Loading AI tools
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Songkhla (taj.: สงขลา) – syjamski torpedowiec z lat 30. XX wieku i okresu II wojny światowej, dziewiąta zamówiona jednostka typu Trat. Okręt został zwodowany 10 lutego 1937 roku we włoskiej stoczni Cantieri Riuniti dell’Adriatico w Monfalcone, a do służby w Królewskiej Marynarce Wojennej Syjamu wszedł 21 marca tego roku. Jednostka uczestniczyła w wojnie francusko-tajlandzkiej i 17 stycznia 1941 roku została zatopiona w bitwie pod Ko Chang.
Klasa | |
---|---|
Typ | |
Historia | |
Stocznia |
CRDA , Monfalcone |
Położenie stępki |
22 sierpnia 1936 |
Wodowanie |
10 lutego 1937 |
![]() | |
Wejście do służby |
21 marca 1937 |
Zatonął |
17 stycznia 1941 |
Dane taktyczno-techniczne | |
Wyporność |
standardowa: 318 ton |
Długość | |
Szerokość |
6,45 m |
Zanurzenie |
maksymalne: 2,8 m |
Napęd | |
2 zespoły turbin parowych Parsonsa o łącznej mocy 8800 KM 2 kotły Yarrow 2 śruby | |
Prędkość |
31 węzłów |
Zasięg |
1700 Mm przy prędkości 15 węzłów |
Uzbrojenie | |
3 działa kal. 76 mm (3 x I) 2 działka plot. kal. 20 mm (2 x I) 4 km kal. 8 mm (4 x I) | |
Wyrzutnie torpedowe |
6 × 450 mm (2 x II, 2 x I) |
Załoga |
70 |
„Songkhla”[uwaga 1] był ostatnim z drugiej serii siedmiu torpedowców, zamówionych przez Syjam[uwaga 2] we włoskiej stoczni Cantieri Riuniti dell’Adriatico (CRDA) w Monfalcone w lipcu 1935 roku[1]. Łączna wartość kontraktu opiewała na 3 900 000 bahtów (ok. 350 000 £)[1]. Projekt jednostek był oparty na konstrukcji austro-węgierskich pełnomorskich torpedowców typu Tb 98 M z okresu I wojny światowej, które zostały zbudowane w tej stoczni (ówcześnie znanej pod nazwą Cantieri Navale Triestino)[1]. W porównaniu do swych protoplastów sprzed 20 lat nowe okręty miały większe wymiary i nowocześniejszą sylwetkę, a także część rozwiązań konstrukcyjnych zaczerpniętych z nowocześniejszych włoskich torpedowców typów Orsa i Spica[1]. Na okrętach zamontowano uzbrojenie produkcji brytyjskiej firmy Vickers-Armstrong[4][5].
Stępkę torpedowca położono 22 sierpnia 1936 roku, został zwodowany 10 lutego 1937 roku i ukończony 9 kwietnia tego roku (numer budowy 1153)[3][6]. W dniu 21 marca 1937 roku w Monfalcone okręt uroczyście przyjęto w skład Królewskiej Marynarki Wojennej[7]. Jednostka otrzymała nazwę nadmorskiej prowincji i numer 33[6][7].
Okręt był małym torpedowcem, z klasycznym dla okrętów tej klasy wyglądem: uskokiem pokładu na 1/3 długości kadłuba, piętrową nadbudówką i pojedynczym kominem[4][8]. Długość całkowita wynosiła 68 metrów (67 metrów na konstrukcyjnej linii wodnej), maksymalna szerokość 6,45 metra (6,35 metra na owrężu) i średnie zanurzenie 2,15 metra (maksymalne 2,8 metra)[2][5]. Wyporność standardowa wynosiła 318 ton, konstrukcyjna 363 tony, zaś pełna 470 ton[2][5]. Okręt napędzany był przez dwa zestawy turbin parowych systemu Parsonsa o łącznej mocy 8800 koni mechanicznych (KM), do których parę dostarczały dwa kotły Yarrow[5]. Prędkość maksymalna napędzanej dwiema śrubami jednostki wynosiła 31 węzłów[2][5][uwaga 3]. Okręt zabierał 102 tony mazutu, co pozwalało osiągnąć zasięg wynoszący 870 Mm przy prędkości maksymalnej, 1700 Mm przy 15 węzłach i 3500 Mm przy prędkości ekonomicznej 12 węzłów[4][5]. Autonomiczność okrętu wynosiła 3-4 doby[5].
Okręt wyposażony był w sześć wyrzutni torped kalibru 450 mm (18 cali)[uwaga 4] – dwa podwójne aparaty na śródokręciu oraz dwie pojedyncze na każdej z burt, na wysokości nadbudówki[7]. Torpedy Mark XI miały masę 680 kg (w tym głowica bojowa 211 kg), maksymalną prędkość 40 węzłów i zasięg wynoszący 1370 metrów przy prędkości maksymalnej i 3660 m przy 25 węzłach[7][9]. Uzbrojenie artyleryjskie stanowiły trzy pojedyncze działa uniwersalne kalibru 76 mm (3 cale) QF L/50 20 cwt (umieszczone na pokładzie dziobowym, na platformie na śródokręciu i na rufie)[7]. Masa działa z podstawą wynosiła 3 tony, masa zespolonego naboju 7,3 kg, kąt podniesienia lufy od -10 do +90°, prędkość wylotowa pocisku 750 m/s, donośność maksymalna 9000 metrów (efektywna 5000 metrów), zaś szybkostrzelność 18 strz./min[7]. Broń małokalibrową stanowiły dwa pojedyncze działka automatyczne Oerlikon kal. 20 mm L/70, umieszczone ponad wyrzutniami torpedowymi na śródokręciu[7]. Masa działka bez podstawy wynosiła 68 kg, masa scalonego naboju 86 g, kąt podniesienia lufy od -15 do +90°, prędkość wylotowa pocisku 840 m/s, donośność maksymalna 4400 metrów przy kącie podniesienia 45° (efektywna 915 metrów), zaś szybkostrzelność efektywna 300 strz./min[7]. Dodatkowo na okręcie zamontowano cztery pojedyncze karabiny maszynowe kal. 8 mm L/80[4][7].
Załoga okrętu składała się początkowo z 8 oficerów oraz 62 podoficerów i marynarzy[4][7][uwaga 5].
„Songkhla” wraz z sześcioma bliźniaczymi jednostkami opuścił Włochy w połowie kwietnia 1937 roku i przybył do Bangkoku na przełomie maja i czerwca[7]. 5 października 1938 roku dokonano ponownej uroczystej ceremonii wcielenia okrętu do służby[7]. Torpedowiec wchodził w skład 3. Dywizjonu 1. Flotylli (wraz z „Chonburi” i „Rayong”), a jego dowódcą był kmdr ppor. Chan Singhachan[7]. Po rozpoczęciu wojny francusko-tajlandzkiej w grudniu 1940 roku oba dywizjony 1. Flotylli zostały skierowane w rejon archipelagu Ko Chang, w celu ochrony przewidywanego rejonu działań wojennych[7]. 17 stycznia 1941 roku 3. Dywizjon kotwiczył nieopodal wyspy Ko Chang i został zaskoczony około 6.15 rano przez okręty francuskiej 7. Grupy Specjalnej[11]. Wywiązała się bitwa, w wyniku której unieruchomiony „Songkhla” został ostrzelany z odległości 5000 metrów przez awiza „Dumont d’Urville” i „Amiral Charner”[11]. O 6.48 z uszkodzonego okrętu rozpoczęto ewakuację załogi, a o 6.53 przewrócił się i zatonął (dwie minuty później jego los podzielił bliźniaczy torpedowiec „Chonburi”)[11]. Według oficjalnych danych na okręcie poniosło śmierć 14 marynarzy[11][uwaga 6].
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Every time you click a link to Wikipedia, Wiktionary or Wikiquote in your browser's search results, it will show the modern Wikiwand interface.
Wikiwand extension is a five stars, simple, with minimum permission required to keep your browsing private, safe and transparent.