Loading AI tools
gatunek ptaka Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Szlarnik papuaski[5] (Zosterops griseotinctus) – gatunek małego ptaka z rodziny szlarników (Zosteropidae). Występuje endemicznie w Papui-Nowej Gwinei – na Luizjadach i kilku wyspach Archipelagu Bismarcka. Nie jest zagrożony wyginięciem.
Zosterops griseotinctus[1] | |||
G.R. Gray, 1858 | |||
![]() | |||
Systematyka | |||
Domena | |||
---|---|---|---|
Królestwo | |||
Typ | |||
Podtyp | |||
Gromada | |||
Podgromada | |||
Infragromada | |||
Rząd | |||
Podrząd | |||
Rodzina | |||
Rodzaj | |||
Gatunek |
szlarnik papuaski | ||
Synonimy | |||
| |||
Podgatunki | |||
| |||
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[4] | |||
![]() |
Gatunek ten po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego opisał angielski przyrodnik George Robert Gray w 1858 roku na łamach „Proceedings of the Zoological Society of London”. Autor nadał gatunkowi nazwę Zosterops griseotincta, a jako miejsce typowe podał Luizjady, co później uściślono do Duchateau Islands[2][6].
Jest to jeden z gatunków Zosterops, których taksonomia uległa zmianie w ostatnich latach. Do niedawna uznawany bywał za jeden gatunek ze szlarnikiem samotnym (Zosterops rennellianus). Ostatnie badania genetyczne wyraźnie wskazują, że jest on niezależnym gatunkiem siostrzanym ze szlarnikiem pustelniczym (Zosterops murphyi)[7].
Różni autorzy wyróżniają od czterech[8][9] do sześciu[10] podgatunków Zosterops griseotinctus. Międzynarodowy Komitet Ornitologiczny (IOC) wyróżnia ich pięć[3]:
Podgatunek ottomeyeri jest przez niektórych autorów synonimizowany z eichhorni[8]. Z kolei na liście ptaków świata opracowywanej we współpracy BirdLife International z autorami Handbook of the Birds of the World wyróżniany jest jeszcze szósty podgatunek – Z. g. aignani[10], przez innych synonimizowany z podgatunkiem nominatywnym[8].
Mały ptak o szpiczastym, zakrzywionym, stosunkowo dużym i długim jasnobrązowym dziobie. Podgatunek nominatywny ma nogi i stopy zielonkawo-łupkowe. Tęczówki jasnoszare. Nie występuje dymorfizm płciowy. Wokół oczu charakterystyczne dosyć duże, białe obrączki oczne, które od strony dzioba są przerwane czarną plamką. Od dzioba do oczu i pod nimi czarniawe zabarwienia. Górna część głowy, kark i grzbiet żółtawo-oliwkowozielone. Policzki, gardło, górne piersi, spód brzucha i pokrywy podogonowe żółte, boki zielonkawożółte. Ogon brązowy z oliwkowymi krawędziami. Młode osobniki nie zostały opisane. Długość ciała 11–12,5 cm. Masa ciała 14 g[8]. Podgatunek Z. g. longirostris jest podobny do nominatywnego z nieco dłuższym dziobem. Z. g. eichhorni jest bardziej zielony w górnych partiach ciała o wyraźniejszych kolorach, ma dziób matowy słomkowożółty, nogi i stopy żółtawobrązowe lub żółtawo-łupkowe. Z. g. pallidipes ma charakterystyczne brudnożółte, żółtawo-rogowe lub szarawe nogi i stopy, nieco dłuższy dziób, ciemniej zabarwiony obszar od dzioba do oczu[8].
Zasięg występowania (EOO, Extent of Occurrence) według szacunków organizacji BirdLife International obejmuje około 548 tys. km²[13]. Poszczególne podgatunki szlarnika papuaskiego zamieszkują[3][8]:
Gatunek ptaka, którego habitatem są obrzeża lasów i lasy wtórnego wzrostu[8]. Dieta tego gatunku składa się głównie z owoców, przede wszystkim fig i dojrzałej papai oraz z jagód. Zjada także owady, nasiona i nektar[8].
Sezon lęgowy przypada na sierpień (opisany jest tylko dla podgatunku Z. g. eichhorni). Gniazdo w postaci niewielkiej otwartej miseczki zbudowane jest z korzonków, drobnych traw, czasem mchu i wełny. Wyścielone jest drobnymi źdźbłami traw, czasami kawałkami drewna, kawałkami kory lub kokonami owadów. Gniazdo umieszczone jest w rozwidleniu gałązek na wysokości około 3 m nad ziemią. W lęgu 2 bladoniebieskie jaja o wymiarach 17,3–19,6 na 13–14 mm (podgatunek nominatywny) i 18–20 na 14–14,6 mm (podgatunek Z. g. eichhorni)[8].
W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody szlarnik papuaski jest klasyfikowany jako gatunek najmniejszej troski (LC, ang. Least Concern)[10]). Liczebność populacji nie została oszacowana, ale gatunek ten jest pospolity w dużej części obszarów jego występowania[8].
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Every time you click a link to Wikipedia, Wiktionary or Wikiquote in your browser's search results, it will show the modern Wikiwand interface.
Wikiwand extension is a five stars, simple, with minimum permission required to keep your browsing private, safe and transparent.