Pochówek ciałopalny
Z Wikipedii, wolnej encyclopedia
Pochówek ciałopalny – obrządek pogrzebowy po spaleniu ciała zmarłego, pochówki ciałopalne podzielić można na dwie grupy, groby popielnicowe oraz groby bez popielnicy. Badania archeologiczne ujawniają, że w pochówkach kultury wielbarskiej prochy umieszczane bywały także w trumnach kłodowych[1].
![Thumb image](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/f9/0280_Vandalic_cremation_graves%2C_2nd_c._AD.jpg/640px-0280_Vandalic_cremation_graves%2C_2nd_c._AD.jpg)
W trakcie popielenia zwłok mogło dochodzić do rytualnego spalania wszystkich darów i rzeczy osobistych zmarłego, z czego większe z nich były dodatkowo gięte lub łamane (np. miecze). Mężczyzn chowano wraz z uzbrojeniem i narzędziami kowalskimi, a kobiety z zapinkami, klamrami i przęślikami. W Europie dominujący w okresie środkowolateńskim 300 p.n.e. do 100 p.n.e. (regionalnie do ok. 150 p.n.e.)[2].