Loading AI tools
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Małopłytkowość (łac. thrombocytopenia) – objaw chorobowy polegający na niedoborze płytek krwi.
Przyjmuje się, że 30 000 płytek/μl wystarcza do utrzymania prawidłowej hemostazy[1] (przy normie od 200 000/μl do 300 000/μl).
Nie ma bezpośredniej zależności między liczbą płytek krwi a nasileniem krwawień. Jeżeli ich liczba nie spada poniżej 30 000/μl, a występuje jawna skaza krwotoczna, należy poszukiwać dodatkowych przyczyn krwawień. Jednocześnie małopłytkowość jest najczęstszą ze skaz krwotocznych.
Przyczyną małopłytkowości może być
Niezależnie od przyczyn, małopłytkowość przebiega podobnie i jest charakterystyczna. Nagle i bez urazów mogą pojawić się wybroczyny w skórze i w błonach śluzowych. Najwięcej będzie ich widać na kończynach i na tułowiu. Pojawią się też pierścieniowate wylewy w miejscach nakłuć, podbiegnięcia krwawe oraz nawracające krwawienia z dziąseł, nosa, przewodu pokarmowego. Może występować krwiomocz. Pojawiać się mogą krwotoki z dróg rodnych. Wystąpić mogą krwawienia do ośrodkowego układu nerwowego (bardzo groźne, mogą być przyczyną śmierci).
Małopłytkowość dotyka kilku procent noworodków, a jej odsetek wśród pacjentów trafiających do oddziałów intensywnej terapii dla niemowląt jest znaczny. Zwykle problem ma łagodny przebieg i ustępuje bez konsekwencji. Większość przypadków małopłytkowości obejmuje wcześniaki, które ucierpiały na skutek niewydolności łożyska i/lub niedotlenienia. Pozostałe powody, tj. alloimmunologiczne, genetyczne, autoagresyjne, hemolityczne, infekcyjne, DIC i inne, stanowią mniejszość przypadków[2].
Małopłytkowość pojawiająca się po 72 godzinach od narodzin jest często wynikiem toczącej się sepsy lub martwiczego zapalenia jelit (NEC)[2]. W przypadku infekcji pomocne mogą okazać się badania PCR, które można wykonać stosunkowo szybko i w panelach; pozwalają one również wykryć geny oporności na określone antybiotyki. Patogenami posocznicy mogą być wirusy, bakterie i grzyby, np. CMV[2], wirus różyczki[2], HIV[2], Staphylococcus sp.[3], Enterococcus sp.[3], Streptococcus agalactiae (GBS)[2], Streptococcus viridans[4], Listeria monocytogenes[5], Escherichia coli[2][3], Haemophilus influenzae[2], Klebsiella pneumoniae[3], Pseudomonas aeruginosa[3][6], Yersinia enterocolitica[6], Borrelia burgdorferi[4], Candida sp.[3], Toxoplasma gondii[2]. Stopień małopłytkowości może być skorelowany z rodzajem patogenu; silniejsze objawy występują przy infekcji grzybiczej oraz bakteriami gram ujemnymi[3]. Do zakażenia noworodka może dojść w czasie porodu[7] lub przed nim, ale także za pośrednictwem mleka matki[8][9][10] bądź przy transfuzji[11][12].
Potencjalne zastosowanie wspomagające leczenie małopłytkowości, szczególnie w przypadku sepsy lub NEC, może mieć interleukina 11[2].
kod ICD10 | nazwa choroby |
---|---|
ICD-10: D69 | Plamica i inne skazy krwotoczne |
ICD-10: D69.0 | Plamica alergiczna |
ICD-10: D69.1 | Jakościowe defekty płytek |
ICD-10: D69.2 | Inne skazy niemałopłytkowe |
ICD-10: D69.3 | Samoistna plamica małopłytkowa |
ICD-10: D69.4 | Inne pierwotne małopłytkowości |
ICD-10: D69.5 | Małopłytkowość wtórna |
ICD-10: D69.6 | Nieokreślona małopłytkowość |
ICD-10: D69.8 | Inne określone skazy krwotoczne |
ICD-10: D69.9 | Skazy krwotoczne, nieokreślone |
ICD-10: Q87.2 | Zespoły wrodzonych wad rozwojowych dotyczące głównie kończyn |
ICD-10: P61.0 | Przemijająca małopłytkowość noworodka |
ICD-10: D82.0 | Zespół Wiskotta-Aldricha |