Loading AI tools
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Reggiane Re.2005 Sagittario (wł.: łucznik) – włoski samolot myśliwski z okresu II wojny światowej, ostatni model produkowany seryjnie z serii zapoczątkowanej samolotem Reggiane Re.2000. Pomimo zewnętrznego podobieństwa do poprzednich modeli, był całkowicie nową konstrukcją.
![]() Reggiane Re.2005 | |
Dane podstawowe | |
Państwo | |
---|---|
Producent |
Reggiane |
Typ | |
Konstrukcja |
dolnopłat o konstrukcji metalowej |
Załoga |
1 |
Historia | |
Data oblotu |
10 maja 1942 |
Lata produkcji | |
Dane techniczne | |
Napęd |
tłokowy silnik rzędowy Fiat RA. 1050 RC. 58 Tifone |
Moc |
1475 KM (1083kW)startowa |
Wymiary | |
Rozpiętość |
11 m |
Długość |
8,73 m |
Wysokość |
3,15 m |
Powierzchnia nośna |
20,4 m² |
Masa | |
Własna |
2600 kg |
Startowa |
3560 kg |
Osiągi | |
Prędkość maks. |
565 km/h na 2000 m |
Prędkość przelotowa |
515 km/h |
Prędkość wznoszenia |
1100 m/min |
Pułap |
12 000 m |
Zasięg |
1250 km |
Dane operacyjne | |
Uzbrojenie | |
3 działka kal. 20 mm 2 wkm kal. 12,7 mm 630 kg bomb | |
Rzuty | |
![]() |
Prace projektowe rozpoczęły się w 1941 roku. Plany maszyny były gotowe w grudniu 1941 roku, a płatowiec bez silnika już w lutym 1942 roku. Całkowicie odmienną konstrukcją od wcześniejszych w samolotach Reggiane było podwozie. O ile poprzednie podwozie główne chowało się do tyłu poprzez obrót o 90 stopnie, to teraz z uwagi na rozmieszczenie uzbrojenia w skrzydłach było to niemożliwe i przyjęto koncepcję taką jak w Messerschmitt Bf 109 lub Supermarine Spitfire, czyli chowało się w kierunku końcówek skrzydła[1]. Samolot miał też wciągane kółko ogonowe. Napęd stanowił produkowany na licencji pod oznaczeniem FIAT RA.1050 RC.58 Tifone niemiecki silnik DB-605A (używany w samolocie Messerschmitt Bf 109G). Silnik zamontowano dopiero w kwietniu 1942 roku, z uwagi na to, że zaginął w transporcie i został odnaleziony dopiero w Mediolanie[2] i prototyp (MM494) oblatano 10 maja 1942 r[3]. Podczas testów osiągnął on prędkość maksymalną 678 km/h a w nurkowaniu 980 km/h[4]. Natychmiast po oblataniu samolot skierowano do produkcji. Pomimo doskonałych osiągów i właściwości w 1942 roku zamówiono tylko 3 kolejne prototypy i 16 maszyn przedseryjnych. W związku z powyższym w firmie Reggiane rozważano możliwość sprzedaży na eksport. Wstępnie rozważano sprzedaż licencji i zamówiono 50 egzemplarzy do Szwecji, ale ostatecznie do zawarcia kontraktu nie doszło z uwagi na niemożność spełnienia żądań co do terminów dostaw[1]. W lutym 1943 roku, pod naciskiem Niemiec, zamówiono 16 maszyn serii 0 oraz 750 maszyn seryjnych.
W kwietniu 1943 na drugim prototypie (MM495) zamontowano oryginalny niemiecki silnik DB.605 ze śmigłem VDM od Bf 109G. Maszyna ta osiągnęła w testach prędkość 720 km/h na 7300 m. Po zakończeniu prób był on wykorzystywany przez Luftwaffe do obrony pól naftowych w Rumunii[4].
Pierwsze seryjne maszyny Re.2005 seria 0 dostarczono w maju 1943 roku. W momencie kapitulacji Włoch 8 września 1943 roku, ukończono budowę 34 maszyn seryjnych serii 0. Po kapitulacji produkcję na żądanie Niemiec kontynuowano, ale nie wiadomo ile jeszcze egzemplarzy wyprodukowano[1]..
Samoloty Re.2005 były wykorzystywane do obrony Sycylii, a następnie Neapolu i Rzymu. Nieliczne egzemplarze znalazły się w lotnictwie Włoskiej Republiki Socjalnej, operując z lotniska Bresso koło Mediolanu. Kilka samolotów Re.2005 o numerach MM096100-04 i MM096106-1 walczyło jeszcze w specjalnej eskadrze obrony Berlina w listopadzie 1944 roku. Jeden egzemplarz został przewieziony w 1945 do USA, gdzie został poddany testom i uznany za jeden z najlepszych samolotów myśliwskich na świecie.
Reggiane Re.2005 był jednomiejscowym, jednosilnikowym dolnopłatem konstrukcji całkowicie metalowej z chowanym klasycznym podwoziem z kółkiem ogonowym. Napędzany był 12-cylindrowym silnikiem rzędowym Fiat RA. 1050 RC. 50 Tifone. Uzbrojenie składało się z dwóch karabinów maszynowych Breda-SAFAT kal. 12,7 mm umieszczonych w kadłubie nad silnikiem, jednego działka Mauser MG 151 kal. 20 mm strzelającego przez wał śmigła i dwóch takich działek w skrzydłach. Możliwe było również podwieszenie bomby 630 kg na zaczepie pod kadłubem lub dwóch bomb po 160 kg pod skrzydłami.