Loading AI tools
papież z X wieku Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Benedykt VII (łac. Benedictus VII ur. w Rzymie, zm. 10 lipca 983) – papież w okresie od października 974 do 10 lipca 983[1].
Papież Biskup Rzymu | |
![]() | |
Kraj działania | |
---|---|
Miejsce urodzenia |
Rzym |
Data śmierci |
10 lipca 983 |
Papież | |
Okres sprawowania |
974-983 |
Wyznanie | |
Kościół | |
Pontyfikat |
październik 974 |
Urodził się w Rzymie, był synem Dawida, hrabią Tusculum i krewnym Alberyka II[2]. Miał powiązania z rodziną Krescencjuszy (prawdopodobnie był synem Teodory Młodszej[3]); przed wyborem na papieża, był biskupem Sutri[2].
Na Stolicę Piotrową został wybrany za sprawą Ottona II[1]. Jego poprzednik, antypapież Bonifacy VII, zamordowawszy Benedykta VI, zrabował skarbiec bazyliki Piotrowej i uciekł do Bizancjum[1]. Wkrótce potem hrabia Sicco zatwierdził, w imieniu cesarza, Benedykta VII jako nowego papieża, który został także zaakceptowany przez rody arystokratyczne[2]. Papież Benedykt VII zaraz po wyborze zwołał synod, na którym potępiono Bonifacego VII i wygnano go z kraju[1]. W lecie 980 Bonifacy doprowadził do zamachu stanu, w wyniku którego papież musiał uciec z Rzymu[2]. W marcu 981 roku Otton II przybył do Włoch i pomógł Benedyktowi wstąpić ponownie na Tron Piotrowy[2].
W czasie jego pontyfikatu, przyznał prawo biskupowi Moguncji do koronacji króla Niemiec i potwierdził jego prymat jako wikariusza apostolskiego[2]. Utworzył diecezję praską i mianował na nią biskupa Thietmara[2]. Gorąco wspierał monastycyzm, przywracał do życia klasztory i popierał reformatorski głos opactwa w Cluny[2]. Na synodach w marcu i wrześniu 981 roku, zakazał symonii, a także (na życzenie cesarza) podzielił diecezję w Merseburgu, na kilka mniejszych[2].
Został pochowany w bazylice św. Krzyża Jerozolimskiego[2].