Loading AI tools
จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ชุดชั้นในสตรี เป็นชุดชั้นในของผู้หญิง และอาจบ่งบอกถึงแฟชั่น ความทันสมัย และมีเสน่ห์
ชุดชั้นในถูกออกแบบด้วยผ้าให้มีความยืดหยุ่น และตกแต่งสวยงาม เช่น ไลคร่า ไนลอน (ไนลอนสามล้อ) เส้นใยสังเคราะห์ แพรซาติน ลูกไม้ ผ้าไหม ผ้าเชียร์ สิ่งทอ ชุดชั้นในผ้าฝ้ายหรือผ้าสังเคราะห์บางชนิดก็เป็นชุดชั้นในสตรี
แนวคิดของชุดชั้นในสตรี ให้เป็นชุดชั้นในที่ดึงดูดสายตา ซึ่งพัฒนาขึ้นในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 โดยมีเลดี้ดัฟฟ์ กอร์ดอน แห่งลูเซลเป็นผู้บุกเบิกการพัฒนาชุดชั้นในสตรีที่จากชุดเครื่องรัดตัวที่เข้มงวด. ผ่านช่วงครึ่งแรกของคริสต์ศตวรรษที่ 20 ผู้หญิงสวมชุดชั้นในด้วยเหตุผลหลักสามประการ: เพื่อปรับเปลี่ยนรูปร่างภายนอกของพวกเธอ (ชุดแรก คือ ชุดเครื่องรัดตัว และต่อมา คือ ชุดชั้นในยกทรง) ด้วยเหตุผลด้านสุขอนามัย ก่อนการประดิษฐ์ของครีโนลิน ชุดชั้นในของผู้หญิงมักมีขนาดใหญ่ ในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 ก็มีขนาดรัดตัว เล็กลง น้อยและกระชับ และถูกแทนที่ด้วยชุดชั้นในยกทรง ได้รับการจดสิทธิบัตรครั้งแรกเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 20 โดย คาเรสซี ครอสบี้ เมื่อเกิดสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ผู้หญิงพบว่าตนเองมีบทบาทในการทำงานของผู้ชายมากขึ้น จึงมีความต้องการกางเกงในมากขึ้น ผู้ผลิตเริ่มใช้ผ้าที่มีน้ำหนักเบาและระบายอากาศมากขึ้น อันเดร คัร์เรกส เป็นคนแรกที่ทำชุดชั้นในผู้หญิงสำหรับกลุ่มเยาวชน ในคอลเลกชั่นปี ค.ศ. 1965 นำเสนอชุดชั้นในในรูปแบบเซ็กซี่ เย้ายวน สื่อถึงภาพลักษณ์ผู้หญิงในสมัยใหม่[1]
ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 20 ชุดชั้นในสตรีมีรูปแบบขนาดเล็ก และมีแบบที่หลากหลายมากขึ้น ในปี ค.ศ. 1960 ผู้ผลิตชุดชั้นใน เช่น เฟรดเดอริก แห่งฮอลลีวูด ก็เริ่มสนในชุดชั้นใน อุตสาหกรรมชุดชั้นในเริ่มขยายตัวในคริสต์ศตวรรษที่ 21 ด้วยการออกแบบที่เพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าของแจ๊กเก็ต
ตลาดชุดชั้นในของคริสต์ศตวรรษที่ 21 ถูกผลักดันโดยการถือกำเนิดของเทคโนโลยีที่ทันสมัยและผ้าที่ช่วยในการออกแบบผลิตภัณฑ์ที่เป็นนวัตกรรมใหม่ เช่น ชุดชั้นในยกทรงไร้รอยต่อที่ตัดด้วยเลเซอร์และยกทรงเสื้อยืด นักออกแบบเริ่มให้ความสำคัญกับผ้า เย็บปักถักร้อย และสีสดใสมากขึ้น
ตลาดชุดชั้นในทั่วโลกในปี ค.ศ. 2003 อยู่ที่ประมาณ 29 พันล้านดอลลาร์ ในขณะที่ในปี ค.ศ. 2005 ยกทรงคิดเป็นร้อยละ 56 ของตลาดชุดชั้นใน และกางเกงในคิดเป็นร้อยละ 29 วิกตอเรียส์ซีเคร็ต เป็นร้านค้าปลีกชั้นนำของสหรัฐที่ใหญ่ที่สุดในสหรัฐ[2] ดำเนินงานโดยเฉพาะในทวีปอเมริกาเหนือ แต่ตลาดยุโรปมี ไทรอัมพ์อินเตอร์เนชั่นแนล และ DB Apparel ที่โดดเด่นกว่า
นอกจากนี้ยังมีบ้านชุดชั้นในแบบฝรั่งเศส รวมทั้ง Chantelle, Aubade และ Simone Pérèle แต่ละแบรด์มีประวัติศาสตร์อันยาวนานและมุ่งมั่นในการสร้างสรรค์นวัตกรรมในสไตล์ฝรั่งเศส
ตั้งแต่ช่วงกลางปี ค.ศ.1990 ผู้หญิงมีทางเลือกมากขึ้นของขนาดของชุดชั้นใน จุดสนใจได้เปลี่ยนจากการเลือกยกทรงในขนาดที่เฉลี่ย ก็สวมใส่ยกทรงที่พอดีกับตัวเองและสมบูรณ์แบบ ในสหราชอาณาจักรสื่อมวลชนกำลังรณรงค์ให้ความรู้เกี่ยวกับความจำเป็นในการที่ผู้หญิงแต่ละคนจะมีชุดชั้นในที่เหมาะกับตัวเองก่อนการซื้อทุกครั้ง
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Every time you click a link to Wikipedia, Wiktionary or Wikiquote in your browser's search results, it will show the modern Wikiwand interface.
Wikiwand extension is a five stars, simple, with minimum permission required to keep your browsing private, safe and transparent.