From Wikipedia, the free encyclopedia
Bahia (portugalski: Estado da Bahia) je jedna od 26 Saveznih država Brazila, koja se nalazi na sjeveroistoku zemlje od Atlanskog oceana do Brazilske visorovani na prosječnoj nadmorskoj visini od 838 metara[1]
Bahia | |
---|---|
![]() | |
U sastavu | Brazila |
Upravni oblik | Savezna država |
Službeni jezik | portugalski |
Glavni grad | Salvador |
Governador | Ibaneis Rocha Barros |
Površina | 564.760.429 km² |
Stanovništvo | 14.141.626 |
Gustoća | 25.040 stanovnika na km² |
Sa sjevera graniči sa Piauíom i Pernambucom, sa sjeveroistoka sa Alagoasom i Sergipeom, sa istoka sa Atlanskim oceanom. Na jugu graniči sa državama; Espírito Santo i Minas Gerais i sa zapada sa Goiásom i Tocantinsom.[2]
Bahia je svojom površinom od 564.760,429 km², i brojem stanovnika - 14,141,626 jedna od najvećih brazilskih država.[3]
Administrativni centar države je grad Salvador koji ima 2,417,678 stanovnika.[4] Bahia je danas administrativno podjeljena na 417 općina.
Portugalska kolonizacija tog kraja počela je iz Zaljeva Svih Svetih (Baía de Todos os Santos) po kome je dobila svoje današnje ime Bahia.[2]
Prvi generalni guverner tadašnjih četiri kapetanija Tomé de Souse - 1549. osnovao je Salvador kao svoju prijestolnicu. Prve poljoprivredne kulture koje se isplatilo transportirati jedrenjacima u Evropu bile su šećerna trska i duhan, zbog tog su oko zaljeva u Recôncavu, podignute brojne plantaže. Kolonizacija relativno suhe unutrašnjosti počela je u 18. vijeku osnivanjem rančeva. Prava navala novih kolonista počela je nakon otkrića zlata i dijamanata kod Dijamantine.[2]
Kada je 1822. proglašeno Brazilsko Carstvo, Bahia su još uvijek bila u rukama elite lojalne Portugalu, zbog tog su carske trupe u [[julu 1823. zauzele Salvador, i proglasile Bahiu jednom od carskih provincija. Bahia je postala jedna od saveznih država Brazilske republike 1889.[2]
Tokom 1890-ih u Bahiji se razbuktao pokret karizmatičnog svećenika Antonia Conselhiera koji se sa svojim sljednenicima povukao u zabačeni Canudos i odbijao bilo kakvo uplitanje države u život svoje komune koja je narasla na 30,000 obespravljenih siromaha. Država je njeov pokret ugušila u krvi 1897. O tom događaju koji je danas znan kao Rat Canudosa, pisao je peruanski pisac Mario Vargas Llosa i brojni brazilski pisci.[2]
Tokom 19. vijeka došlo je do oživljavanja poljoprivrede i velike jagme za šećernom trskom, kavom i pamukom, Nakon tog je kakaovac postao jako tražen, pa su se na jugu krčile šume za plantaže kakaovca. Kaučuk je postao tražen početkom 20. vijeka, pa su se intenzivno osnivale takve plantaže. Sve do početka 21. vijeka, poljoprivreda je bila najvažnija privredna grana, danas većina prihoda dolazi od industrije, trgovine i turizma.[2]