Loading AI tools
jedna z dyscyplin rozgrywanych podczas igrzysk olimpijskich w Rio de Janeiro Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Rugby 7 na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 2016 – zawody w rugby 7, które odbyły się w Rio de Janeiro podczas Letnich Igrzysk Olimpijskich 2016. Była to pierwsza edycja zawodów rugby siedmioosobowego na letnich igrzyskach olimpijskich, turnieje w pełnej, piętnastoosobowej odmianie czterokrotnie znajdowały się w programie olimpijskim w latach 1900–1924. W zaplanowanych w dniach 6–11 sierpnia 2016 roku zawodach wzięło udział po dwanaście zespołów liczących maksymalnie po dwunastu zawodników.
![]() | ||
Letnie Igrzyska Olimpijskie 2016 Rio de Janeiro | ||
| ||
Miejsce |
Deodoro Stadium, Rio de Janeiro | |
---|---|---|
Data |
6–11 sierpnia 2016 | |
Liczba konkurencji |
2 | |
Liczba zawodników |
288 |
Po włączeniu tego sportu do programu LIO 2016 organizatorzy wskazali na arenę zawodów Estádio São Januário[1]. Właściciel obiektu, klub CR Vasco da Gama, nie przedstawił jednak MKOl oraz IRB wymaganych dokumentów w wyznaczonym na 31 października 2012 roku terminie, organizatorzy zaproponowali zatem, by turnieje zostały rozegrane na głównej arenie igrzysk, Estádio Olímpico João Havelange[2][3][4]. Ostatecznie jednak obiektem, na którym przeprowadzono zawody, został Deodoro Stadium[5][6], a ramowy harmonogram przedstawiono na pięćset dni przed otwarciem igrzysk[7].
Sędziowie zawodów zostali wyznaczeni 11 kwietnia 2016 roku[8][9][10]. Ogłoszenie rozstawienia i podział zespołów na grupy nastąpił 28 czerwca 2016 roku[11][12], zaś szczegółowy harmonogram meczów na początku lipca tegoż roku[13][14][15]. W połowie lipca 2016 roku zaprezentowano natomiast meczową piłkę[16][17].
Wstępny zarys systemu kwalifikacji został ujawniony w marcu 2013 roku[18][19]. Oficjalne jego ogłoszenie przez IRB nastąpiło na początku lutego 2014 roku po zatwierdzeniu przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski[20].
Proces kwalifikacji dla zespołów obojga płci był co do zasady taki sam i obejmował jedno miejsce dla gospodarza igrzysk, cztery dla czołowych drużyn światowego cyklu (World Rugby Sevens Series i World Rugby Women’s Sevens Series), sześć dla zwycięzców turniejów eliminacyjnych w każdym z sześciu regionów podlegających IRB oraz jedno dla triumfatora światowego turnieju kwalifikacyjnego, w którym wystąpi po szesnaście zespołów wyznaczonych z klucza geograficznego, które do tego czasu nie uzyskają awansu. Regionalne turnieje odbyły się pomiędzy 1 czerwca a 31 grudnia 2015 roku, a ich dokładne terminy miały zostać potwierdzone do końca roku 2014. W turniejach ostatniej szansy, których daty zostaną potwierdzone do 30 listopada 2015 roku, Rugby Europe przydzielono cztery miejsca, Rugby Africa i ARFU przyznano po trzy, zaś NACRA, FORU i CONSUR przypadły po dwa[21][22][23]. Gospodarze regionalnych zawodów i ich pełny terminarz zostały opublikowane 1 maja 2015 roku, jednocześnie ogłoszono, iż miejsce i termin turniejów ostatniej szansy zostaną sfinalizowane do końca roku 2015[24][25]. Nastąpiło to w grudniu tegoż roku, a zawody zostały zaplanowane na drugą połowę czerwca 2016 roku[26].
Początkowo tworzące jeden komitet olimpijski Anglia, Walia i Szkocja sądziły, iż do awansu zespołu Wielkiej Brytanii wystarczy, iż kwalifikację uzyska jeden z nich. Pod naciskiem innych krajów, które uważały, że daje to Brytyjczykom trzy szanse awansu, MKOl zdecydował się na wyrównanie szans wszystkich zespołów. British Olympic Association zobowiązany został zatem do wskazania w terminie do 30 czerwca 2014 roku zarówno wśród mężczyzn, jak i kobiet, po jednym zespole, który będzie uczestniczył w eliminacjach jako przedstawiciel Wielkiej Brytanii[21][27]. Wcześniejsze pomysły zakładały konieczność utworzenia i udział w kwalifikacjach wspólnej reprezentacji tego kraju[28]. W połowie lipca 2014 roku ogłoszono, iż o kwalifikację w imieniu Wielkiej Brytanii walczyć będą obie reprezentacje Anglii, bowiem w poprzednim sezonie zajęły najwyższe pozycje spośród brytyjskich zespołów[29]. Obie zdobyły kwalifikację z czwartego miejsca światowych serii[30][31], a brytyjskie reprezentacje do olimpijskich zawodów przygotowywały się w towarzyskich turniejach i wystawiając po dwie drużyny w mistrzostwach Europy[32].
Kobiety | Mężczyźni | |||
---|---|---|---|---|
Reprezentacja | Miejsca | Podstawa kwalifikacji | Miejsca | Reprezentacja |
![]() | 1 | gospodarz | 1 | ![]() |
![]() ![]() ![]() ![]() | 4 | światowe serie IRB | 4 | ![]() ![]() ![]() ![]() |
![]() | 1 | Rugby Europe | 1 | ![]() |
![]() | 1 | Rugby Africa | 1 | ![]() |
![]() | 1 | Asia Rugby | 1 | ![]() |
![]() | 1 | NACRA | 1 | ![]() |
![]() | 1 | Sudamérica Rugby | 1 | ![]() |
![]() | 1 | Oceania Rugby | 1 | ![]() |
![]() | 1 | turniej światowy | 1 | ![]() |
W obu turniejach reprezentacje zostały podzielone na trzy czterozespołowe grupy według wyników osiągniętych w poprzednich dwóch sezonach światowych serii oraz innych turniejach usankcjonowanych przez World Rugby[11][33]. W pierwszej fazie rywalizowały one systemem kołowym, po czym ustalony został ranking przed fazą pucharową, a pierwsze osiem zespołów awansowało do ćwierćfinałów[33].
W turnieju żeńskim po pierwszym dniu awans do ćwierćfinału zapewniło sobie pięć zespołów[34], a w półfinałach znalazły się następnie reprezentacje Australii, Wielkiej Brytanii, Kanady i Nowej Zelandii[35]. W nich lepsze okazały się drużyny z południowej półkuli, w decydującym pojedynku Australijki pokonały reprezentantki Nowej Zelandii, brąz zdobyły zaś Kanadyjki[36].
Sensacją pierwszego dnia męskiego turnieju była postawa Japonii, która pokonała Nową Zelandię i nieznacznie uległa Wielkiej Brytanii[37]. Upatrywani w gronie faworytów do końcowego triumfu Nowozelandczycy awansowali do ćwierćfinałów kosztem Amerykanów jedynie lepszym o jeden punkt bilansem małych punktów[38], w nim ulegli jednak Fidżyjczykom, a stawkę półfinalistów uzupełnili Brytyjczycy i Południowoafrykańczycy po wygranych nad Argentyną i Australią oraz Japończycy, którzy kontynuowali dobrą passę zwycięstwem nad Francją[39]. Brąz zdobyli reprezentanci RPA pokonując niespodziankę turnieju, Japończyków, zaś w wielkim finale Fidżyjczycy w obecności Franka Bainimaramy rozgromili Brytyjczyków zdobywając tym samym pierwszy medal w historii występów tego kraju na igrzyskach olimpijskich[40].
Konkurencja | ![]() |
![]() |
![]() |
---|---|---|---|
Kobiety | ![]() Shannon Parry Sharni Williams Nicole Beck Gemma Etheridge Emma Tonegato Evania Pelite Charlotte Caslick Chloe Dalton Amy Turner Alicia Quirk Emilee Cherry Ellia Green Tim Walsh |
![]() Shakira Baker Kelly Brazier Gayle Broughton Theresa Fitzpatrick Sarah Goss Kayla McAlister Huriana Manuel Tyla Nathan-Wong Terina Te Tamaki Ruby Tui Niall Williams Portia Woodman Sean Horan |
![]() Britt Benn Hannah Darling Bianca Farella Jen Kish Ghislaine Landry Megan Lukan Kayla Moleschi Karen Paquin Kelly Russell Ashley Steacy Natasha Watcham-Roy Charity Williams John Tait |
Mężczyźni | ![]() Apisai Domolailai Jasa Veremalua Josua Tuisova Kitione Taliga Leone Nakarawa Samisoni Viriviri Savenaca Rawaca Semi Kunitani Jerry Tuwai Vatemo Ravouvou Viliame Mata Osea Kolinisau Masivesi Dakuwaqa Ben Ryan |
![]() Mark Bennett Dan Bibby Phil Burgess Sam Cross James Davies Alex Davis Ollie Lindsay Hague Tom Mitchell Dan Norton James Rodwell Mark Robertson Marcus Watson Simon Amor |
![]() Kyle Brown Tim Agaba Philip Snyman Werner Kok Dylan Sage Kwagga Smith Rosko Specman Cheslin Kolbe Cecil Afrika Justin Geduld Juan de Jongh Seabelo Senatla Francois Hougaard Neil Powell |
Miejsce | Państwo | ![]() |
![]() |
![]() |
Razem |
---|---|---|---|---|---|
1 | ![]() | 1 | 0 | 0 | 1 |
![]() | 1 | 0 | 0 | 1 | |
3 | ![]() | 0 | 1 | 0 | 1 |
![]() | 0 | 1 | 0 | 1 | |
5 | ![]() | 0 | 0 | 1 | 1 |
![]() | 0 | 0 | 1 | 1 | |
Razem | 2 | 2 | 2 | 6 |
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Every time you click a link to Wikipedia, Wiktionary or Wikiquote in your browser's search results, it will show the modern Wikiwand interface.
Wikiwand extension is a five stars, simple, with minimum permission required to keep your browsing private, safe and transparent.