lista w projekcie Wikimedia Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Autonomia instytucjonalna uniwersytetów francuskich, w porównaniu z innymi państwami jest znacznie ograniczona, ponadto nie jest gwarantowana ani przepisami Konstytucji z 1958 r., ani postanowieniami preambuły Konstytucji z 1946 r., ani też postanowieniami Deklaracji Praw Człowieka i Obywatela. Francuski system szkolnictwa wyższego jest typowym systemem o przewadze władzy państwa nad szkołami wyższymi[1]. Pierwsze prawo o uniwersytetach z dnia 10 lipca 1896 r. nie przewidywało autonomii uczelni w ogóle[2]. Dopiero przepisy ustawy „Edgar Faure” nr 98 – 978 z dnia 12 listopada 1968 r. o szkolnictwie wyższym nadały uniwersytetom pewną autonomię w zakresie zarządzania, administrowania, kształcenia i finansów[3]. Autonomia uniwersytetów została zwiększona na podstawie przepisów ustawy „Savary” z dnia 26 stycznia 1984 r. o szkolnictwie[4], a także na podstawie kolejnych ustaw: z dnia 12 lipca 1999 r. o innowacyjności i badaniach naukowych[5] oraz ustawy nr 2007-1199 z dnia 10 sierpnia 2007 r. o wolności i odpowiedzialności uniwersytetów[6].
Za elementy autonomii finansowej uniwersytetów francuskich należy uznać: zobowiązanie władz publicznych do zapewnienia uczelniom publicznym środków finansowych niezbędnych do wykonywania ich zadań, prawo prowadzenia działalności gospodarczej niezależnie od działalności edukacyjnej i naukowej, prawo przenoszenia niewykorzystanych środków publicznych na kolejny rok oraz prawo do zbywania aktywów[7].
Obecnie
Struktura studiów od 2006 r. jest trzystopniowa[8].
Dostęp do studiów doktoranckich uzyskuje się po ukończeniu studiów magisterskich lub na podstawie specjalnego zezwolenia wydawanego studentom, którzy ukończyli studia na równorzędnym poziomie za granicą lub którym uznano dotychczasowe wykształcenie. Każdy doktorant ma obowiązek uczestniczyć w co najmniej 100 godzinach kursów, które z założenia przygotowują do udziału w projektach badawczych oraz pogłębiają wiedzę naukową[9].
Przed 2006
Przed wprowadzeniem trzystopniowego systemu studiów struktura studiów we Francji przedstawiała się następująco:
Licence (licencjat) – poziom matura + 3 lata studiów czyli poziom 6 według ISCED 2011;
Maîtrise – poziom matura + 4 lata studiów czyli poziom 6 według ISCED 2011[11];
Diplôme d’études approfondies (DEA – dyplom studiów pogłębionych[12]) – poziom matura + 5 lat studiów czyli poziom 7 według ISCED 2011[13].
Organem przedstawicielskim uczelni jest Konferencja Prezydentów Zakładów Szkolnictwa Wyższego (Conférence des chefs d’établissements de l’enseignement supérieur), która zrzesza członków Konferencji Prezydentów Uniwersytetów, członków Konferencji Dyrektorów Państwowych Wyższych Szkół Inżynierskich oraz innych członków reprezentujących szkoły francuskie za granicą, a także instytucje naukowe niebędące uniwersytetami[14].
Na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 lipca 1934 r. o warunkach przyznawania tytułu zawodowego inżyniera[15], Komisja do spraw Tytułów Inżynierskich (Commission des Titres d’Ingénieurs) zajmuje się oceną jakości kształcenia na kierunkach studiów kończących się uzyskaniem tego tytułu w uczelniach prywatnych, a na mocy przepisów ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. o szkolnictwie wyższym[16], również w uczelniach publicznych. W celu oceny pozostałych kierunków studiów utworzono Państwową Komisję do spraw Oceny Publicznych Placówek Naukowych, Kulturalnych i Zawodowych (Comité national d’évaluation des établissements publics à caractère scientifique, culturel et professionnel)[17]. W 2006 r. została ona połączona z Narodowym Komitetem Ewaluacji Nauki (Comité national d’évaluation de la recherche) i przekształcona w Agencję do spraw Oceny Badań i Kształcenia w Szkolnictwie Wyższym (Agence d’évaluation de l’enseignement supérieur et de la recherche)[18].
MonikaM.Stachowiak-KudłaMonikaM., Autonomia szkół wyższych a instytucjonalne mechanizmy zapewnienia jakości w Polsce i wybranych państwach europejskich, Warszawa: Difin, 2012, ISBN978-83-7641-599-4. Brak numerów stron w książce
Loi n°68-978 du 12 novembre 1968 dite Edgar Faure d’orientation de l’enseignement superieur, (JORF du 13.11.1968 page 10579). Brak numerów stron w książce
Loi n° 2007-1199 du 10 aoűt 2007 relative aux libertés et responsabilités des universités, J.O n° 185 du 11.08.2007 page 13468 texte n° 2. Brak numerów stron w książce
MonikaM.Stachowiak-KudłaMonikaM., JanuszJ.KudłaJanuszJ., Financial regulations and the diversification of funding sources in higher education institutions: selected European experiences, „Studies in Higher Education”, 0, 2015, s. 1-18, DOI:10.1080/03075079.2015.1119109, ISSN0307-5079 [dostęp 2015-12-17].
Loi du 10 juillet 1934 relative aux conditions de délivrance et à l’usage du titre d’ingénieur diplômé, JORF du 13.07.1934 page 7058. Brak numerów stron w książce
MonikaM.Stachowiak-KudłaMonikaM., Autonomia szkół wyższych a instytucjonalne mechanizmy zapewnienia jakości w Polsce i wybranych państwach europejskich, Warszawa 2012, ISBN978-83-7641-599-4. Brak numerów stron w książce
Wikiwand in your browser!
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Every time you click a link to Wikipedia, Wiktionary or Wikiquote in your browser's search results, it will show the modern Wikiwand interface.
Wikiwand extension is a five stars, simple, with minimum permission required to keep your browsing private, safe and transparent.