Loading AI tools
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Sylfik białoczuby[3][4] (Lophornis adorabilis) – gatunek małego ptaka z podrodziny paziaków w rodzinie kolibrowatych (Trochilidae). Występuje w Ameryce Centralnej. Jest klasyfikowany jako gatunek najmniejszej troski (LC, ang. Least Concern).
Lophornis adorabilis[1] | |||
Salvin, 1870 | |||
![]() Samiec | |||
![]() Samica | |||
Systematyka | |||
Domena | |||
---|---|---|---|
Królestwo | |||
Typ | |||
Podtyp | |||
Gromada | |||
Podgromada | |||
Infragromada | |||
Rząd | |||
Rodzina | |||
Podrodzina | |||
Plemię | |||
Rodzaj | |||
Gatunek |
sylfik białoczuby | ||
Synonimy | |||
| |||
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2] | |||
![]() | |||
Zasięg występowania | |||
![]() |
Takson ten po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego opisał angielski przyrodnik Osbert Salvin w 1870 roku na łamach „Proceedings of the Zoological Society of London”. Autor nadał ptakowi nazwę Lophornis adorabilis, uznając go za gatunek najbliższy do sylfika wspaniałego (L. magnificus), a jako miejsce typowe podał Bugaba w prowincji Chiriquí w Panamie[5][6]. Nie wyróżnia się podgatunków[7][8][9][10].
Sylfik białoczuby jest małym ptakiem o długim, prostym i cienkim pomarańczowym dziobie z czarnym zakończeniem. Tęczówki czarne. Nogi i stopy czarniawe. Występuje dymorfizm płciowy. Samiec ma czoło i okolice dzioba miedziano-brązowe. Na głowie biały prosty czub. Tył głowy i górne części ciała brązowozielone, na zadzie biały pas. Pokrywy nadogonowe fioletowo-brązowe. Ogon zaokrąglony, sterówki kasztanowo-rude z brązowymi krawędziami. Gardło, podgardle, boki szyi opalizujące zielone. Posiada charakterystyczne cienkie i dosyć długie, zielone kępki policzkowe. Na piersi białawy śliniak, reszta dolnych części ciała cynamonowo-rdzawa z zielonymi plamkami na bokach. Samica jest bardziej matowa, nie ma ani grzebienia, ani kępek policzkowych. Górna część głowy ciemnobrązowa. Gardło i pierś białe, gardło z brązowozielonymi kropkami. Brzuch i boki rude. Na grzbiecie białawo-rudy pas. Górna część dzioba czarna. Młode osobniki podobne do samic, ale bardziej matowe, a młody samiec ma gardło bardziej zielone niż u dorosłych. Długość ciała 7 cm, masa ciała około 2,7 g[7].
Sylfik białoczuby występuje w Kostaryce i zachodniej Panamie – na zachodnich stokach Cordillera de Talamanca na północ po Kordylierę Środkową. Zasięg występowania (EOO, Extent of Occurrence) według szacunków organizacji BirdLife International obejmuje 27,2 tys. km². Górna granica występowania określana jest na 1200 m n.p.m.[7][13][14]
Sylfik białoczuby występuje w wilgotnych lasach wiecznie zielonych pierwotnych oraz wtórnego wzrostu, głównie w koronach drzew, wzdłuż krawędzi lasu. Niewiele wiadomo o diecie tego gatunku, składa się głównie z nektaru kwiatów roślin z rodzajów Vochysia, Lonchocarpus, Stachytarpheta i Inga, skład diety uzupełniają stawonogi: małe owady i pająki[7]. Długość pokolenia jest określana na 2,7 roku[13].
Okres lęgowy najprawdopodobniej od grudnia do lutego. Gniazda w formie niewielkiego otwartego kielicha, który z zewnątrz utkany jest porostami i pajęczyną, buduje na drzewach nawet do wysokości 18 m nad powierzchnią ziemi. W lęgu 2 białe jaja. Wysiadywaniem jaj i opieką nad pisklętami zajmuje się wyłącznie samica. Pisklęta opuszczają gniazdo po 21–22 dniach od wyklucia[7].
W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych IUCN sylfik białoczuby jest klasyfikowany jako gatunek najmniejszej troski (LC, ang. Least Concern). W 2019 roku organizacja Partners in Flight szacowała liczebność jego populacji na więcej niż 20 000, a mniej niż 49 999 dorosłych osobników, zaś trend liczebności populacji oceniła jako umiarkowanie spadkowy. Gatunek ten opisywany jest jako rzadki[2].
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Every time you click a link to Wikipedia, Wiktionary or Wikiquote in your browser's search results, it will show the modern Wikiwand interface.
Wikiwand extension is a five stars, simple, with minimum permission required to keep your browsing private, safe and transparent.