![cover image](https://wikiwandv2-19431.kxcdn.com/_next/image?url=https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/f2/White_Matter_Connections_Obtained_with_MRI_Tractography.png/640px-White_Matter_Connections_Obtained_with_MRI_Tractography.png&w=640&q=50)
Traktografia
Z Wikipedii, wolnej encyclopedia
Traktografia, traktografia istoty białej (ang. tractography, diffusion tensor tractography) – nieinwazyjna technika obrazowania metodą rezonansu magnetycznego, umożliwiająca uwidocznienie kierunku i ciągłości przebiegu włókien nerwowych in vivo. Dane potrzebne do stworzenia obrazu przestrzennego ułożenia włókien nerwowych w układzie nerwowym uzyskuje się przy pomocy tzw. techniki obrazowania tensora dyfuzji (obrazowanie dyfuzyjne MRI, DTI). Specjalne programy łączą tzw. wektory własne (ang. eigenvectors) w sąsiednich wokselach, zgodnie z wskazywanym przez nie kierunkiem. Zmiany wartości FA (frakcyjnej anizotropii) i maksymalnego kąta między wektorami własnymi w sąsiednich wokselach pozwalają na zmiany czułości lub swoistości metody. Wykorzystywany algorytm kreśli tor włókien z wybranego punktu w oparciu o zasadę ciągłości wokseli i doboru każdego kolejnego w zależności od kierunku tensora dyfuzji w wokselu bieżącym wyznaczonego przez dominującą składową[1]. Kierunek włókien jest kodowany kolorem: barwa czerwona wskazuje przebieg włókien w osi X (prawo-lewo), zielony w osi Y (przód-tył), niebieski w osi Z (góra-dół).
![Thumb image](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/f2/White_Matter_Connections_Obtained_with_MRI_Tractography.png/320px-White_Matter_Connections_Obtained_with_MRI_Tractography.png)
Uzyskane obrazy 2D i 3D są wykorzystywane do ustalenia wskazań/przeciwwskazań i przy neuronawigacji w skomplikowanych zabiegach neurochirurgicznych[2].
Początki traktografii przypadają na połowę lat 90. Pewne teoretyczne podstawy techniki opatentował Aaron G. Filler w 1992[3]. Przełomowe były badania Susumu Moriego, opatentowane w 2003[4][5].