Rano hrišćanstvo i helenizam
From Wikipedia, the free encyclopedia
Rano hrišćanstvo i helenizam opisuje složen odnos grčko-rimske helenističke civilizacije i nove hrišćanske vere, tokom prva četiri veka naše ere. Tokom ovog dugog istorijskog procesa hrišćanstvo je helenizovano, a helenska civilizacija hristijanizovana.[1] Proces hristijanizacije Rimskog carstva, unutar kojeg se govorio grčki jezik, nije bio jednostran, jer je istovremeno značio helenizaciju hrišćanske religije.[2]
Hrišćanski apologeti su nastojali da jezikom helenističke filozofije učine kršćanstvo što shvatljivijim paganskim obrazovanim krugovima, čime su započeli proces helenizacije kršćanstva.[3] Verner Jeger dokazuje da je helenistička ekspanzija grčke kulture bila neophodan preduslov za proširenje hrišćanstva kao svetske religije. Jeger smatra da je helenizacija ranog hrišćanstva bila nužna, ukazujući na sličnosti grčke filozofije i hrišćanskih verovanja i njihovu složenu sintezu grčke i hrišćanske misli u delima Klimenta, Origena i Grigorija Niskog.[1]
Neki ne gledaju tako blagonaklono na odnos hrišćanstva i helenizma, podsećajući da je hrišćanstvo ugasilo nauku, i uništilo filozofiju, donoseći takozvano srednjevekovno Mračno doba, koje je trajalo čitav milenijum.[4] Kada su preuzeli vlast, hrišćani su u 4. veku spalili Aleksandrijsku biblioteku,[5] a u 5. veku zatvorili Platonovu Akademiju.[4]