Dragutin Ilić
From Wikipedia, the free encyclopedia
Dragutin J. Ilić (nekada: Ilijć; Beograd, 2. februar[1] ili 14. februar[2] 1858. — 1. mart 1926) bio je srpski književnik, dramaturg, novinar i političar.[3] Između ostalog, pisac je prve naučnofantastične drame na svetu Posle milion godina (1889).[4]
Biografija
Potiče iz poznate pesničke porodice Ilića: otac mu je bio Jovan Ilić, a brat Vojislav Ilić. Počeo je da piše još od gimnazijskih dana sarađujući u časopisima Javor i Otadžbina.
Najviše zanimanja u pisanju pokazao je za poeziju i dramu. Narodno pozorište u Beogradu je 1. mart 1881. izvelo njegovu dramu Vukašin. Na istoj pozornici je do 1906. izvedeno desetak njegovih dramskih dela.
Na povlačenje iz književne javnosti dobrim delom uticalo je to što ga Jovan Skerlić nije uvrstio u svoju Istoriju nove srpske književnosti. Pred kraj života Ilić se potpuno povukao provodeći buran život i negirajući grupu okupljenu oko Srpskog književnog glasnika, što je dodatno uticalo na rani književni zaborav.
Iz političkih razloga 1888. prebegao je u Rumuniju radeći kao konobar i trgovački pomoćnik. Nakon toga je otišao u Zagreb radeći u listu Srbobran, a 1889. se vraća u Srbiju gde više nije mogao naći posao u državnoj službi. Nedugo zatim po drugi put je emigrirao, sada u Sremske Karlovce. Sarađivao je u časopisima Brankovo kolo, Bosanska vila, Zora, Nada, Zastava te u Letopisu Matice srpske.
Od 1901. u Bukureštu pokreće list Pravoslavni istok koji je izlazio na ruskom i francuskom jeziku, a bio je namenjen ruskoj publici za obaveštavanje o propustima ruske politike na Balkanu. List je uskoro bio zabranjen, a Ilić se vraća u Srbiju i ponovo se bavi književnim radom.
Za vreme Prvog svetskog rata odlazi u Rusiju gde vodi propagandu o borbi Srbije, a u Odesi prikuplja jugoslovenske dobrovoljce. Već zaboravljen u književnoj stvarnosti, umro je 1926. godine.
- Delo
Pisao je pesme, romane, pripovetke, putopise i drame. Budući da je bio jako dobar poznavalac pozorišta, pisao je referate i kritike o pojedinim predstavama kao i pozorištu uopšte. Napisao je 13 drama, najčešće s motivima prolaznosti i tragičnosti koje su rezultat njegovog nezadovoljstva okolinom, ali i samim sobom. Njegovi likovi uglavnom su u borbi sa društvenom sredinom u kojoj se nalaze.
Bibliografija

- Vukašin (1882), drama
- Jakvinta (1883), drama
- Pesme (1884)
- Pribislav i Božana (1887), drama
- Otmica (1887), jednočinska drama
- Poslednji borac (1889), spev
- Posle milijon godina (1889), drama
- Ženidba Miloša Obilića (1898), drama
- Za veru i slobodu (1890), drama
- Tri deputacije (1906), aktovka
- Novele (1892)
- Lihvarka (1895), komedija
- Poslednji prorok (1896), biografija proroka Muhameda
- Saul (igrana 1900, štampana 1906), drama
- Hadži Đera (1904), roman
- Ženik slobode (1904), drama
- Viđenje Karađorđevo (1904), drama
- Uspomene iz Rumunije (1904, 1905), memoari
- Neznani gost (1907), drama
- Hadži Diša (1908), roman
- Zaječarska buna (1909), memoari
- Osvećeno Kosovo (1913), zbirka poema
- Pesma jednog života (1916), roman, objavljeno kao Autobiografija odlazećega 1994. godine, iz rukopisa priredio i objavio Sava Damjanov
- Sekund večnosti, istočnjački roman (1921)
- Smrt kralja Vladimira (1925), spev
Izvori
Literatura
Vanjske veze
Wikiwand - on
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.