Izabela Neville
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Izabela Neville (ur. 5 września 1451[1], zm. 22 grudnia 1476[2][3]) – angielska arystokratka, księżna Clarence od 1469 r. jako żona Jerzego Plantageneta, brata króla Anglii Edwarda IV, starsza córka Ryszarda Neville'a i Anny de Beauchamp. Jej siostrą była Anna Neville, królowa Anglii w latach 1483-1485.
![]() | |
![]() | |
księżna Clarence | |
Okres |
od 11 lipca 1469 |
---|---|
Jako żona | |
Dane biograficzne | |
Dynastia |
Neville |
Data urodzenia | |
Data śmierci | |
Przyczyna śmierci |
gorączka połogowa lub suchoty |
Ojciec | |
Matka |
Anne de Beauchamp |
Rodzeństwo |
Anne Neville |
Małżeństwo | |
Dzieci |
Małgorzata, Edward, Anna, Ryszard |
Izabela Neville urodziła się w zamku Warwick, siedzibie hrabiów Warwick. W 1469 r. jej ojciec zaręczył ją z ewentualnym następcą angielskiego tronu, Jerzym, księciem Clarence, bratem obu królów: Edwarda IV i późniejszego Ryszarda III. Król był przeciwny temu małżeństwu, ponieważ przywiodło, i tak już potężnego Warwicka za blisko tronu. Ceremonia miała miejsce w sekrecie w Calais 11 lipca 1469 roku, przewodził nią jej wuj George Neville, arcybiskup Yorku. Dzięki małżeństwu Clarence połączył siły z Warwickiem oraz zdradziecko zawarł sojusz z Lancasterami dowodzonymi przez Małgorzatę Andegaweńską, królową małżonkę Henryka VI. Po ślubie siostry Izabeli, Anny Neville z Edwardem Westminsterskim, księciem Walii, Clarence ponownie przyłączył się do brata, zdając sobie sprawę, że teraz jest wątpliwe by został królem.
Izabela Neville poślubiła George'a Plantageneta, 1. księcia Clarence w Calais we Francji 11 lipca 1469 r.[4] Małżonkowie byli spokrewnieni: George i ojciec Izabeli byli ciotecznymi braćmi[5].
Izabela urodziła czworo dzieci:
Izabela Neville zmarła 22 grudnia 1476 r. dwa i pół miesiąca po narodzinach Ryszarda[3]. Przyczyną były suchoty lub gorączka poporodowa[7][3].
W kwietniu 1477 r. wdowiec po Izabeli oskarżył o morderstwo Ankarette Twynho, jedną z jej dwórek, która była protegowaną królowej Elżbiety Woodville[8][3]. Dwórkę stracono[7][3].
Jerzy w 1478 r. został skazany za zdradę stanu i utopiony w beczce małmazji[9][7].