Powrót do tamtych dni
polski film z 2021 w reżyserii Konrada Aksinowicza Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
polski film z 2021 w reżyserii Konrada Aksinowicza Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Powrót do tamtych dni – polski film psychologiczny z 2021 roku w reżyserii i według scenariusza Konrada Aksinowicza. Zdjęcia kręcono we Wrocławiu.
Gatunek | |
---|---|
Rok produkcji | |
Data premiery |
10 lutego 2021 |
Kraj produkcji | |
Język | |
Czas trwania |
104 min |
Reżyseria |
Konrad Aksinowicz |
Scenariusz |
Konrad Aksinowicz |
Główne role |
Maciej Stuhr |
Muzyka | |
Zdjęcia |
Jakub Jakielaszek |
Scenografia |
Tomasz Bartczak |
Kostiumy | |
Montaż | |
Produkcja |
Agnieszka Chromicka |
Wytwórnia |
Chroma Pro |
Dystrybucja |
Akcja filmu (autobiografii reżysera, którego ojciec zmarł po długiej i wyniszczającej chorobie alkoholowej)[1] toczy się w latach 90. XX wieku. Film opowiada dziecięce lata Tomka Malinowskiego (debiutujący na ekranie Teodor Koziar), chłopca mieszkającego ze swoją nadopiekuńczą matką Heleną (Weronika Książkiewicz) i kolekcjonującego klocki Lego[2]. Chłopiec tęskni do swojego ojca Alka (Maciej Stuhr), pracującego w Stanach Zjednoczonych prezentera radiowego, który obiecuje Tomkowi, że zabierze go do Stanów[2]. Kiedy Alek w końcu przyjeżdża do Polski, stopniowo rozczarowuje syna; najpierw perspektywa emigracji do Stanów Zjednoczonych staje się czczym marzeniem. Później Alek – zatwardziały antykomunista, który opuścił Polskę po stanie wojennym i pracował w Stanach jako zwykły sprzątacz – stacza się w alkoholizm[2]. Alek traci pracę i stopniowo swym agresywnym zachowaniem terroryzuje zarówno Helenę, jak i zaniedbywanego Tomka[2][3]. Ojciec traci resztki autorytetu u syna, który po ostracyzmie ze strony dawnych przyjaciół, poważnych kłopotach w nauce i rozstaniu ze swoją młodzieńczą sympatią Martą (Oliwia Gołębiowska) podejmuje decyzję o rozstaniu z ojcem i wyjeździe wraz z matką do babci[1].
Konrad Aksinowicz, reżyser filmu, był długo wychowywany przez ojca-alkoholika i cierpiał na tzw. syndrom DDA. Aksinowicz jednak podkreślał: „Nie chcę, żeby to była tylko moja historia, a każdej z osób, które się poczuwają. Dedykuję ten film ojcu i na końcu pojawia się moje rodzinne zdjęcie, ale to hybryda prawdziwych zdarzeń i wymyślonych”[4]. Film cechuje zmienność nastroju: od idyllicznego kina obyczajowego – jak podkreślał reżyser – stopniowo przechodzi w horror. „Chciałem pokazać, że człowiek miał też swoje życie, ale potem musiał wracać do domu, a niektóre dramaty działy się poza kadrem. […] Nie ma szyby, pojawia się krew. Nagle to mieszkanie staje się strefą wojny”[4].
W rolę ojca Tomka wcielił się Maciej Stuhr, który starał się zerwać ze swoim wizerunkiem aktora komediowego (co czynił już w Pokłosiu Władysława Pasikowskiego i Obławie Marcina Krzyształowicza)[5]. Aksinowicz pokazywał Stuhrowi autentyczne nagrania wideo, przedstawiające własnego ojca zarówno w stanie trzeźwości, jak i pijaństwa[4]. Jak podkreślał reżyser, na planie części osób zdarzało się płakać z powodu podobnych doświadczeń. „W styczniu [2021], kiedy zszedłem z leków i zobaczyłem film, łzy same zaczęły lecieć” – mówił Aksinowicz[5].
Rok | Festiwal/instytucja | Nagroda | Odbiorca[6] |
---|---|---|---|
2021 | Black Nights Film Festival (Tallinn) | Nagroda Jury Młodzieżowego | Konrad Aksinowicz |
2022 | Onet i Miasto Kraków | O!Lśnienie | Konrad Aksinowicz Maciej Stuhr |
Polska Akademia Filmowa | Orzeł za najlepszą muzykę | Marcin Masecki | |
Orzeł za najlepszą główną rolę męską | Maciej Stuhr | ||
Tarnowska Nagroda Filmowa | Nagroda Jury Młodzieżowego | Konrad Aksinowicz | |
Lubuskie Lato Filmowe | Brązowe Grono | Konrad Aksinowicz |
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Every time you click a link to Wikipedia, Wiktionary or Wikiquote in your browser's search results, it will show the modern Wikiwand interface.
Wikiwand extension is a five stars, simple, with minimum permission required to keep your browsing private, safe and transparent.