 numaraya kadar yükseldi. Bon Jovi, Ağustos 1989'da 160.000 kişinin katılımı ile gerçekleşen Moscow Peace Festival'da ana grup olarak sahne aldı. Motley Crue, Scorpions, Ozzy Osbourne, Skid Row ve Cinderella gibi dönemin popüler rock gruplarının yer aldığı ve Lenin Olimpiyat Stadı'nda yapılan iki günlük etkinliğin iki amacı vardı; Rus gençleri arasında hızla artış gösteren alkol ve uyuşturucu bağımlılığına dikkat çekmek ve yıllarca kapılarını Amerikan tarzı hayata kapatan Rusya'nın kapılarını Amerikan tarzı rock n roll'a açmaktı. Nitekim Rus hükûmetinin Rusya'da konser vermesi için izin verdiği ilk batılı grup Bon Jovi oldu. New Jersey albümü ise Sovyet Rusya'da devlete bağlı bir şirketten yayımlanan ilk yabancı albüm oldu; daha önce ne Beatles'ın ne de Rolling Stones'un albümleri Rusya'da yayınlanmamıştı.
Aynı yıl Jon Bon Jovi ve Richie Sambora MTV Video Müzik Ödülleri'nde sahne alarak Livin' on a Prayer ve Wanted Dead or Alive şarkılarını sadece iki akustik gitar ile çaldılar. Büyük etki yaratan performans MTV'nin düzenleyeceği MTV Unplugged serisine ilham kaynağı olmuştur. Jon Bon Jovi'ye göre ise bu çok büyük bir mesele değildi şarkılarını zaten akustik gitarla yazıyorlardı bu yüzden doğallıklarını bozmadan şarkılarını akustik şekilde çalabilirlerdi. Bu performansın Unplugged serisinin başlangıcına yapmış olduğu etki kadar akustik şarkıların artışının da esas kaynağı olarak gösterilmektedir.[20]
1988 yılının Ekim ayında İrlanda'nın Dublin şehrinde başladıkları dünya turu 1990 yılının Şubat ayında Meksika'nın Monterrey şehrinde aynı gün içerisinde verdikleri iki stadyum konseri ile sona erdi. Turne boyunca 238 konser veren grubun büyük başarılara imza attığı bir buçuk yıl süren uzun dünya turnesi sonunda grup üyeleri hem bedenen, hem zihnen, hem de duygusal olarak iflasın eşiğine gelmişlerdi. Turne esnasında sık sık kavga etmişler ve kopma noktasına gelmişlerdi. Turne bittiğinde grubun geleceği belirsizdi. Grup üyeleri birbirine hoşça kal bile demeden beşi de farklı uçaklara binip kendi yollarına gittiler.
Richie Sambora, ilerleyen yıllarda yaptığı bir demeçte grubun New Jersey turnesinin sonundaki halini şöyle anlatmıştır;
Geriye dönüp o zamanlara baktığımda çok kötü olayların olduğunu hatırlıyorum. Turne bittiğinde hepimiz birer yaşayan ölüye dönmüştük. Turne bittiğinde birbirimize hoşça kal bile demedik. Hepimiz farklı uçaklara bindik. Kimse umursamıyordu.
New Jersey turnesinin ardından grup ilk defa yeni albüm çalışmaları için stüdyoya girmeyip ara vermeyi uygun görmüştü. Fakat bu arada Jon Bon Jovi hiç hesapta yokken Young Guns II filminin müziklerini hazırlamaya başladı. Young Guns II filminin müziklerini içeren Jon Bon Jovi'nin ilk solo albümü Blaze of Glory, 1990 yılının Temmuz ayında yayımlandı. Albümden yayınlanan ilk single Blaze of Glory, Amerikan müzik listelerinde bir numaraya kadar yükseldi.[21] Jon Bon Jovi, Blaze of Glory şarkısı ile en iyi film müziği dalında Altın Küre Ödülü'nü,[22] Amerikan Müzik Ödülleri'nde ise En iyi Pop/Rock Şarkısı ödülünü kazandı[23] ve Grammy ile Oscar'a aday oldu.
Jon Bon Jovi'nin grubu olmadan büyük başarılara imza atması grubun dağıldığı söylentilerine sebep olmuş ve grubun geleceği hakkında soru işaretleri uyandırmıştı. Menajer Doc McGhee, 31 Aralık 1990'da Japonya'da gerçekleşecek bir yeni yıl konseri için grubu tekrar bir araya getirdi. Amerikan medyası bu konsere büyük ilgi gösterdi ve sırf Jon Bon Jovi ve Richie Sambora'nın arasındaki soğukluğu ve grubun içinde bulunduğu karışıklığı daha yakından takip edebilmek için Japonyaya kadar gittiler. Grup üyeleri bir birleri ile konuşmuyorlardı ve sahne arkasında beşi de farklı odalarda oturuyorlardı. Son olarak Jon Bon Jovi sahne alacağı Oscar ödül töreni için grubu 1991 yılının Mart ayında bir araya getirdi. Fakat ödül töreninden sonra Jon Bon Jovi para için de olsa bir daha bu saçmalığı yapmayacağım dedi ve tüm grup üyeleri kendi yollarına gitti. Jon Bon Jovi başarılı bir solo albüm ve gelen ödüllere rağmen mutlu değildi, depresyona girmişti. Ünlü olmanın hayal ettiği gibi bir şey olmadığını ve rock'n'roll yaşam tarzının kendisine zarar verecek bir yönü olduğunu anlamaya başladı. Gruptan ayrı kaldığı süre boyunca fiziksel ve duygusal olarak kendini onarmaya çalışan Jon Bon Jovi kafasını dinlemek için 1991 yazında tüm ABD'yi kapsayan bir motosiklet turuna çıktı. Daha önce gitmediği yerlere giderek değişik insanlarla tanışarak yapacağı yeni besteler için değişik ilham kaynakları aradı. Bu gezi onun içinde bulunduğu karanlık dönemden çıkmasında büyük rol oynadı.
1991'de Netherworld filminin müziklerini hazırlayan David Bryan Güney Amerika parazitinin sebep olduğu bir hastalık nedeniyle iki hafta boyunca hastanede yattı. Alec John Such ise geçirdiği motosiklet kazasının ardından bas tutuşundaki kritik bir sinirini zedeledi. Alec bu sebepten dolayı bas tutuşunu ve gitar çalış pozisyonunu değiştirmek zorunda kaldı. Richie Sambora ise ilk solo albümü Stranger in This Town'ı 1991 yılının Eylül ayında yayınladı. Blues etkilerinin oldukça fazla hissedildiği albümde davul ve klavyede Richie Sambora'nın Bon Jovi'den grup arkadaşları olan Tico Torres ve David Bryan da yer alırken Mr. Bluesman şarkısında ise en büyük idolü Eric Clapton çalmıştır. Sambora, 1991 yılının sonunda albümü desteklemek için kısa bir Amerika turnesine çıktı.
Grup, 1991 yılının Eylül ayında MTV Video Müzik Ödülleri tarafından yaşam boyu onur ödülü ile onurlandırıldı. Fakat Jon Bon Jovi bu fikirden hiç hoşlanmamıştı. Yıllar sonra verdiği bir demeç esnasında o gün hakkında şu yorumu yapmıştı;
MTV ödüllerine gittik. Bize yaşam boyu ödülünü layık görmüşlerdi. Ne yapmıştık ki? Dört tane albümümüz vardı ve birbirimizle anlaşamıyorduk bile. Fark ettim ki oraya çağrılmamızın tek nedeni reytingleri yükseltecek olmamızdı. Oraya gittik ve ben gruptakilerle oturmak istemiyordum, zaten onlar da benim yanımda durmak istemiyorlardı. İyice sinirlenmiştim. Çıkıp ödülü aldım, sahneden indim ve orada tanıdığım bir kıza verdim o ödülü. Sonra limuzine bindik ve menajerimiz bazı değişikliklerin şart olduğunu söyledi. Ben de evet, harika fikir deyip, ekledim: İlk değişiklik şu: Kovuldun
Jon Bon Jovi kritik bir kararla ödül töreninden sonra grubun başarısında büyük rol oynamış olan ve grubun sekiz yıldır menajerliğini sürdüren Doc McGhee'nin işine son verdi. Grubun McGhee Entertaintment ile olan bağlarını tamamen kopardı. Bon Jovi'nin müziğine, kararlarına, imajına karşmayacak ve Jon Bon Jovi'den habersiz kararlar almayacak olan "Bon Jovi Manegement"ı kurdu. Bu tarihten itibaren kendi menajerlik sistemi ile yola devam eden Jon Bon Jovi, daha etkin bir rol oynama kararı aldı. Jon Bon Jovi, 1991 yılının Ekim ayında, kariyerine solo olarak devam etmesi ya da Hollywood'a giderek şansını oyunculukta denemesi gerektiği yönündeki baskılara aldırış etmeyerek grubu yeniden bir araya getirme kararı aldı. Grubun yüzleşip aralarındaki sorunları çözmesi ve kötü anıları silmesi tam üç ay aldı. Richie Sambora, ilerleyen yıllarda verdiği bir demeçte o günler ile ilgili olarak şu yorumda bulunmuştur;
New Jersey turnesinin ardından tükenmiştik. Müzik dünyasından da bir birimizden de bezmiştik ama hiçbir zaman bir birimiz için senden nefret ediyorum kelimesini kullanmadık. Hep neden sorusunu sorarak işleri yoluna koymak için çaba sarf ettik. Bu şekilde bitmeyeceğini biliyordum nasıl ve ne zaman olacağını bilmiyordum ama yeniden bir araya geleceğimiz biliyordum
Son albümlerinin üzerinden dört sene geçmiş olan Bon Jovi'nin müzik dünyasından uzak kaldığı dönemde müzikal trendler radikal bir şekilde değişmişti. Alternatif Rock ve Grunge müziğin yükselişiyle birlikte bu tarz gruplar 80lerin abartılı görsel tarzını tamamen reddedip çok daha sade bir imaj sunuyorlardı. MTV ve radyoların ilgisini yeni tarza doğru kaydırdığı bu günlerde yeni albümleri için stüdyoyaya girmeye hazırlanan Jon Bon Jovi, grubu bir araya getirdiğinde yaptığı konuşmada, sadece bir rock n roll grubu olacağız eğer inanıyorsanız bir Rolling Stones olabiliriz diyerek grubun yeni vizyonu bu şekilde açıkladı. Grup 1992 yılının Ocak ayında yeni albümün hazırlıklarına başladı. Prodüktörlüğünü Bob Rock'ın üstlendiği yeni albüm de önceki iki albümlerinde olduğu gibi ve Kanada'nın Vancouver şehrinde Little Mountain Stüdyoları'nda kaydedildi. Bon Jovi'nin beşinci albümü Keep the Faith 3 Kasım 1992'de satışa sunuldu. Albümün tanıtımı için MTV ve ABD'deki 130 radyo tarafından aynı anda yayınlanan bir konser gerçekleştirildi. Yarı akustik yarı elektrik ve yer yer cover şarkıların yer aldığı bu unplugged tadındaki konser 1993 yılında Keep the Faith: An Evening with Bon Jovi adında bir video kaset olarak yayınlanlandı. Grup, albümün promosyonu için hem de köklere geri dönüş olması amacıyla ABD'de küçük kulüpleri kapsayan kısa bir bar turnesine çıktı. Son turnelerinin üzerinden yaklaşık üç sene geçtiği için grup biraz da ısınmak adına bu kısa turneyi gerçekleştirdi. Albümün yayınlanmasıyla birlikte grubun geçirmiş olduğu değişim şaşkınlıkla karşılandı. Jon Bon Jovi saçlarını kısaltıp yeni bir görünüm edinmişti. Grup 80'lerdeki imajı ve soundundan uzaklaşarak daha sade bir rock n roll imajıyla birlikte daha klasik bir hard rock soundu deniyordu. Piyano baladları ve uzun gitar soloları içeren epik tarzda şarkılar ve kişisel şarkı sözleriyle dikkat çeken albüm grup üyelerinin otuzlu yaşlarına gelmiş olmalarının da etkisi ile hem şarkı sözleri, hem de sound olarak o güne kadarki en olgun Bon Jovi albümüydü.[24] Müzik medyası grubun müzikal açıdan değişimini ön plana çıkarırken magazin basını Jon Bon Jovi'nin saçlarını manşetlere taşıdı. Dünyaca ünlü haber kanalı CNN Jon Bon Jovi'nin saçlarını kestirmesini ana haber bültenine taşıdı.[25]
Jon Bon Jovi, o dönemde grubun yeni müzikal yönelimi hakkında şunları söylemiştir;
Birileri vay be bu adamlar yeni bir şeyler deniyor diyeceklerini düşünmüştüm ama eski şarkıları çaldıktan sonra yeni şarkılara insanların tepkisiz kalması alışık olduğum bir şey değildi. Bu yüzden her gece sahneye çıkıp Keep The Faith'in iyi bir şarkı olduğunu kanıtlamaya çalıştım. Bundan beş sene önce kesinlikle Bed Of Roses ve Dry County gibi şarkılar yazamazdım bunda olgunlaşmanın etkisi büyük. Sözler bence önceki albümlerimize oranla daha iyi, hatta en iyileri. Çünkü ruhsal bir temizlenme söz konusu. Bu albümden önceki son iki buçuk yılı, kim olduğumu, içinde bulunduğum durumu düşünerek geçirdim.
Keep The Faith değişen müzikal trendlere rağmen Bon Jovi'nin müzik dünyasındaki yerini sağlamlaştırdı. ABD'de iki platin plak ile ödüllendirilen albümden yayınlanan ilk single Keep The Faith Billboard Mainstream Rock Tracks listesinde 1 numaraya yükselirken[26] ikinci single Bed Of Roses Billboard Hot 100 single listesinde 6 hafta ilk onda yer alarak grubun kariyerinin en büyük hitlerinden biri oldu. Bon Jovi, Keep The Faith turnesi ile birlikte daha önce hiç çalmadıkları ülkelerde de konserler verdi. Grup, Keep The Faith turnesi kapsamında Tayvan, Hong Kong, Tayland, Filipinler, Singapur, Guatemala, Venezuela ve Kosta Rika'da kariyerinde ilk kez sahne alırken 13 Eylül 1993 tarihinde BJK İnönü Stadyumu'nda gerçekleşen konserle de Türkiye'deki ilk konserini gerçekleştirdi. Grup New Jersey turnesinde yaşadığı sorunları bu turnede yaşamamak için her ayakta en az 10 gün ara verip evlerine dönüp aileleriyle ve arkadaşlarıyla vakit geçirmeye özen gösterdi. Bu onların hem zihin olarak hem de ruhsal olarak zinde kalmalarına yardımcı oldu. Grup 2,5 milyon biletin satıldığı Keep the Faith turnesi boyunca 37 ülkede 177 konser verdi.
1994 yılının Ekim ayında grubun en büyük hitlerinin yer aldığı best of albümü Cross Road yayınlandı. Albümde yer alan iki yeni şarkı Always ve Someday I'll Be Saturday Night büyük ilgi topladı. Amerikan müzik listeleri'nin ilk onunda 6 ay boyunca yer alan Always, Bon Jovi'nin kariyerinin en başarılı single'ı olmayı başardı. İngiltere'de 1994 yılının en çok satan albümü olan Cross Road, dünya genelinde de büyük satış rakamlarına ulaşarak Bon Jovi'ye o sene Dünya Müzik Ödülleri'nde yılın en çok satan rock grubu ödülünü kazandırdı.
Cross Road albümünün yayınlanışından kısa bir süre sonra Bon Jovi'nin 11 yıllık bas gitaristi Alec John Such gruptan ayrıldı. Alec John Such'ın ayrılışı ile ilgili olarak, Jon Bon Jovi'nin onun bas çalışını sürekli eleştirmesinden şikayetçi olduğu ve Jon Bon Jovi'nin onun bas çalışının berbat olduğunu düşündüğü gibi medyaya yansıyan olumsuz haberlerle ilgili Jon Bon Jovi şu yorumu yapmıştır;
Medyaya yansıyan haberleri görünce üzüldüm çünkü biz bu tarz bir grup değiliz. Alec artık yorulmuştu ailesi ile daha fazla zaman geçirmek istiyordu. Onun yerine gruba bir bas gitarist almadık çünkü biz bir aileyiz ailede bir bireyin yeri doldurulamaz.
Gruptan ayrılma nedenini diğer grup üyeleriyle arasındaki yaş farkından kaynaklandığını söyleyen Alec John Such ise ayrılışı ile ilgili bir röportajda şunları söylemişti;
Gruba katıldığımda 31 yaşındaydım. Grubun geri kalanından 10 yaş daha yaşlıydım.43 yaşıma gelmiştim ve artık tükenmeye başladım. Bu yaptığımız şeyi iş gibi hissetmeye başladım ve artık çalışmak istemedim. Başlangıçta bir gruba girmemin nedeni zaten çalışmak istemememdi.
Alec John Such'ın yerine gruba resmi olarak yeni bir bas gitarist alınmadı. 1995'ten beri Bon Jovi albümlerinde ve konserlerinde Hugh McDonald bas gitar çalmaktadır. Alec John Such'tan sonra grup dışı bir basçıyla yola devam kararı alan Bon Jovi, 1995 yılının Nisan ayında kariyerinin en başarılı turnelerinden birine başladı. Grup Asya'dan başladığı dünya turnesi esnasında Hindistan, Güney Kore ve Endonezya'da kariyerinin ilk konserlerini verdi. Turnenin Avrupa ayağında 23, 24 ve 25 Haziran 1995 tarihlerinde Londra'da Wembley Stadyumu'nda üç gece üst üste kapalı gişe konser vererek bu stadyumda üç gece üst üste kapalı gişe konser veren ilk ve tek grup olarak tarihe geçtiler. Wembley konserlerinin biletleri beş ay önceden tükenmişti ve toplamda 216 bin bilet satılmıştı. Grubun kariyerinin zirve noktalarından olan bu Wembley konserleri filme çekildi ve "Live From London" adı altında VHS ve daha sonra DVD olarak satışa sunuldu.
Turne esnasında 1995 yılının Haziran ayında grubun altıncı stüdyo albümü These Days yayınlandı. Şarkı sözleri açısından grubun en karanlık albümü olarak nitelendirilen These Days birçok eleştirmene göre, grubun en keskin ve oturmuş albümüydü. Bon Jovi o sene İngiliz Hard Rock/Heavy Metal dergisi Kerrang!ın düzenlediği ödüllerde Dünyanın En İyi Grubu ödülüne laik görüldü. BRIT Ödüllerinde "En İyi Uluslararası Grup", MTV Avrupa Müzik Ödüllerinde ise "En İyi Rock Grubu", ödüllerini kazandı. Grubun 43 ülkede 126 konser verdiği dünya turnesi 1996 yılının Temmuz ayında sona erdi.
These Days turnesinden sonra grup bir kez daha ara verdi ama karar bu defa biliçliydi grup üyeleri arasındaki herhangi bir olumsuz ilişkiden kaynaklanmıyodu. Her elemanın kendi solo projelerine ağırlık vereceği üç senelik bir döneme girildi. İlk solo albüm, Jon Bon Jovi'den geldi. 17 Haziran 1997'de Jon Bon Jovi ikinci solo albümü Destination Anywhere'i yayınladı. Jon Bon Jovi tüm bu müzik çalışmaları arasına sinema projelerinide sıkıştırmayı ihmal etmedi ve çeşitli filmlerde rol aldı.
1998'de Richie Sambora da ikinci solo albümü Undiscovered Soul'u yayımladı. Tico Torres ise müzik dışı hobilerinde ciddi bir aşama kaydediyor sanat çevrelerinde saygıdeğer bir ressam/heykeltıraş olarak boy gösteriyordu. David Bryan'ın 1999 yılında evinde geçirdiği bir testere kazası sonucu neredeyse parmakları parçalanıyordu. Bir yıl süren terapi ve rahabilitasyonun ardından parmaklarını hareket ettirme yetisini geri kazandı klavyesine geri döndü. David Bryan bu dönemde Ed Tv filminin soundtrack çalışması olan grubun Real Life şarkısının kaydında ve klibinde yer alamamıştır. David Bryan 2000 yılında ikinci solo albümü "Lunar Eclipse"'i yayımladı.
Grup, beş sene aradan sonra çıkacak ilk albümleri için 1999 yılında stüdyoya girdi. 13 Haziran 2000'de grubun yedinci stüdyo albümü Crush yayınlandı. Albümde yer alan "It's My Life" şarkısı büyük bir ilgiye neden oldu. It's My Life, Bon Jovi'nin yıllar süren kariyeri boyunca eğilimlerin sürekli değişmesine rağmen müzik dünyasındaki kalıcılığının simgesi oldu. It's My Life ile grup VH1 Ödüllerinde yılın videosu ödülünü kazandı. Gruba "En İyi Rock Albümü" ve "En İyi Rock Şarkısı" dallarındaki kariyerinin ilk Grammy adaylıklarını getiren Crush, iyi bir ticari başarı elde edip Bon Jovi'ye bu dönemde genç ve yeni bir hayran kitlesi kazandırdı. Bu hayran kitlesi ilerleyen yıllarda "Crush Generation" (Crush Nesli) olarak adlandırılmıştır. Grup albüm sonrası geniş çaplı bir dünya turuna çıktı. Londra'nın tarihi stadı Wembley'de iki kapalı gişe konser verdiler. Bu konserlerin önemi Wembley Stadyumu yıkılmadan önceki yapılan son etkinlik ve konserler olmasıydı. Grup turnedeyken İsviçre'nin Zürih kentinde verdikleri konser The Crush Tour adında DVD olarak yayımlandı. 1985'ten bu yana verdiği konserlerin kayıtlarının derlendiği ve grubun kariyerinin ilk konser albümü olan One Wild Night Live 1985-2001, 2001 yılının Mayıs ayında yayımladı. Turne, New Jersey'de Giants Stadyumu'nda verilen iki kapalı gişe konserle sona erdi. VH1 bu konserleri canlı yayınladı ve o gece ABD genelinde en çok izlenen ikinci program olarak izlenme rekorları kırdı.
2001 yılının Eylül ayında grubun yeni albümleri için çalışmak üzere stüdyoya kapandığı sırada patlak veren 11 Eylül Olayları'ndan sonra Jon Bon Jovi ve Richie Sambora daha çok 11 Eylül trajedisini anlatan ve yaraları sarmak amacı taşıyan şarkılar bestelediler. Bir önceki albüm Crush'a yöneltilen grubun o güne kadarki en fazla pop etkileşimli albümü olduğu şeklindeki eleştirilere karşılık Richie Sambora'nın daha agresif bir gitar soundu benimsediği ve daha sert şarkılar içeren grubun sekizinci stüdyo albümü Bounce 23 Eylül 2002'de yayımlandı. Albüm, New Mexico'da oldukça olumsuz hava şartlarında çekilen video klibyle dikkat çeken "Everyday"'in ve grubun bir önceki albümü Crush ile elde ettiği yeni hayran kitlesinin de etkisiyle ABD'de Billboard 200 albüm satış listesine 2 numaradan giriş yaprak ABD'de grubun kariyerinin o ana kadar ki en yüksek liste girişini gerçekleştirdi. Grup, Bounce albümü için gerçekleştirdikleri oldukça başarılı geçen büyük dünya turnesi esnasında birçok şehirde kariyerinde ilk kez akustik ve yarı akustik yarı elektirk konserler verdi. Londra Hyde Park'ta 92.000 kişi önünde verdikleri tarihi konser turnenin önemli anlarındandı.
Grubun Bounce albümü için çıktıkları turnenin sona ermesinden hemen sonra 2003'ün Kasım ayında grubun eski hitlerinin akustik sürümlerinin yer aldığı This Left Feels Right yayımlandı. 2004 yılının Kasım ayında grubun yirminci yılı nedeniyle dört cd ve bir dvd'den oluşan 100,000,000 Bon Jovi Fans Can't Be Wrong adında daha önceki albümlerde kullanmadıkları şarkılardan oluşan bir kutu seti yayımlayan grup, 2004 yılında Amerikan Müzik Ödülleri'nde sahne alıp "Yaşam Boyu Onur"; 2005 yılında Dünya Müzik Ödülleri'nde de "Diamond Award" (100 milyonun üzerinde albüm satanlara verilen bir ödül) ödüllerine layık görüldü. 2005 Temmuzu'nda politikacıların dikkatini Afrika'daki yokluğa çekmek ve büyük bir bağış toplamak için düzenlenen Live 8'te sahne aldılar.
Grubun dokuzuncu stüdyo albümü Have a Nice Day 19 Eylül 2005'te yayımlandı. Have A Nice Day ilk haftasında ABD'de Bon Jovi kariyeri'nin o güne kadarki en iyi ilk hafta satışını gerçekleştirerek Billboard 200'e 2 numaradan giriş yaptı ve platin plak ile ödüllendirildi. Albüm, Japonya, Almanya, Avustralya ve Kanada başta olmak üzere toplam 15 ülkede listelere 1 numaradan giriş yaparken 30 ülkede ilk onda yer aldı.
Albümden yayımlanan ikinci single "Who Says You Can't Go Home", 2007 yılında Peoples Choice Ödülleri 'nde Yılın Rock Şarkısı seçilirken gruba Grammy Ödülleri'nde En İyi Country İşbirliği ödüllerini kazandırdı ve grubu Amerikan Country müzik endüstrisinin en önemli ödülleri olan CMT Ödülleri ve CMA Ödülleri sahnelerine taşıyıp çeşitli ödüller kazandırdı. Kasım 2005-Ağustos 2006 arası süren iki milyon biletin satıldığı "Have a Nice Day Turnesi" toplamda 153 milyon dolar hasılat yaparak Rolling Stones'un A Bigger Bang ve Madonna'nın Confessions Tour turnelerinin ardından 2006 yılın en çok hasılat yapan üçüncü turnesi olmayı başardı.
Bon Jovi, 14 Kasım 2006'da daha önce Beatles, Rolling Stones, U2, Madonna ve Elvis Presley gibi efsane isimlerin yer aldığı UK Music Hall of Fame tarafından onurlandırıldı ve 7 Temmuz 2007'de Küresel Isınma'ya karşı mücadelede dünya insanlarını bilinçlendirmek, durumun ciddiyetini vurgulamak amacıyla düzenlenen Live Earth'ün New York sahnesinde yer aldılar.
Bon Jovi,Have a Nice Day albümünde yer alan Who Says You Can't Go Home şarkısının country müzik dünyasındaki başarısından sonra baştan sona Country etkileşimli bir Bon Jovi albümü yapmaya karar verdi. Jon Bon Jovi ve Richie Sambora Amerikan country müzik endüstirisinin kalbi olan Nashville'e gittiler ve bu tarz şarkılar bestelediler. (You Want to) Make a Memory'nin ilk single olarak yayımlandığı, grubun onuncu stüdyo albümü Lost Highway 19 Haziran 2007'de yayımlandı. Lost Highway ABD'de Billboard 200 listesine 1 numaradan giriş yaparak bu listeye 1 numaradan girmeyi başaran ilk Bon Jovi albümü oldu. Grup, Lost Highway albümü için turneye çıkmayı planlamamıştı fakat albümün başarısı üzerine Have a Nice Day turnesinin üzerinden bir yıl geçmiş olmasına rağmen yeniden turneye çıktılar. 2007 yılının Kasım ayı ile 2008 yılının Temmuz ayı arasında gerçekleşen ve grubun 2.157.675 hayranıyla buluştuğu Lost Highway turnesi 210.6 milyon dolarlık kazançla 2008 yılının en çok hasılat yapan turnesi olmayı başardı.[27][28] Grubun bu turne esnasında konser verdiği Londra'da yeni inşa edilen O2 Arena'nın açılış konserinin biletleri 30 dakika içinde tükendi. 2007 Ekim ve Kasım ayları içerisinde New Jersey, Newark'ta açılan Prudential Center'da verdikleri on konser 2007 yılının en çok hasılat yapan olayı olurken ABD tarihinin en çok hasılat yapan altıncı etkinliği olmayı başarmıştır.
Jon Bon Jovi ve Richie Sambora 2009 yılının Haziran ayında şarkı sözü yazarları ve bestecilerin onurlandırıldığı Songwriters Hall Of Fame tarafından ödüllendirildiler.[29] Grubun, 25. yılına ithafen hazırlanan When We Were Beautiful isimli belgesel ve 197 sayfalık kitap ile birlikte country denemesi Lost Highway albümünün ardından grubun rock & roll'a geri dönüş olarak nitelendirdikleri 11. stüdyo albümü The Circle Kasım ayı içerisinde yayımlandı ve ABD'de Billboard 200 albüm satış listesine 1 numaradan giriş yaptı. The Circle albümü için çıktıkları 146 konserlik dünya turnesi ile grup Keep The Faith ve These Days turnelerinden beri kariyerinin en geniş kapsamlı dünya turnelerinden birini gerçekleştirdi. Grup turne esnasında Londrada O2 Arenada 12 gece kapalı gişe konser verirken New Jersey'de yeni inşa edilen New Meadowlands stadının açılışını verdiği 4 konserle gerçekleştirdi. 2010 yılının ekim ayında The Circle Tour: Live From New Jersey adı altında grubun New Jersey New Meadowlands Stadında verdiği konser ABD'de sinemalarda gösterime girdi. The Circle turnesi $146.507.388 hasılat ve toplam 1.591.154 bilet satışı ile 2010 yılının en çok hasılat yapan turnesi oldu ve böylece grup 2008 yılının bir numaralı turnesi Lost Highway turnesinin ardından üç sene içinde iki kez yılın en büyük turnesini gerçekleştirerek, tarihteki Rolling Stones ve Gretaful Dead ile bu başarıyı elde eden üçüncü grup olmayı başardı.
İki cd'den oluşan ve grubun kariyerinin en büyük hitlerinin yanı sıra bu albüm için yazılmış dört yeni şarkıyı içeren Greatest Hits albümü 2010 yılının Ekim ayında yayımlandı. Grup Kasım ayı içinde MTV Avrupa Müzik Ödülleri tarafından "Global Icon" ödülü ile onurlandırıldı. Bon Jovi, 2011 Avrupa turu kapsamında 8 Temmuz 2011'de Türk Telekom Stadyumu'nda gerçekleşen ilk büyük konser etkinliği ile 40 bin kişiye unutulmaz bir konser verdi. Konserde, Bon Jovi'ye ön grup olarak Redd eşlik etti. Grup 2011 turnesi ile 68 kapalı gişe konser, 1.851.385 bilet satışı ve 192.947.951 hasılat ile 2011 yılının en çok hasılat yapan ikinci turnesinin sahibi olmayı başardı. Grup 2010-2011 yıllarını kapsayan tüm turne boyunca 146 konser verdi ve toplamda 3.705.757 bilet satılıp 375.138.461 milyon dolar hasılat elde edildi.
Greatest Hits turnesinin ardından grup, yeni bir albüm için 2012 yazından itibaren stüdyoya girdi. California ve New Jersey'deki kayıt sürecinin ardından What About Now 11 Mart 2013'te Island Records tarafından satışa sunuldu. Albüm başta Amerikan Billboard listeleri olmak üzere birçok ülkede listelere 1 numaradan giriş yaptı. Grup albümden yayınlanan ilk single olan Because We Can'in adını taşıyan ve 101 konserden oluşan Because We Can Turnesi için 2013 yılının Şubat ayında Kuzey Amerika'dan turneye başladı. Ancak Richie Sambora henüz turnenin başında Nisan ayında kişisel sorunları nedeni ile kızına ve kendi işlerine daha fazla vakit ayırabilme gerekçesi ile turnenin geri kalan konserlerine katılmayacağını açıkladı. Richie Sambora'nın turneye devam etmeme kararı ile ilgili tatmin edici bir açıklama gerek Richie Sambora gerek Jon Bon Jovi tarafından yapılmadı. Jon Bon Jovi, Richie Sambora'nın ayrılışı ile ilgili olarak bir programda şöyle bir beyanatta bulunmuşttu.
Richie bunu beni incitmek için veya David ya da Tico'yu incitmek için yapmadı, kişisel nedenlerle yaptı. O kovulmadı kapı her zaman açık
Turne boyunca Richie Sambora yerine sahnede gitarda gruba Phil X eşlik etti. Richie Sambora'nın olmamasına rağmen turne büyük ticari başarı elde ederek 2013 yılının en çok hasılat yapan turnesi olmayı başardı.
31 Temmuz 2015'te Bon Jovi, "We Don't Run" ve "Saturday Night Gave Me Sunday Morning" adlı iki single yayınladı. Yeni albümün yeni şarkıların yanı sıra daha önce yayınlanmamış ve tamamlanmamış şarkılardan oluşacağı ve Bon Jovi'nin 32 yıllık plak şirketi Mercury Records tarafından yayınlanan son albümü olacağı açıklandıktan sonra 31 Ağustos 2015 tarihinde Burning Bridges yayınlandı. Jon Bon Jovi'ye göre albüm, "daha önce yaptıkları fakat tamamlanmış şarkılar ve We Don't Run gibi birkaç yeni şarkı ile bir "hayran albümü" görevi görüyordu.
Richie Sambora'nın ayrılışından sonra yayınlanan ilk Bon Jovi albümü olan This House Is Not For Sale Kasım 2016'da yayınlandı. Albümde gitar kayıtları, Richie Sambora'nın ayrılışından itibaren konserlerde grupla beraber çalan Kanadalı gitarist Phil X tarafından çalındı. Albüm aynı zamanda Hugh McDonald ve Phil X'in resmi üye olarak yer aldıkları ilk Bon Jovi albümüydü.[30] Hugh Mc Donald 1995 tarihinde yayınlanan These Days albümünden beri Bon Jovi albümlerinde bass gitarları çalmaktaydı ancak ilk defa bu albümde resmi bir grup üyesi olarak yer aldı. Bu albüm de ABD'de Billboard 200 listesine bir numaradan giriş yaptı. Albümü, 16 Aralık 2016'da yayınlanan üçüncü canlı albümleri This House Is Not for Sale – Live from the London Palladium izledi. Kasım 2016'da Island Records ve Universal Music, Bon Jovi'nin tüm stüdyo albümlerini plak formatında yeniden düzenlenmiş versiyonlarda yayınladı; bu albümler, ilk albüm Bon Jovi'den (1984) What About Now'a (2013) kadar olan 32 yıllık kariyerlerini kapsıyordu. 10 Şubat 2017'de ise Bon Jovi: The Albums adlı 25 LP'lik bir kutu seti yayınlandı. Bu sette Bon Jovi'nin 13 stüdyo albümü, Burning Bridges (2015) derlemesi, iki Jon Bon Jovi solo albümü (Blaze of Glory ve Destination Anywhere) de plak formatında yer almaktadır.[31][32] 13 Aralık 2017'de, Bon Jovi'nin hayran oylamasını 1,1 milyondan fazla oyla kazandıktan sonra 2018'de Rock and Roll Hall Of Fame'e alınacağı açıklandı. Jon Bon Jovi, grubun eski üyeleri Richie Sambora ve Alec John Such'ı da Rock and Roll Hall of Fame törenine grupla birlikte katılmaya davet etti.[33][34]
9 Mart 2019'da Jon Bon Jovi, sosyal medya aracılığıyla grubun 2020'nin başlarında piyasaya sürülecek olan on beşinci stüdyo albümünü kaydetmek için stüdyoya geri döndüğünü duyurdu. Ağustos 2019'da albümün adının 2020 olacağını duyurdu. Çıkış tarihi 15 Mayıs 2020 olarak planlandı. Bon Jovi: 2020 Turu, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki arenalardaki tarihlerle birlikte 15 Ocak 2020'de resmi olarak duyuruldu. Biletler 14 Ocak 2020 saat 10.00'da halka satışa sunuldu. Satılan her bilette Bon Jovi 2020 albümünün bir kopyası vardı. Ancak Jon Bon Jovi, 20 Nisan 2020'de Howard Stern ile yaptığı röportajda albümün çıkış tarihinin ve turnenin COVID-19 salgını nedeniyle ertelendiğini duyurdu. Bilet sahiplerine para iadesi yapıldı. COVID-19 salgını ve George Floyd protestolarından ilham alan şarkılar içeren albüm ise Ekim ayında piyasaya sürüldü.[35]
2022'de Rusya'nın Ukrayna'yı işgali sırasında, Ukrayna'nın Odesa kentinde yaşayan bir davulcunun Bon Jovi'nin "It's My Life" şarkısını çalarken Rus saldırısına hazırlandığı viral bir video ortaya çıktı. Jon Bon Jovi bu videoyu destekledi ve "Bu, direnenler için... Odessa, Ukrayna. #SlavaUkraini" yorumuyla takipçileriyle paylaştı. 5 Haziran 2022'de grubun kurucu üyelerinden Alec John Such'un ölümü Jon Bon Jovi tarafından duyuruldu. Daha sonra Alec John Such'ın kalp krizinden öldüğü ortaya çıktı.[36] Şubat 2023'te eski gitarist Richie Sambora, gruba potansiyel olarak yeniden katılma konusunda görüşmelerde bulunduğunu belirtti.[37]
Ekim 2023'te gitarist Phil X, bir röportajda grubun yepyeni bir albüm kaydetmek için bir aylığına Nashville'e gideceğini açıkladı.[38] Grup, 7 Haziran 2024'te çıkan 16. albümleri Forever'ın ilk singleı "Legendary"yi 14 Mart 2024'te yayınladı.[39] Albümün ikinci single'ı "Living Proof" 17 Mayıs'ta yayınlandı.[40] 26 Nisan Nisan 2024'te grup hakkında dört bölümlük bir belgesel dizisi olan Thank You Goodnight: Bon Jovi Story, Hulu ve Disney+'da gösterime girdi. Gotham Chopra'nın yönettiği dizi, Jon Bon Jovi, Richie Sambora, David Bryan ve Tico Torres ile yapılan röportajlarla grubun tüm geçmişini anlatıyor ve grubun "geleceklerini planlarken" 2022 turnesindeki mevcut kadrosunu takip ediyor.[41]
Grubun kurucusu ve solisti Jon Bon Jovi'nin en büyük iki idolü kendisi gibi New Jersey'li olan Bruce Springsteen ve Southside Johnny dir. Bunların dışında Bob Dylan, Frank Sinatra, Elvis Presley, Beatles, Rolling Stones, The Animals, Aerosmith ve Thin Lizzy gençliğinde etkilendiği ve müzikal gelişiminin oluşmasında rol oynayan şarkıcılar ve gruplardır.[42]
Jon Bon Jovi, gençlik yıllarındaki müzikal etkileşimleri ile ilgili şöyle bir beyanatta bulunmuştur;
Hiçbir zaman Led Zeppelin ya da Kiss gibi olmak istemedim çünkü onlar çok büyüktü. Asbury Park bizim arka bahçemize çok yakındı. Ben de 13 veya 14 yaşlarındaydım. Orada çalınan, oradan çıkıp dünyayı etkileyen adamların müziğine karşı koyamazdınız. Bir zamanlar Seattle neyse, o zamanlar Asbury Park oydu.
Asbury Park, Buruce Springsteen'in "Greetings From The Asbury Park" albümüne ve Southside Johnny'nin "Southside Johnny & The Asbury Jukes" grubuna ilham kaynağı olmuş ve daha birçok ismi ortaya çıkartan New Jersey'de efsanevi bir gece kulübüdür.
Grupta yapılan bestelerde ve şarkı sözü yazımında Jon Bon Jovi ile birlikte ağırlığı en fazla olan Richie Sambora'nın ise en büyük idolü Eric Clapton'dır. Eric Clapton, Led Zeppelin ve Aerosmith şarkları ile gitar çalmayı öğrendiğini belirten Richie Sambora'nın en büyük ilham kaynakları arasında Jimmy Page ve Brian May de yer almaktadır.
Grup üyelerinin doğup büyüdüğü ve yaşadığı şehir olan New Jersey, işçi sınıfının yaşadığı bir sanayi şehri idi. Bon Jovi'nin şarkı sözlerinde de tıpkı Bruce Springsteen'in şarkı sözlerin de olduğu gibi işçi sınıfı ile ilgili ya da hikâye anlatımlı sözlerden farklı ve uzak olduğu görülmez. İşsiz kaldığı için gitarını satmak zorunda kalan Tommy ve onun için restoranda çalışan Gina'nın hayata tutunma hikâyelerini anlatan "Livin On A Prayer" ile yine iki sevgilinin hayat mücadelesini anlatan "Born To Be My Baby" ve üç arkadaşın maceralarını anlatan "Blood On Blood" şarkılarının sözleri bu ekolü yansıtmaktadır.[43]
New Jersey rock n roll'u ile Hard Rock elementlerini birleştiren, rock n roll, blues, country ve pop öğelerini bir arada barındıran grubun, müzikal tarzlarının katagorize edilmesinden hoşlanmadıklarını belirten Jon Bon Jovi "biz sadece rock n roll yapıyoruz ne yazarsam yazayım bu sounda bağlıyım" diyerek yanıt vermiştir.
|
|