![cover image](https://wikiwandv2-19431.kxcdn.com/_next/image?url=https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/fe/Angry-2766265_960_720.jpg/640px-Angry-2766265_960_720.jpg&w=640&q=50)
ความโกรธ
From Wikipedia, the free encyclopedia
ความโกรธ หรือ โทสะ เป็นสภาวะทางอารมณ์รุนแรงที่เกี่ยวข้องกับการตอบสนองด้วยความไม่สบายใจและความไม่เห็นด้วยอย่างแรงกล้าต่อการยั่วยุ ความเจ็บปวด และการคุกคามที่ได้รับ[1][2]
![Facial expression of a person having emotions of anger](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/fe/Angry-2766265_960_720.jpg/640px-Angry-2766265_960_720.jpg)
บุคคลที่ประสบกับอารมณ์โกรธมักจะประสบกับผลกระทบทางกายภาพ เช่น อัตราการเต้นของหัวใจเพิ่มขึ้น ความดันโลหิตสูงขึ้น และระดับอะดรีนาลีนและนอร์อะดรีนาลีนสูงขึ้น[3] บางคนมองว่าความโกรธเป็นอารมณ์ที่กระตุ้นให้เกิดการตอบสนองโดยสู้หรือหนี[4] ความโกรธกลายเป็นความรู้สึกที่โดดเด่นทั้งในด้านพฤติกรรม การรับรู้ และสรีรวิทยา เมื่อบุคคลตัดสินเลือกอย่างมีสติที่จะดำเนินการเพื่อหยุดพฤติกรรมคุกคามของแรงกดดันอื่นภายนอกทันที[5]
ความโกรธสามารถส่งผลกระทบอย่างมากทั้งด้านร่างกายและจิตใจ การแสดงความโกรธภายนอกสามารถพบได้จากการแสดงออกทางสีหน้า ภาษากาย การตอบสนองทางสรีรวิทยา และบางครั้งเป็นการแสดงความก้าวร้าวในที่สาธารณะ การแสดงออกทางสีหน้าอาจมีตั้งแต่การขมวดคิ้วด้านในไปจนถึงการขมวดคิ้วเต็มที่[6] คนส่วนใหญ่ที่ประสบกับความโกรธอธิบายว่าการตื่นตัวของความโกรธนั้นเป็นผลมาจาก "สิ่งที่เกิดขึ้นกับตนเอง" ส่วนนักจิตวิทยาบ่งชี้ว่าบุคคลที่โกรธสามารถเข้าใจผิดได้ง่าย ๆ เพราะความโกรธทำให้สูญเสียความสามารถในการการติดตามประเมินตัวเองและความสามารถในการสังเกตเชิงปรวิสัย[7]
นักจิตวิทยาสมัยใหม่มองว่าความโกรธเป็นอารมณ์ปกติ เป็นธรรมชาติ และมีวุฒิภาวะที่มนุษย์ทุกคนต้องประสบในบางเวลา และเป็นสิ่งที่มีคุณค่าต่อการเอาชีวิตรอด ความโกรธที่ไม่สามารถควบคุมได้อาจส่งผลเสียต่อคุณภาพชีวิตส่วนบุคคลหรือทางสังคม [7][8] และส่งผลเสียต่อคนรอบข้างด้วย นักปรัชญาและนักเขียนหลายคนเตือนเรื่องความโกรธที่เกิดขึ้นเองและควบคุมไม่ได้ แต่ก็ยังมีความไม่เห็นพ้องกันในเร่ื่องคุณค่าที่แท้จริงของความโกรธ[9] ประเด็นเรื่องการจัดการความโกรธมีการเขียนไว้ตั้งแต่สมัยของนักปรัชญายุคแรก ๆ แต่นักจิตวิทยาสมัยใหม่มีความเห็นตรงกันข้ามกับนักเขียนในยุคแรก ๆ โดยชี้ให้เห็นถึงผลเสียที่อาจเกิดขึ้นของการอดกลั้นความโกรธ[9]