Keder bir duygudur veya histir. Keder "Üzüntüden çok daha 'yoğun'dur... uzun vadeli bir durumu ima etmektedir".[1] Aynı zamanda, "keder -mutsuzluk değil- bir dereceye kadar boyun eğmeyi akla getirir... bu da kedere kendine özgü saygınlık havasını vermektedir." [2]
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/5a/Vincent_van_Gogh_-_Sorrow.jpg/640px-Vincent_van_Gogh_-_Sorrow.jpg)
Üstelik "tutum açısından keder, üzüntü (kabul etme) ile sıkıntı (kabul etmeme) arasında olan bir durum olduğu söylenebilmektedir".[2]
Romantizm, 1774 tarihli Genç Werther'in Acıları'na kadar uzanan ve Tennyson'ın " Anısına " adlı eseri gibi katkılarla 19. yüzyıla uzanan bir keder kültünün geliştiğine tanık olmuştur: "Ey Keder, benimle yaşar mısın/Rastgele bir metres değil, ama bir eş" [3] - 1889'da Yeats'e kadar, hâlâ "yüksek yoldaşı keder rüyasını görüyordu".[4] Her ne kadar " Romantik kahramanın keder kültü büyük ölçüde bir yapmacıklık meselesi olsa da",[5] Jane Austen'in Marianne Dashwood aracılığıyla hicivli bir şekilde gösterdiği gibi, "kederi üzerine derin düşüncelere dalmakta... bu aşırı ıstıraplı" [6] yine de ciddi sonuçlar doğurabilmektedir.
Kısmen bir tepki olarak, 20. yüzyıl, William James'in uzun zaman önce gözlemlediği gibi, "kederli davranmanın aslında beni kederli yapabileceği" inancıyla kaplanmıştır.[7] Kesinlikle "genel olarak 'duyguların sönümlenmesi' ile karakterize edilen modern duygusal kültürde... keder büyük ölçüde yerini daha hafif, daha az acı veren ve daha geçici bir kedere bırakmıştır".[8] Günümüzün Werther'i büyük olasılıkla "Yapma Gordon" çağrısıyla karşılanacaktır. Hepimiz biliyoruz ki senin kederine benzer bir keder yok" çağrısıyla karşılanırken;[9] herhangi bir geleneksel 'korkaklığın ve ölümün nerede olduğu sorusunun değeri', katılımcıların 'birbirlerinin kartlarının kasvetli arkalarına bakıp parlak renkli yüzlerini keşfetmeleriyle' karşılanacaktır.[10] Belki de yalnızca Jung'cu gibi ara sıra altkültür hâlâ 'meşgul yetişkin insandan hayvan yaşamının acısını, tüm doğanın acısını, 'şeylerin gözyaşlarını' çağırmaya" çalışacaktı.[11]
Geç modernlikte bu değişimi yalnızca yoğunlaşmıştır: 'postmodern, derin hoşnutsuzluktan... kederin uçurumundan ziyade insani komediye daha yakındır'.[12]
Wikiwand in your browser!
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Every time you click a link to Wikipedia, Wiktionary or Wikiquote in your browser's search results, it will show the modern Wikiwand interface.
Wikiwand extension is a five stars, simple, with minimum permission required to keep your browsing private, safe and transparent.