Tangara – rodzaj ptaków z podrodziny tanagr (Thraupinae) w rodzinie tanagrowatych (Thraupidae).
Szybkie fakty Domena, Królestwo ...
Tangara[1] |
Brisson, 1760[2] |
|
![Ilustracja](//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/59/Flickr_-_Dario_Sanches_-_SA%C3%8DRA-SETE-CORES_%28Tangara_seledon%29.jpg/240px-Flickr_-_Dario_Sanches_-_SA%C3%8DRA-SETE-CORES_%28Tangara_seledon%29.jpg) Przedstawiciel rodzaju – tangarka seledynowa (T. seledon) |
Systematyka
|
Domena
|
eukarionty |
Królestwo
|
zwierzęta |
Typ |
strunowce |
Podtyp |
kręgowce |
Gromada |
ptaki |
Podgromada |
Neornithes |
Infragromada |
ptaki neognatyczne |
Rząd |
wróblowe |
Podrząd |
śpiewające |
Rodzina |
tanagrowate |
Podrodzina |
tanagry |
Rodzaj |
Tangara |
Typ nomenklatoryczny |
Tanagra tatao Linnaeus, 1766 (= Aglaia paradisea Swainson, 1837[uwaga 1]) |
Synonimy |
- Calliste F. Boie, 1826[3]
- Aglaia Swainson, 1827[4]
- Caliste C.L. Brehm, 1832[5]
- Tanagrella Swainson, 1837[6]
- Calospiza G.R. Gray, 1840[7]
- Callispiza Agassiz, 1846[8]
- Hypothlypis Cabanis, 1847[9]
- Gyrola Reichenbach, 1850[10]
- Chrysothraupis Bonaparte, 1851[11]
- Tatao Bonaparte, 1851[12]
- Euprepiste P.L. Sclater, 1851[13]
- Diva P.L. Sclater, 1854[14]
|
|
Gatunki |
|
|
|
Zamknij
Rodzaj obejmuje gatunki występujące w Ameryce[15].
Długość ciała 12–14 cm; masa ciała 12,5–31 g[16].
Etymologia
- Tangara: nazwa Tangara oznaczająca w języku tupi „tancerza, który odwraca się i obraca”, stosowana dla gorzyków, ale później (Marcgrave, 1648) używana również w odniesieniu do innych jasno upierzonych ziębo-podobnych ptaków[17].
- Calliste (Caliste): gr. καλλιστος kallistos „bardzo piękny”, forma wyższa od καλος kalos „piękny”[18]. Gatunek typowy: Tanagra tricolor J.F. Gmelin, 1789 (= Tanagra Seledon Statius Müller, 1776).
- Tanagrella: zdrobnienie nazwy rodzaju Tanagra Linnaeus, 1764 (tanagra)[19]. Gatunek typowy: Tanagra cyanomelas zu Wied, 1830[uwaga 2]
- Aglaia: gr. αγλαια aglaia „piękno, splendor”, od αγλαος aglaos „wspaniały” (w mitologii greckiej Aglaja była jedną z trzech Charyt. Aglaja, Eufrozyna i Taleja, boginie wdzięku, piękna i radości, były córkami Zeusa i Eurynome)[20]. Gatunek typowy: Tanagra tatao Linnaeus, 1766 (= Aglaïa Chilensis Vigors, 1832).
- Calospiza (Callispiza): gr. καλος kalos „piękny”; σπιζα spiza „zięba”, od σπιζω spizō „ćwierkać”[21]. Gatunek typowy: Tanagra tricolor J.F. Gmelin, 1789 (= Tanagra Seledon Statius Müller, 1776).
- Hypothlypis: gr. ὑπο hupo „nieco, trochę”; θλυπις thlupis „nieznany, mały ptak”, być może rodzaj małej zięby. W ornitologii thlypis oznacza albo ptaka z rodziny gajówek, albo, jak w tym przypadku, cienkodziobą tanagrę[22]. Nowa nazwa dla Tanagrella.
- Gyrola: epitet gatunkowy Fringilla gyrola Linnaeus, 1758; zdrobnienie łac. gyrus „pierścień, okrąg”, od gr. γυρος guros „obręcz, pierścień”[23]. Gatunek typowy: Fringilla gyrola Linnaeus, 1758.
- Chrysothraupis: gr. χρυσος khrusos „złoto”; θραυπις thraupis „niezidentyfikowany, mały ptak”, być może typ jakiejś zięby, wspomniany przez Arystotelesa. W ornitologii thraupis oznacza „tanagrę”[24]. Gatunek typowy: Chrysothraupis icterocephala Bonaparte, 1851.
- Tatao: epitet gatunkowy Tanagra tatao Linnaeus, 1766; być może toponim (z Meksyku, Brazylii lub wysp z basenu Morza Karaibskiego?), etymologia nieznana[25]. Gatunek typowy: Tanagra tatao Linnaeus, 1766 (= Aglaïa Chilensis Vigors, 1832).
- Euprepiste: gr. ευπρεπιστος euprepistos „bardzo ładny”, forma wyższa od ευπρεπης euprepēs „przystojny, urodziwy”, od ευ eu „dobry”; πρεπω prepō „rzucać się w oczy”[26]. Gatunek typowy: Tanagra brasiliensis Linnaeus, 1766[uwaga 3].
- Diva: epitet gatunkowy Tanagra diva Lesson, 1844[27]; łac. diva „bogini”, od divus „bóg”[27]. Gatunek typowy: Tanagra (Euphone?) Vassorii Boissonneau, 1840.
Podział systematyczny
Do rodzaju należą następujące gatunki[28]:
- Tangara vassorii (Boissonneau, 1840) – tangarka modra
- Tangara nigroviridis (Lafresnaye, 1843) – tangarka berylowa
- Tangara dowii (Salvin, 1863) – tangarka łuskowana
- Tangara fucosa Nelson, 1912 – tangarka zielonoucha
- Tangara cyanotis (Sclater,PL, 1858) – tangarka modrobrewa
- Tangara labradorides (Boissonneau, 1840) – tangarka lśniąca
- Tangara rufigenis (P.L. Sclater, 1857) – tangarka rdzawolica
- Tangara gyrola (Linnaeus, 1758) – tangarka rudogłowa
- Tangara lavinia (Cassin, 1858) – tangarka rdzawoskrzydła
- Tangara chrysotis (Du Bus, 1846) – tangarka złotoucha
- Tangara xanthocephala (von Tschudi, 1844) – tangarka żółtoucha
- Tangara parzudakii (Lafresnaye, 1843) – tangarka ognistogłowa
- Tangara arthus Lesson, 1831 – tangarka złota
- Tangara florida (P.L. Sclater & Salvin, 1869) – tangarka szmaragdowa
- Tangara icterocephala (Bonaparte, 1851) – tangarka cytrynowa
- Tangara johannae (Dalmas, 1900) – tangarka modrowąsa
- Tangara schrankii (von Spix, 1825) – tangarka złoto-zielona
- Tangara inornata (Gould, 1855) – tangarka szara
- Tangara mexicana (Linnaeus, 1766) – tangarka żółtobrzucha
- Tangara chilensis (Vigors, 1832) – tangarka zielonogłowa
- Tangara callophrys (Cabanis, 1849) – tangarka hiacyntowa
- Tangara velia (Linnaeus, 1758) – tangarka jasnorzytna
- Tangara cyanocephala (Statius Muller, 1776) – tangarka czerwonoszyja
- Tangara cyanoventris (Vieillot, 1819) – tangarka czarnogardła
- Tangara desmaresti (Vieillot, 1819) – tangarka czarnoczelna
- Tangara fastuosa (Lesson, 1832) – tangarka wspaniała
- Tangara seledon (Statius Muller, 1776) – tangarka seledynowa
Tangara, [w:] Integrated Taxonomic Information System (ang.). M.J. Brisson: Ornithologie, ou, Méthode contenant la division des oiseaux en ordres, sections, genres, especes & leurs variétés: a laquelle on a joint une description exacte de chaque espece, avec les citations des auteurs qui en ont traité, les noms quils leur ont donnés, ceux que leur ont donnés les différentes nations, & les noms vulgaires. T. 3. Parisiis: Ad Ripam Augustinorum, apud Cl. Joannem-Baptistam Bauche, bibliopolam, ad Insigne S. Genovesae, & S. Joannis in Desert, 1760, s. 3. (fr.). Ch.L. Brehm: Handbuch für den Liebhaber der Stuben-, Haus- und aller der Zähmung werthen Vögel: enthaltend die genauesten Beschreibungen von 200 europäischen Vögelarten und eine gründliche, auf vielen neuen Beobachtungen beruhende Anweisung, die in- und ausländischen Vögel zu fangen, einzugewöhnen, zu füttern, zu warten, fortzupflanzen, vor Krankheiten zu bewahren und von denselben zu heilen. Ilmenau: Druck und Verlag von Bernh. Friedr. Voigt, 1832, s. xxi, 392. (niem.). L. Agassiz: Nomenclator zoologicus: continens nomina systematica generum animalium tam viventium quam fossilium, secundum ordinem alphabeticum disposita, adjectis auctoribus, libris, in quibus reperiuntur, anno editionis, etymologia et familiis, ad quas pertinent, in singulis classibus. Soloduri: Jent et Gassmann, 1842–1847, s. 60. (łac.). H.G.L. Reichenbach: Avium systema naturale. Das natürliche system der vögel mit hundert tafeln grösstentheils original-abbildungen der bis jetzt entdecken fast zwölfhundert typischen formen. Vorlaüfer einer iconographie der arten der vögel aller welttheile. Dresden und Leipzig: Expedition der vollständigsten naturgeschichte, 1850, s. lxxvii. (niem.). S. Hilty: Family Thraupidae (Tanagers). W: J. del Hoyo, A. Elliott & D.A. Christie: Handbook of the Birds of the World. Cz. 16: Tanagers to New World Blackbirds. Barcelona: Lynx Edicions, 2011, s. 213–216, 218–222, 226–227, 231, 233, 235–236, 239, 241. ISBN 978-84-96553-78-1. (ang.).
Identyfikatory zewnętrzne: