Sasanidzki katafrakt: jeździec nosi kolczugę, a koń okryty jest zbroją łuskowąKatafrakt imperium Sasanidów (z rzeźby w Iranie)Katafrakt w pełnej zbroi łuskowej
Katafraktów jako bardzo ciężką jazdę cechowała niewielka skuteczność w rejonach leśnych i podmokłych. Umieszczanie na ich drodze zamaskowanych dołów lub rowów skutecznie mieszało ich szyki, gdyż tak obciążone konie łatwo się przewracały.
Zalety
Pełna zbroja jeźdźca i wierzchowca sprawiała, że stanowili jednostkę bojową o dużej skuteczności.
Wady
Koszt wyposażenia był tak wysoki, że władcy często używali ich jedynie jako gwardii przybocznej.
Jeździec po utracie konia lub wielbłąda tracił praktycznie całą siłę bojową, a ciężka zbroja utrudniała walkę pieszo.
Wierzchowiec był łatwy do przewrócenia ze względu na wagę własnej zbroi i jeźdźca.
Pozbawienie jeźdźca kontroli nad koniem również powodowało utratę siły bojowej, dokonywano tego urywając bądź przecinając wodze.
Na rysunku ściennym (grafitto) z II w. n.e., odkrytym w Dura Europos w Mezopotamii, jeździec nosi hełm szpiczasty, który często zdobiono małą chorągiewką (tzw. jałowiec), zbroję karacenową z watowanymi osłonami ramion, w prawej ręce trzyma włócznię, a u lewego boku ma łuk refleksyjny. Konia okrywa kropierz z naszytymi płytkami[3].
Cataphracts and Clibanarii of the Ancient World (ang.)
Katafrakci na koniach w pełnej zbroi łuskowej
Tytus Liwiusz:Dzieje Rzymu od założenia miasta. Księgi XXXV-XL.Przełożył Mieczysław Brożek.Wrocław:Zakład Narodowy im. Ossolińskich i Wydawnictwo PAN,1981. ISBN83-04-00748-7.
MariuszMielczarek:Cataphracti and Clibanari.Łódź:Oficyna Naukowa MS,1993,seria:Studies on the History of the Ancient & Mediaeval Art of Warfare. ISBN83-85874-00-3. Brak numerów stron w książce