Loading AI tools
gatunek ptaka Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Perukarz długoczuby[5] (Basilornis corythaix) – gatunek średniej wielkości ptaka z podrodziny gwarków (Mainatinae) w rodzinie szpakowatych (Sturnidae). Ptak ten występuje w Indonezji, według IUCN nie jest zagrożony wyginięciem.
Perukarz długoczuby występuje endemicznie na wyspie Seram leżącej w południowej części archipelagu Moluków[6][7][8].
Gatunek po raz pierwszy w 1827 roku opisał niemiecki przyrodnik Johann Georg Wagler, nadając mu nazwę Pastor Corythaix[2]. Jako miejsce typowe odłowu holotypu Wagler wskazał błędnie Jawę[2]; holotyp pochodził z Seram[9]. Gatunek monotypowy[7].
Nazwa rodzajowa: gr. βασιλευς basileus „król”; ορνις ornis, ορνιθος ornithos „ptak”[10]. Epitet gatunkowy: gr. κορυθαιξ koruthaix „z falującymi piórami, trząść hełmem”, od κορυς korus, κορυθος koruthos „hełm”; αισσω aissō „szybko się poruszać”[10].
Długość ciała 24–26 cm, skrzydła 136–137 mm, ogona 94–100 mm, skoku 31–32 mm, grzbietu dzioba 17–19 mm[6]; masa ciała 121–132 g[8]. Charakterystyczny ptak, pióra na ciemieniu i karku skierowane są ku środkowej linii i wydłużone, tworząc wysoki, zdegenerowany grzebień[6]. Upierzenie jest głównie koloru czarnego, czoło, brzeg ciemienia, kark, gardło i piersi z fioletową opalizacją, pióra na gardle posiadają czasem drobne, białe końcówki, płaszcz, brzuch i zad z zieloną opalizacją. W dolnej części pokryw usznych i na boku szyi występuje biała plama, druga znajduje się na boku piersi. Skrzydło brązowe, z bladopłowymi lotkami I rzędu brązowe, sterówki purpurowo-czarne. Ogon w kształcie klina. Tęczówka brązowa, naga skóra wokół oczu ciemna, dziób koloru kremowego, nogi żółte. Brak dymorfizmu płciowego[6]. Młode ptaki nieopisane[8].
Perukarz długoczuby jest gatunkiem osiadłym, zamieszkującym nizinne i pagórkowate lasy pierwotne, również te zdegradowane[8]; obserwowany także na krawędzi lasów, w lasach wtórnych, na lekko zalesionych uprawach i ogrodach[6]. Występuje na wysokości 200-900 m n.p.m.[6] Odzywa się różnymi nosowymi, rosnącymi odgłosami czasami przeplatanymi ćwierkaniem; zarejestrowano również serię 5 głośnych i rosnących gwizdów[6][8]. Skład diety perukarza długoczubego jest słabo poznany; najprawdopodobniej jest gatunkiem owocożernym, gdyż często obserwuje się go siedzącego w grupach na drzewach owocowych lub w ogrodach w grupach mieszanych ze skworczykiem moluckim (Aplonis mysolensis)[6]. Występują pojedynczo, w parach lub sporadycznie w małych grupach[8]. Perukarz długoczuby jest hałaśliwym ptakiem i często długo siedzi na odsłoniętych gałęziach[8]. Lęg odnotowany w lipcu; perukarz długoczuby najprawdopodobniej jest gatunkiem monogamicznym[6]. Brak innych informacji na temat okresu lęgowego[6].
W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody został zaliczony do kategorii LC (ang. Least Concern – najmniejszej troski[4]). Globalna wielkość populacji nie jest znana, ale gatunek ten jest opisywany jako zazwyczaj rzadki, chociaż lokalnie liczny[4]. Ciągłe niszczenie i fragmentaryzacja siedlisk tego ptaka może spowodować w najbliższym czasie spadek jego populacji[4].
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Every time you click a link to Wikipedia, Wiktionary or Wikiquote in your browser's search results, it will show the modern Wikiwand interface.
Wikiwand extension is a five stars, simple, with minimum permission required to keep your browsing private, safe and transparent.