Loading AI tools
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Ustawa z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców – polska ustawa uchwalona przez Sejm Ustawodawczy, regulująca kwestie prawne związane z nabywaniem nieruchomości przez podmioty zagraniczne. Jest to aktualnie najstarsza obowiązująca polska ustawa[1].
Tytuł poprzedni |
Ustawa z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości przez obcokrajowców |
---|---|
Państwo | |
Data wydania |
24 marca 1920 |
Miejsce publikacji | |
Tekst jednolity | |
Data wejścia w życie |
20 kwietnia 1920 |
Rodzaj aktu | |
Przedmiot regulacji | |
Status |
obowiązujący |
Ostatnio zmieniony przez | |
Wejście w życie ostatniej zmiany |
1 stycznia 2017 |
Zastrzeżenia dotyczące pojęć prawnych |
Ustawa określa:
Zezwolenie na nabycie ma formę decyzji administracyjnej. Wydaje ją minister właściwy do spraw wewnętrznych[2]. Nie można wydać zezwolenia, jeśli Minister Obrony Narodowej wniesie sprzeciw w formie postanowienia. Jeśli podmiot zagraniczny zamierza nabyć nieruchomość rolną, sprzeciw może zgłosić także minister właściwy do spraw rolnictwa[2]. Zezwolenie jest ważne przez 2 lata, licząc od dnia wydania[2]. Nabycie nieruchomości bez zezwolenia jest nieważne, co stwierdza sąd w procesie[2].
Podmiot zagraniczny ubiegający się o zezwolenie powinien wykazać więzi z Polską (np. posiadanie polskiej narodowości, zawarcie małżeństwa z obywatelem polskim)[2]. Przedstawia w tym odpowiednie dokumenty. Nabycie przez niego nieruchomości nie może zagrażać bezpieczeństwu państwa, porządkowi publicznemu i obronności[2].
Nie wymaga się zezwolenia do nabycia m.in.:
W niektórych z powyższych przypadków może być jednak wymagane zezwolenie, jeżeli nieruchomość jest położona w strefie nadgranicznej lub ma charakter rolny.
Ustawę znowelizowano wielokrotnie, w tym raz w dwudziestoleciu międzywojennym (nie licząc aktów prawnych rozciągających moc obowiązywania ustawy na kolejne terytoria m.in. w związku z przesuwaniem granic II Rzeczypospolitej).
Pierwotnie uchwalony tytuł ustawy brzmiał ustawa o nabywaniu nieruchomości przez obcokrajowców, co zostało zmienione rozporządzeniem Prezydenta Ignacego Mościckiego, które weszło w życie dnia 10 grudnia 1932 r.[4]
Pierwsza powojenna nowelizacja miała miejsce w roku 1988 w związku z przyjęciem ustawy o działalności gospodarczej z udziałem podmiotów zagranicznych[5]. Późniejsze nowelizacje miały związek m.in. z dostosowywaniem polskiego prawa do przepisów Unii Europejskiej. Ostatnia zmiana weszła w życie w 2017 roku[6].