Viðareiði (far. Viðareiðis kommuna) – gmina na Wyspach Owczych, terytorium autonomicznym Danii na Oceanie Atlantyckim. Graniczy z Hvannasunds kommuna. Siedzibą jej władz i jedyną miejscowością jest Viðareiði.
gmina | |||
Viðareiði, centrum administracyjne gminy. | |||
| |||
Państwo | |||
---|---|---|---|
Terytorium zależne | |||
Region | |||
Siedziba | |||
Data powstania | |||
Burmistrz |
Hans Jákup Kallsberg | ||
Powierzchnia |
30,0 km²[1] | ||
Populacja (01.01.2014) • liczba ludności |
| ||
• gęstość |
12 os./km² | ||
Numer kierunkowy |
+298 | ||
Kod pocztowy |
FO-750 | ||
Adres urzędu: Eggjarvegur 4FO-750 Viðareiði | |||
Położenie na mapie Wysp Owczych![]() | |||
62°21′37″N 6°31′50″W | |||
Strona internetowa |
Gmina zajmuje większość obszaru wyspy Viðoy. Jedynie południowy fragment tego terenu administracyjnie znajduje się w Hvannasunds kommuna. Powierzchnia gminy wynosi 30,0 km²[1].
Według danych na 1 stycznia 2014 roku Viðareiðis kommuna zamieszkuje 347 ludzi[2].
Gmina powstała w roku 1913 po rozpadzie istniejącej od 1908 Viðareiðis, Fugloyar og Svínoyar kommuna[3]. Wcześniej na terenie tym istniała obejmująca cały region Norðoyar Norðoya Prestagjalds kommuna[3]. W roku 1950 od gminy Viðareiði oddzieliła się gmina Hvannasund, do której przyłączono pięć miejscowości[3]. Od tamtego czasu granice gminy pozostają nienaruszone[3].
|
|
Gmina jest zamieszkiwana przez 347 ludzi[2]. Współczynnik feminizacji wynosi tam niemal 78[2]. Społeczeństwo jest młode, około 36% stanowią ludzie, którzy nie przekroczyli 20 roku życia, podczas gdy jedynie 15,5% osoby starsze niż lat 60[2]. Największą grupą, licząc w przedziałach dziesięcioletnich, są osoby w wieku 10-19 lat, które stanowią 20,17% populacji gminy, drugą zaś ludzie w przedziale 40-49 lat - 17,87%[2].
Populacja gminy liczona jest od roku 1960[3]. Wówczas wyniosła ona 224 ludzi i malała, w 1966 roku osiągnąwszy poziom 202 osób[3]. Następnie wystąpił wzrost liczby ludności (226 osób w 1970, 242 w 1977, 276 w 1985), by w 1990 osiągnąć poziom 307 osób[2][3]. W latach 90. na Wyspach Owczych panował kryzys gospodarczy, przez który wielu ludzi emigrowało z archipelagu[4], jednak demografia gminy Viðareiði nie odczuła tego znacząco, gdyż jej populacja zmniejszyła się jedynie o cztery osoby w 1995 roku[2]. Następnie zaobserwowano kolejny jej wzrost (318 osób w 2000 i 341 w 2005) do roku 2010, kiedy liczba ludności wyniosła 355 osób i zaczęła maleć[2].
Burmistrzem gminy Viðareiði jest Hans Jákup Kallsberg z Partii Unii][5]. Prócz niego w skład rady gminy wchodzą cztery osoby[5]. Ostatnie wybory samorządowe na Wyspach Owczych odbyły się w 2012 roku, a ich wyniki dla Viðareiðis kommuna przedstawiały się następująco[6]:
Lista | Nazwa partii | Głosy | Procent | Mandaty | |
---|---|---|---|---|---|
B | Partia Unii (Sambandsflokkurin) | 157 | 75,48 | 4 | +3 |
A | Partia Ludowa (Fólkaflokkurin) | 51 | 24,52 | 1 | -3 |
Suma | 208 | 100 | 5 | 0 |
Lista A | Lista B | ||||
---|---|---|---|---|---|
Fólkaflokkurin | Sambandsflokkurin | ||||
Nr | Kandydat | Głosy | Nr | Kandydat | Głosy |
1. | Jóhan Heini Hejnesen | 5 | 1. | Ísak Petersen | 11 |
2. | Hannepaula Viderø | 5 | 2. | Rói Absalonsen | 25 |
3. | Hallur Sumberg | 6 | 3. | Jógvan Heinesen | 32 |
4. | Eyðstein Sørensen | 21 | 4. | Hanus Páll Nolsøe Kjølbro | 13 |
5. | Elisabeth Nybo | 8 | 5. | Hans Jákup Kallsberg | 31 |
6. | Elin Nora Reines | 3 | 6. | Danial Viðoy | 19 |
7. | Bjarti Matras | 3 | 7. | Anni Sørensen | 15 |
8. | Ann Kirstin Absalonsen | 10 | |||
Lista | 0 | Lista | 1 |
Frekwencja wyniosła 90,43% (z 230 uprawnionych zagłosowało 208 osób)[6]. Nie oddano kart wypełnionych błędnie ani pustych[6].
Miejscowość | Liczba mieszkańców (01.01.2014)[2] | Krótki opis | Zdjęcie |
---|---|---|---|
Viðareiði | 347 | Jedyna miejscowość w gminie i najdalej wysunięta na północ osada na Wyspach Owczych[7]. W miejscowości istniało wiele kościołów, jeden z nich został zmyty przez sztorm w XVII wieku, razem z częścią cmentarza[7]. Cześć trumien, które dopłynęły do Hvannasund udało się uratować i przetransportować z powrotem do Viðareiði[7]. Obecny kościół zbudowano w 1892 roku[8]. Znajdują się w nim srebra podarowane Farerom przez Wielką Brytanię w zamian za uratowanie załogi statku Marwood w 1847 roku[7][9]. Znajduje się tam też dobrze zachowana, drewniana plebania z XIX wieku[9]. |