Loading AI tools
oficer Wojska Polskiego Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Alfred Jan Schmidt (ur. 19 czerwca 1888 w Krakowie, zm. 6 maja 1968 w Penley) – pułkownik piechoty Wojska Polskiego.
![]() | |
Data i miejsce urodzenia |
19 czerwca 1888 |
---|---|
Data i miejsce śmierci |
6 maja 1968 |
Przebieg służby | |
Siły zbrojne |
|
Jednostki |
69 Pułk Piechoty |
Stanowiska |
dowódca batalionu piechoty |
Główne wojny i bitwy |
I wojna światowa |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Alfred Jan Schmidt urodził się 19 czerwca 1888 w Krakowie, w rodzinie Rudolfa i Anny z Zagórskich. Po ukończeniu Wyższej Szkoły Realnej w Krakowie studiował chemię na Politechnice w Brnie. W latach 1912–1913 odbył jednoroczną służbę wojskową w cesarskiej i królewskiej armii. W 1914 roku został zmobilizowany do c. i k. armii, i skierowany na front gdzie dostał się do rosyjskiej niewoli. W niewoli spędził cztery lata. W 1918 roku znalazł się w Semipałatyńsku[1].
W czasie wojny z bolszewikami walczył w 84 pułku piechoty.
30 kwietnia 1921 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu kapitana, w piechocie, w grupie oficerów byłej 5 Dywizji Strzelców Polskich[2]. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 489. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był 82 Syberyjski pułk piechoty w Brześciu[3]. 22 lipca 1922 roku został zatwierdzony na stanowisku pełniącego obowiązki dowódcy batalionu sztabowego 84 pułku piechoty w Pińsku[4][5]. W listopadzie 1924 roku został przeniesiony do 39 pułku piechoty Strzelców Lwowskich w Jarosławiu na stanowisko dowódcy II batalionu[6][7]. W następnym roku został przesunięty na stanowisko kwatermistrza pułku[8]. 23 stycznia 1928 roku został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 roku i 53. lokatą w korpusie oficerów piechoty[9]. 28 kwietnia 1928 roku został przeniesiony z 39 pp do 69 pułku piechoty wielkopolskiej w Gnieźnie na stanowisko zastępcy dowódcy pułku[10][11][12]. 4 lipca 1935 roku został przeniesiony do 78 pułku piechoty w Baranowiczach na stanowisko dowódcy pułku[13]. Pułkownikiem został mianowany ze starszeństwem z dniem 19 marca 1939 roku i 4. lokatą w korpusie oficerów piechoty[14].
W kampanii wrześniowej 1939 dowodził etapami Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Narew”.
Od 1 października 1941 roku do 8 stycznia 1942 roku był dowódcą 21 pułku piechoty[15]. W 1942 roku dowodził 10 Dywizją Piechoty wchodzącą w skład Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR. W okresie od 7 września 1943 do 12 kwietnia 1944 dowodził 7 Dywizją Piechoty wchodzącą w skład Armii Polskiej na Wschodzie, a następnie Bazy Armii Polskiej na Wschodzie. Od maja do lipca 1944 r. w dyspozycji dowódcy 2 KP, od 27 lipca 1944 r. do grudnia tego roku w Centrum Wyszkolenia Piechoty 1 KP. Od grudnia 1944 r. do października 1945 r. w dyspozycji dowódcy Jednostek Wojska w Wielkiej Brytanii. W latach 1945–1947 w rezerwie[16].
Po zakończeniu II wojny światowej pozostał na emigracji. Zmarł 6 maja 1968 roku w Penley[1].