![cover image](https://wikiwandv2-19431.kxcdn.com/_next/image?url=https://upload.wikimedia.org/wikipedia/th/thumb/b/b3/%25E0%25B8%25AA%25E0%25B8%2595%25E0%25B8%25A3%25E0%25B8%25B5%25E0%25B8%25AA%25E0%25B8%25B2%25E0%25B8%25A3_%25E0%25B8%259B%25E0%25B8%25B5%25E0%25B8%2597%25E0%25B8%25B5%25E0%25B9%2588_34_%25E0%25B8%2589%25E0%25B8%259A%25E0%25B8%25B1%25E0%25B8%259A%25E0%25B8%2597%25E0%25B8%25B5%25E0%25B9%2588_22_%25E0%25B8%259E.%25E0%25B8%25A8_2524.jpg/640px-%25E0%25B8%25AA%25E0%25B8%2595%25E0%25B8%25A3%25E0%25B8%25B5%25E0%25B8%25AA%25E0%25B8%25B2%25E0%25B8%25A3_%25E0%25B8%259B%25E0%25B8%25B5%25E0%25B8%2597%25E0%25B8%25B5%25E0%25B9%2588_34_%25E0%25B8%2589%25E0%25B8%259A%25E0%25B8%25B1%25E0%25B8%259A%25E0%25B8%2597%25E0%25B8%25B5%25E0%25B9%2588_22_%25E0%25B8%259E.%25E0%25B8%25A8_2524.jpg&w=640&q=50)
สตรีสาร
From Wikipedia, the free encyclopedia
สตรีสาร เป็นนิตยสารรายสัปดาห์สำหรับผู้หญิง และ ครอบครัว ที่เกิดขึ้นในปี พ.ศ. 2491 ปิดตัวในปี พ.ศ. 2539 ก่อตั้งโดย เรวดี เทียนประภาส
มีบรรณาธิการคือ นิลวรรณ ปิ่นทอง
สตรีสาร | |
---|---|
![]() | |
บรรณาธิการ | นิลวรรณ ปิ่นทอง |
ประเภท | ผู้หญิง |
นิตยสารราย | รายสัปดาห์ |
วันจำหน่ายฉบับแรก | พ.ศ. 2491 |
วันจำหน่ายฉบับสุดท้าย — (ฉบับที่) |
มีนาคม พ.ศ. 2539 ? |
บริษัท | บริษัท การพิมพ์สตรีสาร จำกัด |
ประเทศ | ประเทศไทย |
ภาษา | ไทย |
ภายในเล่มประกอบด้วย เรื่องสั้น นวนิยาย และเนื้อหาเกี่ยวกับการเรือน อาหาร การฝีมือ แบบเสื้อ สุขภาพและความงาม ใช้สตรีเป็นภาพปก พิมพ์สีสวยงาม[1] นิตยสารสตรีสารเฟื่องฟูสูงสุดในช่วงปี พ.ศ. 2500-2520 เคยมียอดจำหน่ายสูงถึง 20,000 ฉบับ คอลัมน์ในนิตยสาร จัดได้เป็น 3 วัย คือ มีคอลัมน์ยอดฮิตอย่างถ้อยแถลง โดย บก.นิลวรรณ และนิยายที่แจ้งเกิดนักเขียนดังชั้นครู เช่น กฤษณา อโศกสิน โบตั๋น และ ว.วินิจฉัยกุล เนื้อหาของนวนิยายจะเป็นแนวสะท้อนความเป็นจริงในด้านที่ไม่รันทดเกินไปจนหาทางออกไม่ได้ ไม่ไร้สาระจนหาแก่นสารไม่ได้ ไม่ชิงรักหักสวาทโดยขาดเหตุผล
จากปกฉบับปฐมฤกษ์รูปนางรจนา เพื่อประกาศว่าผู้หญิงควรมองความงามจากภายใน นิลวรรณ ปิ่นทอง ยังต่อยอดการทำนิตยสารเด็ก ดรุณสาร (ปิดตัวในปี 2504)[2]
นิตยสาร สตรีสาร ได้รับเลือกเป็นวารสารดีเด่นในโอกาส 700 ปี ลายสือไทย ในงานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติ ประจำปี 2527 ได้รางวัลพระเกี้ยวทองคำ จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ในฐานะนิตยสารส่งเสริมภาษาไทยดีเด่น เมื่อปี พ.ศ. 2530