Loading AI tools
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Perukarz białorzytny[3] (Goodfellowia miranda) – gatunek ptaka z rodziny szpakowatych (Sturnidae). Ptak ten występuje w Azji Południowo-Wschodniej, nie jest zagrożony wyginięciem.
Goodfellowia miranda[1] | |||
E. Hartert, 1903 | |||
![]() | |||
Systematyka | |||
Domena | |||
---|---|---|---|
Królestwo | |||
Typ | |||
Podtyp | |||
Gromada | |||
Podgromada | |||
Infragromada | |||
Rząd | |||
Podrząd | |||
Rodzina | |||
Podrodzina | |||
Rodzaj |
Goodfellowia | ||
Gatunek |
perukarz białorzytny | ||
Synonimy | |||
| |||
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2] | |||
![]() |
Perukarz białorzytny zamieszkuje góry północno-środkowego i południowego Mindanao (włącznie z Daggayan, Kitanglad i Apo)[4], wyspy należącej do Filipin[5][6][7].
Gatunek i rodzaj po raz pierwszy opisany przez niemieckiego ornitologa Ernsta Harterta w 1903 roku[8] na łamach czasopisma Bulletin of the British Ornithologists’ Club. Jako miejsce typowe holotypu (samiec) autor wskazał stratowulkan Apo na Mindanao[8]. Jedyny przedstawiciel rodzaju Goodfellowia[3][9], choć niektóre ujęcia systematyczne umieszczają tego ptaka w rodzaju Basilornis[3][5]. Takson monotypowy[6][5].
Nazwa rodzajowa honoruje Waltera Goodfellowa (1866–1953), angielskiego podróżnika, ornitologa, kolekcjonera z Kolumbii, Ekwadoru, Nowej Gwinei, Filipin i Tajwanu[10]. Epitet gatunkowy pochodzi od łacińskiego mirandus „wspaniały, osobliwy”, od mirari „dziwić się”, od mirus „niezwykły”[11].
Długość ciała 30 cm, masa ciała 110 g[5]. Szczegółowe wymiary podane przez Ernsta Harterta: długość skrzydła 120–124 mm, zewnętrzne sterówki 68 mm, odsłonięta część dzioba 17 mm, skok 33 mm[8]. Charakterystyczny ptak z piórami na głowie tworzącymi grzebień, skompresowane na czubku głowy wzdłuż linii środkowej, rozciągające się jak krótki pióropusz. Wokół oczu nagie, rozciągające się do policzków żółte łaty skóry, ogon długi i stopniowany. Upierzenie w większości czarne z błyszczącymi niebiesko-czarnymi końcówkami piór, na dolnej części pleców białe. Skrzydła ciemnoczekoladowo-brązowe, ogon czarniawo-brązowy. Tęczówka koloru żółtego do brązowego, dziób żółtawy, nogi oliwkowo-żółte. Brak dymorfizmu płciowego[5]. Osobniki młodociane podobne do dorosłych, ale upierzenie nie jest błyszczące i końcówki piór koloru płowego[5].
Odzywa się serią metalicznych, dzwoniących nut połączonych z kłapaniem i bulgoczącymi, piskliwymi dźwiękami brzmiącymi jak odgłos otwierania zardzewiałej bramy[5][12].
Perukarz białorzytny jest prawdopodobnie gatunkiem osiadłym, zamieszkującym las i skraj lasu do wysokości 1250 m n.p.m.[5][12] Występuje pojedynczo, w parach lub w małych grupach[5]. Żywi się głównie owocami i owadami[5].
Znaleziono dwa gniazda, po jednym w lutym i w lipcu; ptak z powiększonymi gonadami obserwowany w lutym[5]. Oba gniazda znajdowały się w starej dziupli po dzięciole (Picidae); jedna z dziupli znajdowała się 15 m nad ziemią i zawierała gniazdo zbudowane z gałązek i liści[5]. Brak innych informacji na temat zniesionych jaj, okresu inkubacji i wychowu młodych.
W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody został zaliczony do kategorii NT (ang. Near Threatened – „bliski zagrożenia”)[2]. Ptak ten ma ograniczony zasięg – jest endemiczny dla Mindanao[12]. Często w niektórych miejscach gatunek ten ma bardzo mały i fragmentaryczny zasięg, i znany jest tylko z kilku stanowisk[2]. Obecnie jego siedliska są w miarę bezpieczne, ponieważ teren, który zasiedla, jest w znacznym stopniu niedostępny[5]. Jednak każdy wzrost aktywności ludzkiej w pobliżu siedlisk tego ptaka może mieć poważny i negatywny wpływ na jego populację[2][5].
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Every time you click a link to Wikipedia, Wiktionary or Wikiquote in your browser's search results, it will show the modern Wikiwand interface.
Wikiwand extension is a five stars, simple, with minimum permission required to keep your browsing private, safe and transparent.