Loading AI tools
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Emil Wilhelm Emilius Zinn Hartmann[1] (ur. 21 lutego 1836 w Kopenhadze, zm. 18 lipca 1898 tamże[1][2]) – duński kompozytor i organista.
Syn Johanna Petera Emiliusa Hartmanna[1][2]. Uczył się gry na organach i teorii u ojca oraz gry na fortepianie u Antona Rée[1][2]. Już jako dziecko komponował pieśni, w 1858 roku w katedrze kopenhaskiej wystawiono jego Passionssalme, a rok później premierę miał jego balet Fjeldstuen[1][2]. W latach 1860–1861 studiował w konserwatorium w Lipsku[2]. Od 1861 do 1871 roku był organistą w kościele św. Jana w Kopenhadze, a od 1871 do 1898 roku w kościele zamkowym w Christianborgu[1]. W sezonie 1891/1892 dyrygował koncertami Musikforeningen w Kopenhadze[2].
Odznaczony Orderem Danebroga w stopniu kawalera (1881)[3].
Za życia bardziej ceniony za granicą niż w ojczystym kraju, gdzie pozostawał w cieniu ojca[2]. Pomimo wykorzystywania w swojej twórczości elementów folkloru nie nawiązywał świadomie do stylu narodowego[2]. Jego utwory wykazują pewien wpływ Mendelssohna[2]. Skomponował m.in. 7 symfonii, poemat symfoniczny Hakon Jarl, koncerty fortepianowy, skrzypcowy i wiolonczelowy, Passionssalme na sopran, chór i orkiestrę (1858), balety Fjeldstuen (1859) i En bryllupsfest i Hardanger (1897), a także opery: En nat mellem fjeldene (1863), Elverprigen (1867), Korsikaneren (1873), Ragnhild (1896) i Det store lod (1897)[1].
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Every time you click a link to Wikipedia, Wiktionary or Wikiquote in your browser's search results, it will show the modern Wikiwand interface.
Wikiwand extension is a five stars, simple, with minimum permission required to keep your browsing private, safe and transparent.