Ang pambobomba sa Plaza Miranda, ang umano'y pananambang kay Enrile, at ang paglapag ng MV Karagatan ay kabilang sa mga insidenteng ginamit upang bigyang-katwiran ang pagpapataw ng batas militar. Ang umano'y tangkang pagpatay kay Enrile kasama ang pangkalahatang pagkabalisa ng mamamayan, ay ginamit ni Marcos bilang mga dahilan para maglabas ng Presidential Proclamation No. 1081, na nagproklama ng estado ng batas militar sa Pilipinas noong Setyembre 21.
Sa pagharap sa karagdagang kritisismo, sinabi ni Marcos na ang kanyang deklarasyon ng Batas Militar ay suportado ng kagalang-galang na estadista ng Pilipinas na si Senador Lorenzo Tañada, na noon ay nasa ibang bansa na kumakatawan sa Pilipinas sa mga internasyonal na kumperensya ng parlyamentaryo. Sa pagdinig ng claim, pinabulaanan ito ni Senator Tañada at nilinaw na hindi siya nagbigay ng ganoong suporta para sa deklarasyon.
Si Marcos, na pagkatapos noon ay namuno sa pamamagitan ng dekreto, ay nagbawal sa kalayaan sa pamamahayag at iba pang kalayaang sibil, inalis ang Kongreso, kinokontrol ang mga establisyimento ng media, at iniutos ang pag-aresto sa mga pinuno ng oposisyon at militanteng aktibista, kabilang ang kanyang mga pinakamatinding kritiko na sina Senador Benigno Aquino Jr. at Jose W. Diokno, halos ginagawang totalitarian na diktadura ang Pilipinas kay Marcos. Sa una, ang deklarasyon ng batas militar ay tinanggap nang mabuti, dahil sa kaguluhan sa lipunan noong panahon. Bumaba nang husto ang mga rate ng krimen pagkatapos ipatupad ang curfew. Ang mga kalaban sa pulitika ay pinahintulutang magpatapon. Habang nagpatuloy ang batas militar sa susunod na siyam na taon, tumaas ang mga pagmamalabis na ginawa ng militar. Sa kabuuan, mayroong 3,257 extrajudicial killings, 35,000 indibidwal na tortyur, at 70,000 ang nakakulong. Iniulat din na 737 Pilipino ang nawala sa pagitan ng 1975 at 1985.
Bagama't inaangkin na ang batas militar ay hindi pagkuha-over ng militar sa gobyerno, ang agarang reaksyon ng ilang sektor ng bansa ay labis na namangha at pagkabalisa, dahil kahit na sinasabing ang bigat ng kaguluhan, kawalan ng batas, kawalan ng hustisya sa lipunan, Ang aktibismo ng kabataan at estudyante, at iba pang nakakagambalang mga kilusan ay umabot sa punto ng panganib, nadama nila na ang batas militar sa buong bansa ay hindi pa nararapat. Mas masahol pa, ang mga motibasyong pampulitika ay itinuring na nasa likod ng proklamasyon, dahil malapit nang mag-expire ang konstitusyonal na hindi na-extendable na termino ni Pangulong Marcos. Ang hinala na ito ay naging mas kapani-paniwala nang ang mga pinuno ng oposisyon at ang mga walang pigil sa pagsasalita na anti-Marcos media na mga tao ay agad na inilagay sa ilalim ng walang tiyak na pagkakakulong sa mga kampo ng militar at iba pang hindi pangkaraniwang mga paghihigpit ay ipinataw sa paglalakbay, komunikasyon, kalayaan sa pagsasalita at pamamahayag, atbp. Sa madaling salita, ang martial ang rehimeng batas ay sumpa sa hindi maliit na bahagi ng populasyon.
Ito ay sa liwanag ng mga pangyayari sa itaas at bilang isang paraan ng paglutas sa problemang nabanggit na ang konsepto na nakapaloob sa Susog Blg. 6, na nagbibigay sa Pangulo ng kapangyarihang pang-emerhensiya sa kaso ng isang banta o malapit na maglabas ng mga kinakailangang kautusan, mga utos na dapat maging bahagi ng batas ng lupain, ay isinilang sa Konstitusyon ng 1973. Sa madaling sabi, ang pangunahing ideya na lumitaw ay ang batas militar ay maaaring mas maagang alisin, ngunit upang pangalagaan ang Pilipinas at ang mga mamamayan nito laban sa anumang biglaang mapanganib na sitwasyon na mangangailangan ng ilang paggamit ng totalitarian powers, ang huli ay dapat na pinahihintulutan ayon sa konstitusyon, sa gayon ay inaalis ang pangangailangang ipahayag ang batas militar at ang mga kaakibat nito, lalo na ang paggigiit ng militar ng mga prerogatives na nagmukhang mas mataas sa mga awtoridad ng sibilyan sa ilalim ng pangulo. Sa madaling salita, ang problema ay kung ano ang maaaring kailanganin para sa pambansang kaligtasan ng buhay o ang pagpapanumbalik ng normal sa harap ng isang krisis o isang emergency ay dapat na magkasundo sa popular na kaisipan at saloobin ng mga tao laban sa batas militar.
Sa isang talumpati sa harap ng kanyang kapwa alumni ng Unibersidad ng Pilipinas Kolehiyo ng Batas, ipinahayag ni Pangulong Marcos ang kanyang intensyon na alisin ang batas militar sa pagtatapos ng Enero 1981.
Ang nakapagpapatibay na mga salita para sa nag-aalinlangan ay dumating sa okasyon ng muling pagsasama-sama ng mga alumni ng batas ng Unibersidad ng Pilipinas noong Disyembre 12, 1980, nang ideklara ng pangulo: "Dapat nating burahin minsan at magpakailanman sa isipan ng publiko ang anumang pag-aalinlangan sa ating pasiya na dalhin batas militar sa wakas at upang maglingkod sa isang maayos na paglipat sa parliamentaryong pamahalaan." Ang maliwanag na tahasang hindi na mababawi na pangako ay inihagis sa pagdiriwang ng ika-45 anibersaryo ng Sandatahang Lakas ng Pilipinas noong Disyembre 22, 1980, nang ipahayag ng pangulo: "Ilang araw na ang nakalipas, kasunod ng malawakang konsultasyon na may malawak na representasyon ng iba't ibang sektor ng bansa at alinsunod sa pangakong ginawa noong isang taon noong ikapitong anibersaryo ng Bagong Lipunan, nakarating ako sa matatag na desisyon na dapat tanggalin ang batas militar bago matapos ang Enero, 1981, at sa ilang lugar lamang kung saan ang mga mabibigat na problema ng publiko. ang kaayusan at pambansang seguridad ay patuloy na umiiral kung ang batas militar ay patuloy na mananatiling may bisa."
Matapos tanggalin ang batas militar, nanatiling nakakonsentra ang kapangyarihan kay Marcos. Binanggit ng isang iskolar kung paano pinanatili ni Marcos ang "lahat ng mga batas militar, kautusan, at kapangyarihan sa paggawa ng batas", kabilang ang mga kapangyarihang nagpapahintulot sa kanya na makulong ang mga kalaban sa pulitika.
Mga pang-aabuso sa karapatang pantao
Ang panahon ng batas militar sa ilalim ni Marcos ay minarkahan ng pandarambong, panunupil, pagpapahirap, at kalupitan. Aabot sa 3,257 ang pinaslang, 35,000 ang pinahirapan, at 70,000 ang iligal na ikinulong ayon sa mga pagtatantya ng istoryador na si Alfred McCoy. Inilarawan ng isang mamamahayag ang administrasyong Marcos bilang "isang malagim na one-stop shop para sa mga pang-aabuso sa karapatang pantao, isang sistema na mabilis na ginawang biktima ang mga mamamayan sa pamamagitan ng pagbibigay ng hindi maginhawang mga kinakailangan tulad ng mga proteksyon sa konstitusyon, mga pangunahing karapatan, angkop na proseso, at ebidensya."
Ekonomiya
Ayon sa datos ng World Bank, apat na beses ang gross domestic product (GDP) ng Pilipinas mula $8 bilyon noong 1972 hanggang $32.45 bilyon noong 1980, para sa inflation-adjusted average growth rate na 6% kada taon. Sa katunayan, ayon sa U.S.-based Heritage Foundation, natamasa ng Pilipinas ang pinakamabuting pag-unlad ng ekonomiya nito mula noong 1945 sa pagitan ng 1972 at 1980. Ang ekonomiya ay lumago sa gitna ng dalawang matinding global oil shock kasunod ng krisis sa langis noong 1973 at krisis sa enerhiya noong 1979 – ang presyo ng langis ay $3 / bariles noong 1973 at $39.5 noong 1979, o paglago ng 1200% na nagdulot ng inflation. Sa kabila ng 1984–1985 recession, ang GDP sa per capita basis ay higit sa triple mula sa $175.9 noong 1965 hanggang $565.8 noong 1985 sa pagtatapos ng termino ni Marcos, bagama't ito ay nasa average na mas mababa sa 1.2% sa isang taon kapag iniakma para sa inflation. Itinuro ng Heritage Foundation na nang magsimulang humina ang ekonomiya noong 1979, hindi nagpatibay ang gobyerno ng mga patakarang anti-recessionist at sa halip ay naglunsad ng mga peligroso at magastos na mga proyektong pang-industriya.
Ang gobyerno ay may maingat na patakaran sa paghiram noong 1970s. Sa gitna ng mataas na presyo ng langis, mataas na interes, paglipad ng kapital, at pagbaba ng presyo ng pag-export ng asukal at niyog, ang gobyerno ng Pilipinas ay humiram ng malaking halaga ng dayuhang utang noong unang bahagi ng dekada 1980. Ang kabuuang utang panlabas ng bansa ay tumaas mula US$2.3 bilyon noong 1970 hanggang US$26.2 bilyon noong 1985. Inakusahan ng mga kritiko ni Marcos na ang mga patakaran ay naging dahilan ng utang, kasama ang katiwalian at pandarambong ng pampublikong pondo ni Marcos at ng kanyang mga kroni. Dahil dito, ang bansa ay nasa ilalim ng krisis sa pagbabayad ng utang na inaasahang maaayos pa lamang sa 2025. Tinukoy ng mga kritiko ang isang mailap na kalagayan ng pag-unlad ng bansa dahil ang panahon ay nabahiran ng matinding pagbaba ng halaga ng Piso ng Pilipinas mula 3.9 hanggang 20.53. Ang pangkalahatang ekonomiya ay nakaranas ng mas mabagal na paglago ng GDP per capita, mas mababang kondisyon ng sahod at mas mataas na kawalan ng trabaho lalo na sa pagtatapos ng termino ni Marcos pagkatapos ng 1983–1984 recession. Ang pag-urong ay pangunahing sanhi ng kawalang-katatagan ng pulitika kasunod ng pagpaslang kay Benigno Aquino Jr., mataas na pandaigdigang rate ng interes, ang matinding pandaigdigang pag-urong ng ekonomiya, at isang makabuluhang pagtaas sa pandaigdigang presyo ng langis, ang huling tatlo ay nakaapekto sa lahat ng mga bansang may utang sa Latin America at Europe, at Pilipinas ay hindi exempted. Napansin ng mga ekonomista na ang poverty incidence ay lumago mula sa 41% noong 1960s noong panahon na si Marcos ay umupo sa pagkapangulo hanggang 59% nang siya ay tinanggal sa kapangyarihan.
Ang panahon ay inilalarawan kung minsan bilang isang ginintuang panahon para sa ekonomiya ng bansa ng mga makasaysayang distortionist. Sa pagtatapos ng panahon, ang bansa ay dumaranas ng krisis sa utang, matinding kahirapan, at matinding underemployment. Sa isla ng Negros, na dumanas ng tinatawag na taggutom sa Negros, isang-ikalima ng mga batang wala pang anim ay malubhang malnourished.
Pangingibang-bayan
Mula sa halalan ni Marcos 1965 hanggang sa pagpapatalsik sa rehimeng Marcos noong 1986, humigit-kumulang 300,000 Pilipino ang nandayuhan palabas ng Pilipinas patungo sa Estados Unidos.
Korapsyon, pandarambong, at crony na kapitalismo
Ang Pilipinas sa ilalim ng batas militar ay dumanas ng malawakan at walang kontrol na katiwalian.
Ang ilang mga pagtatantya, kasama na ng World Bank, ay naglagay ng nakaw na yaman ng pamilya Marcos sa US$10 bilyon.
Nakamit ang pandarambong sa pamamagitan ng paglikha ng mga monopolyo ng gobyerno, pagbibigay ng mga pautang sa mga crony, sapilitang pagkuha sa mga pampubliko at pribadong negosyo, direktang pagsalakay sa kaban ng bayan, pagpapalabas ng mga atas ng pangulo na nagbigay-daan sa mga crony na magkamal ng kayamanan, mga kickback at komisyon mula sa mga negosyo, paggamit ng dummy mga korporasyon upang maglaba ng pera sa ibang bansa, pag-skim ng tulong internasyonal, at pagtatago ng yaman sa mga bank account sa ibang bansa.
Mga Parliamentaryong Eleksyon
Ang unang pormal na halalan mula noong 1969 para sa pansamantalang Batasang Pambansa (National Assembly) ay ginanap noong Abril 7, 1978. Si Senador Aquino, na nakakulong noon, ay nagpasya na tumakbo bilang pinuno ng kanyang partido, ang partidong Lakas ng Bayan, ngunit hindi sila nanalo. anumang puwesto sa Batasan, sa kabila ng suporta ng publiko at ang kanilang maliwanag na tagumpay. Noong gabi bago ang halalan, ipinakita ng mga tagasuporta ng partidong LABAN ang kanilang pakikiisa sa pamamagitan ng pagtatayo ng "noise barrage" sa Maynila, na lumikha ng ingay sa buong gabi hanggang madaling araw.