Prymicja
uroczysta pierwsza msza neoprezbitera / Z Wikipedii, wolnej encyclopedia
Prymicja, także prymicje (od łac. primitiae, co oznacza pierwociny, pierwsze zbiory[1]; niesłusznie wywodzi się niekiedy słowo „prymicje” od wyrażenia „prima missa”, czyli pierwsza msza) − w Kościele katolickim nazwa pierwszej mszy sprawowanej uroczyście przez nowo wyświęconego kapłana (neoprezbitera) z udziałem społeczności parafialnej, z której pochodzi[2]. Prymicja jest sprawowana zazwyczaj dzień po święceniach kapłańskich dokonanych przez biskupa. W Polsce zwyczajowo mszę prymicyjną sprawuje się w kościele parafialnym. W zależności od regionu neoprezbiter celebruje liturgię samodzielnie (w asyście proboszcza) lub w koncelebrze. Na zakończenie udzielane jest specjalne błogosławieństwo prymicyjne o randze błogosławieństwa papieskiego. Papież Leon XIII w 1886 roku mszę prymicyjną wzbogacił możliwością uzyskania odpustu zupełnego pod zwykłymi warunkami[3][4].
![Thumb image](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/f5/Pami%C4%85tka_pierwszej_mszy_J%C3%B3zefa_Teodorowicza_z_1887.jpg/220px-Pami%C4%85tka_pierwszej_mszy_J%C3%B3zefa_Teodorowicza_z_1887.jpg)
Przedłużeniem uroczystości w kościele może być przyjęcie prymicyjne.