Występuje dosyć wyraźny dymorfizm płciowy. Długie, zaostrzone skrzydła. Samiec ma żółtą głowę oraz gardło, nieco zielonkawy kark. Gardło oddzielone od brązowej piersi cienką czarną kreseczką, a pierś tak samo oddzielona od białego spodu ciała. Samica ma brązowy wierzch głowy w delikatne, czarne i gęste prążki, żółtą pierś, a pod gardłem ograniczoną z obu stron czarnymi paseczkami półobrożę. W przeciwieństwie do samca jej skrzydła są takie jak głowa, ale z mniej gęstymi paskami; u samca są zielonkawe. Ponadto samica ma krótsze wydłużone środkowe sterówki w ogonie. Poza tym obie płcie takie same. Reszta wierzchu ciała, łącznie z ogonem prążkowana. Nogi opierzone aż do szarych stóp. Dziób również szary.
Jaja w gnieździe w pobliżu miasta Fraga, północno-wschodnia Hiszpania
Biotop
Ciepłe, suche i bezdrzewne stepy, suche błotne równiny, wyschnięte koryta rzek oraz grunty orne.
Głos, zachowanie
Zazwyczaj w locie donośne „katta katta” lub „ketarr ketarr”. Jest skrytym ptakiem, w zimie często spotykana w dużych stadach. Lata szybko i po linii prostej.
Lęgi
Gniazdo to zagłębienie w ziemi. Składa 3 pokryte wzorami kremowe jaja inkubowane przez około 3 tygodnie przez oboje rodziców.
P. a. alchata (Linnaeus, 1766) – Półwysep Iberyjski i południowo-wschodnia Francja.
P. a. caudacutus (S. G. Gmelin, 1774) – północno-zachodnia Afryka (od Maroka na wschód po północną Libię), południowo-wschodnia Turcja i Bliski Wschód na wschód przez Irak i Iran do Uzbekistanu i południowego Kazachstanu; część populacji azjatyckich zimą przenosi się bardziej na południe – po środkowy Półwysep Arabski, Pakistan i północno-zachodnie Indie.
IUCN uznaje stepówkę białobrzuchą za gatunek najmniejszej troski (LC, Least Concern) nieprzerwanie od 1988 roku. Liczebność światowej populacji, wstępnie obliczona w oparciu o dane BirdLife International dla Europy z 2015 roku, mieści się w przedziale 170–250 tysięcy dorosłych osobników. Globalny trend liczebności uznawany jest za stabilny, choć poszczególne populacje mogą wykazywać różne trendy[3].
de Juana, E., Kirwan, G.M. & Martín, C.A.:Pin-tailed Sandgrouse (Pterocles alchata).[w:] del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (red.). Handbook of the Birds of the World Alive [on-line].Lynx Edicions, Barcelona,2020.[dostęp 2020-02-05].
David Burni, Ben Hoare, Joseph DiCostanzo, BirdLife International (mapy wyst.), Phil Benstead i inni:Ptaki. Encyklopedia.Warszawa:Wydawnictwo Naukowe PWN,2009,s.243. ISBN978-83-01-15733-3.
PaulSterry,AndrewCleave,AndyClements,PeterGoodfellow:Ptaki Europy. Przewodnik.Warszawa:Świat Książki,2007,s.224. ISBN978-83-247-0818-5.