Ponary[1] (lit. Panerių seniūnija, Paneriai) – lewobrzeżna dzielnica administracyjna Wilna, położona na zachód od Wilczej Łapy; obejmuje Ponary, Wakę.
Szybkie fakty Państwo, Okręg ...
Starostwo Wilna
|
![Thumb](//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/78/Lithuania_Ponary_Monument.jpg/180px-Lithuania_Ponary_Monument.jpg) Pomnik polskich ofiar w Ponarach |
Państwo
|
Litwa
|
Okręg
|
wileński
|
Rejon |
Wilno |
Miasto |
Wilno |
Zarządzający |
Audrius Miceika |
Powierzchnia |
84,94 km² |
Populacja • liczba ludności |
8900
|
• gęstość |
102 os./km² |
Położenie na mapie Wilna
![Thumb](//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/be/Vilniaus_paneriai.png/240px-Vilniaus_paneriai.png) |
|
Zamknij
Dobra nadane kapitule katedralnej wileńskiej przez Władysława II Jagiełłę w 1390 roku[2]. Dobra refekcyjne kapituły wileńskiej[3].
W dwudziestoleciu międzywojennym Ponary były cichą miejscowością wypoczynkową; obecnie jest to dzielnica Wilna – częściowo zalesiona, o zabudowie willowej, dzieląca się na Ponary Dolne i Górne. Stacja kolejowa.
W czasie II wojny światowej las w Ponarach był miejscem masowych mordów organizowanych przez Niemców i kolaborujących z nimi Litwinów (rekrutujących się spośród szaulisów). Zginęło tam około 80 tysięcy osób, głównie polskich Żydów (ok. 72 tys.), a także około 1,5–2 tys. Polaków[4].
Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej. T. 1: Województwo wileńskie. Warszawa: Główny Urząd Statystyczny, 1938, s. 63.
Waldemar Franciszek Wilczewski, Rejestr dymów dóbr duchowieństwa katolickiego diecezji wileńskiej z 1673 roku, w: Nasza Przeszłość, t. 103, 2005 s. 147.
Biskupstwo wileńskie od jego założenia aż do dni obecnych, zawierające dzieje i prace biskupów i duchowieństwa djecezji wileńskiej, oraz wykaz kościołów, klasztorów, szkół i zakładów dobroczynnych i społecznych. Opracował ks. Jan Kurczewski, Wilno 1912, s. 105.
Monika Tomkiewicz: Zbrodnia w Ponarach 1941–1944. Warszawa: Instytut Pamięci Narodowej, 2008, s. 215–216. ISBN 978-83-60464-91-5.