![cover image](https://wikiwandv2-19431.kxcdn.com/_next/image?url=https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/f2/Gray1126.png/640px-Gray1126.png&w=640&q=50)
Powięź nerkowa
Z Wikipedii, wolnej encyclopedia
Powięź nerkowa (łac. fascia renalis) zwana inaczej powięzią Geroty[1] – zbudowana z tkanki łącznej włóknistej błoniasta osłonka obejmująca torebkę tłuszczową (nerki i nadnercza) w niecałkowicie zamknięty worek powięziowy. Powięź nerkowa składa się z 2 blaszek:
- blaszki przedniej (lamina anterior), zwanej dawniej powięzią przednerkową (fascia prerenalis), która przylega do otrzewnej lub narządów zaotrzewnowych
- blaszki tylnej (lamina posterior), zwanej dawniej powięzią zanerkową (fascia retrorenalis) lub powięzią Zuckerkandla[1], która może przylegać do powięzi ściany tylnej brzucha (mm. czworoboczny lędźwi, mm. lędźwiowy większy i mniejszy)
![Thumb image](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/f2/Gray1126.png/320px-Gray1126.png)
![Thumb image](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/c1/Gray1125.png/320px-Gray1125.png)
Blaszki łączą się powyżej nadnercza (przechodzą w powięź przepony) oraz po stronach bocznych. Natomiast nie łączą się ku dołowi, dlatego też możliwe jest w pewnych stanach opadnięcie nerki.
Główną funkcją powięzi nerkowych jest utrzymanie nerki w odpowiednim położeniu.
Blaszkę tylną powięzi opisał jako pierwszy Emil Zuckerkandl w 1883[2]. Blaszkę przednią opisał Dimitrie Gerota w 1895[3].