Współbrzmienie (literatura)
Z Wikipedii, wolnej encyclopedia
Współbrzmienie – zgodność fonetycznej budowy zestawianych w utworze literackim wyrazów. Różne rodzaje współbrzmień mieszczą się w ramach instrumentacji głoskowej[1]. Najpowszechniejsze współbrzmienia to rym i aliteracja. Ogólniejszy charakter mają harmonia konsonantyczna i harmonia wokaliczna[2]. Współbrzmienia, łącząc słowa na zasadzie fizycznego podobieństwa, kojarzą je również, w mniejszym lub większym stopniu, znaczeniowo (paronomazja).
Jako jeden z pierwszych ogółem współbrzmień w utworze, nie tylko rymem końcowym, zajmował się Kazimierz Wóycicki[3]. Pierwszoplanowym obiektem badań współbrzmienia uczynili strukturaliści, zwłaszcza Jan Mukařovský[4] i Roman Jakobson[5]. Badania strukturalistów kontynuował Jurij Łotman[6]. Pierwszą w Polsce stricte strukturalistyczną analizę współbrzmień przedstawiła Stefania Knisplówna[7]. Monograficze ujęcia dała również Lucylla Pszczołowska[8]. Współcześnie teorią i praktyką współbrzmień zajmują się między innymi Katarzyna Lesiak[9], Monika Opalińska[10] i Sławomir Studniarz[11].