Staw Don Juan (ang. Don Juan Pond) – jezioro słone położone w Dolinie Wrighta, jednej z Suchych Dolin McMurdo na Antarktydzie. Jest to jedno z najsilniej zasolonych jezior na Ziemi, które oprócz rzadkich sytuacji, nie zamarza nawet podczas antarktycznej zimy. Obliczenia teoretyczne wskazują, że mieszanina może zachować stan ciekły nawet w temperaturze −51 °C[1].
![]() Zdjęcie z powierzchni | |
Położenie | |
Terytorium | |
---|---|
Morfometria | |
Powierzchnia |
0,03 km² |
Wymiary • max długość • max szerokość |
|
Głębokość • średnia |
|
Hydrologia | |
Zasolenie |
338 – 402‰ |
Położenie na mapie Antarktyki ![]() | |
![]() |
Historia i nazwa
![Thumb](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/ab/DonJuanSTILL.0660_web.jpg/640px-DonJuanSTILL.0660_web.jpg)
Jeziorko to zostało odkryte podczas wyprawy w 1961 roku[2]. Nazwa jeziora pochodzi od imion ppor. Donalda Roe’a i Johna Hickeya, którzy pilotowali śmigłowiec podczas pierwszych badań.
Zasolenie
Dane dotyczące jego zasolenia są rozbieżne, od 338[3] do 402‰[4] (wagowo). Wiąże się to zapewne z fluktuacjami zasolenia, wynikającymi ze zmian objętości i głębokości jeziorka z upływem czasu.
Mineralogia i chemia jeziora
W jeziorze odkryty został nowy minerał, sześciowodny chlorek wapnia (CaCl2·6H2O). Został on nazwany antarktycytem[5].
Pomimo wstępnych doniesień o znalezieniu w jeziorze życia w postaci mikroskopijnych grzybów, bakterii, niebiesko-zielonych alg i drożdży, późniejsze badania nie potwierdziły ich występowania. Mimo tego, w powietrzu nad jeziorem stwierdzono obecność podtlenku azotu, uznawanego za wskaźnik aktywności życiowej mikroorganizmów. Naukowcy stwierdzili, że powstał on w procesie nieorganicznym, w wyniku reakcji solanki ze skałą bazaltową[6].